Teleurstellen

Laatst schreef ik over loslaten, iets wat erg moeilijk kan zijn. Veel dingen heb ik los kunnen laten. Ik heb geaccepteerd dat ik altijd pijn heb. Ik ben er op één of andere manier zelfs gewend aan geraakt. Ik weet dat fysieke inspanning de pijn verergert en ondraaglijk maakt. Dat ik daardoor bepaalde dingen niet meer kan doen, of beter niet kan doen. Ik ben eraan gewend geraakt dat ik altijd moet nadenken hoe ik mijn dagen indeel, dat ik altijd moet overwegen of ik het voor een leuk uitje over heb, om me nog dagen erna beroerd te voelen. En weet je? Het is goed zo.

Iets waar ik echter maar niet aan kan wennen is de ‘last’ die anderen ondervinden door mijn beperking. Hoewel mensen in mijn omgeving het niet als last beschouwen, voelt het voor mij nog steeds wel zo.

Ik vind het zo vervelend om mensen te moeten teleurstellen. Mensen die mij vragen of ik zin heb om te winkelen, een museum te bezoeken, een festival te bezoeken, of iets anders te gaan doen wat ik gewoon echt niet kan (of niet lang kan). Ik vind het zo vervelend om bij het afspreken met een groep vriendinnen telkens weer degene te moeten zijn die een leuk idee ‘verpest’ omdat ik het niet kan.

Ik vind het zo vervelend dat vriendinnen tijdens een leuk uitje altijd rekening met mij moeten houden. Dat ik altijd degene ben die met hen mee rijdt omdat ik nu eenmaal niet zo ver kan rijden. Dat zij bij een concert niet vooraan kunnen staan omdat ze mij niet alleen ergens aan de zijkant willen laten zitten. Dat ik uitjes soms op het laatste moment moet afzeggen omdat ik me te slecht voel om mee te gaan.

Op één of andere manier kan ik dit gevoel niet loslaten. Ik weet dat deze mensen begrip voor mijn situatie hebben. Dat zij dit soort dingen niet als ‘last’ ervaren. (Of ze kunnen heel goed liegen.) Maar toch blijft dit erg moeilijk voor mij. Ik stel mensen nu eenmaal niet graag teleur.

Bron afbeelding

Advertenties

6 gedachtes over “Teleurstellen

  1. Ja, dat kan ik me voorstellen. Ik de tijd dat ik heel veel verdriet had en vaak te moe was om mee te gaan, zei ik tegen mezelf: ‘Ze hebben er meer aan als je niet mee gaat, dus je hoeft je niet schuldig te voelen.’

  2. Dit gevoel herken ik heel erg! Ik vind t vreselijk om afspraken met vriendinnen af te zeggen, doordat ik me slecht voel. En dan t gevoel dat je een last bent voor je omgeving. Heel herkenbaar. Helaas is dat gevoel van een last zijn voor jou een stuk groter dan voor anderen. Daar probeer ik me altijd maar aan te troosten. Je bent waardevol en je hebt kracht vrienden!

  3. Het blijft lastig. Ik en zelf ook weer eerder naar huis gekomen dan gepland. Echte vrienden begrijpen het. Maar het blijft iuyhfjdkyufjkk om maar even een onuitspreekbaar niet bestaand woord te verzinnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s