Schrijven, schrijven, schrijven…

Vroeger wilde ik altijd schrijfster worden. Ik schreef regelmatig verhaaltjes en had genoeg ideeën waar mijn boeken over zouden moeten gaan. Ik wist het zeker, later zou ik een boek gaan schrijven. Sterker nog, niet één, maar een hele stapel. Ik denk dat veel bloggers dit verlangen wel hebben of hebben gehad. Ik lees dan ook regelmatig de ambities van andere bloggers om iets met schrijven te doen.

Over stoute fantasieën gesproken, ooit heb je schrijver willen worden. Dat onderscheidt je van een schrijver, want die heeft het nooit willen worden: die bleek het te zijn. Wie het wil worden is het kennelijk niet, als is hij nog zo’n inventief verbalizer. Je moet niet alleen kunnen vertellen, maar ook iets te vertellen hebben, en dat heb je blijkbaar niet. Niets aan te doen. Troost je met het verschrikkelijker lot van degenen, die iets te vertellen hebben maar het niet kunnen. (Schrijven is eigenlijk onmogelijk: het is zoiets als van een fotograaf verlangen, met een blitzlicht een foto van zijn eigen schaduw te nemen.) Je hebt je er bij neergelegd, dat je de wereld nooit versteld zult doen staan.

Harry Mulisch – De elementen

Bij mijzelf is dit idee inmiddels naar de achtergrond vervaagd. Ik vind het nog steeds erg leuk om te schrijven, anders zou bloggen natuurlijk geen optie zijn. Een column schrijven in een tijdschrift of op een website zou me bijvoorbeeld erg leuk lijken. Ik zie mezelf echter geen boek schrijven. Ik vind mezelf daar echt niet goed genoeg voor schrijven. Bovendien heb ik daar geen inspiratie voor. Iemand kwam laatst met het idee om een boek te schrijven over het leven met chronische pijn. Hoewel ik daar inderdaad wel wat over kan vertellen, zou ik hier nooit een heel boek over vol kunnen schrijven.

Wanneer ik andere blogs lees, heb ik vaak veel bewondering voor hun manier van schrijven. De één weet goed met taal de spelen en schrijft prachtige zinnen. De ander weet door humor zijn post zo te schrijven dat je hem lekker weg leest. Weer een ander schrijft de stukken vanuit zijn gevoel en weet mij daarmee te raken. Stiekem ben ik daar wel een beetje jaloers op. Hoewel jaloers niet het goede woord is, bewondering is een beter woord. Ik kan er alleen maar van genieten als mensen zo mooi kunnen schrijven.

Heb jij de ambitie om te schrijven?

Bron afbeelding

Advertenties

30 gedachtes over “Schrijven, schrijven, schrijven…

  1. Later als ik groot ben wordt ik schrijfster. 😉 Maar moppie (om maar even een afgrijselijk woord te gebruiken) ik wil niet flauw doen, maar jouw blog staat hoog bovenaan mijn lees-lijst en dat heeft alles te maken met hoe jij je leven op papier zet.

  2. ik lees je blogjes ook graag hoor. en vergeleken met andere blogs vind ik mijn eigen gekrabbel vaak nergens op slaan. houdt me echter totaal niet tegen ze toch te bloggen. boeken schrijven gaat het voor mij ook niet worden. maar als mensen mijn hersenspinsels een like geven voel ik me heel even een echte schrijfster in plaats van een krabbelaar met een overdosis koffie op. zolang je zelf leuk vind om te schrijven, is het goed toch..

  3. Alle respect voor Harry Mulisch, maar hij zei alles wat op zichzelf goed van toepassing kwam! Zo zei hij vroeger altijd: Een echte schrijver gebruikt papier. Toen hij later zelf een typemachine ging gebruiken zei hij: Een echte schrijver gebruikte de moderne techniek.
    Hij meende altijd dat hij niet wist schrijver te willen worden, maar hij wist dat hij een genie was! Niet bepaald objectief als je het aan mij vraagt…

  4. Ja! Maar doe niet veel meer dan mee aan de WE-300 en af en toe aan een verhalenwedstrijd. Wel weer gisteren gehoord dat een verhaal van mij op de longlist terecht is gekomen. Hopelijk blijft het ook staan op de shortlist, want dan wordt het weer uitgegeven.

  5. toen ik nog geen pc in huis had, was een boek schrijven op pc een verlangen.
    Maar eens die pc in huis was, is dat verlangen nooit in werkelijkheid omgezet…

  6. Ik schrijf om alles van me af te schrijven, ik barst niet van het talent en ik moet vaak zoeken naar goede zinnen en woorden,…maar ik schrijf enorm graag en ik lees ook de verschillende blogs heel graag,……..en wie mijn blogs wil lezen die klikt gewoon weg hé,….

  7. Nou, ik heb wel eens de wens gehad, maar ………. verder dan een colum kom ik vaak niet. En ondanks dat ik soms nog al breed bespraakt ben, kom ik niet verder dan een paar bladzijden om een verhaal te vertellen. Dus nee………. dat word hem niet. Ik lees liever de boeken die andere geschreven hebben 🙂

  8. Nee, die heb ik niet. Terwijl ik het vroeger wel leuk vond om te doen. Samen met een vriendin schreef ik dan verhalen. Eerst verzonnen we samen hoe het moest beginnen, dan schreef één van ons het begin en dan om en om het verhaal aanvullen. En vaak ging het dan over een groep tienermeisjes die op vakantie gingen en daar een groep tienerjongens tegen kwamen. De rest kan je zelf wel invullen denk ik. Tienerverhalen. 😉

  9. Applaus voor Harry Mulisch, geweldige quote!

    En iedereen heeft z’n talenten. Als we allemaal hetzelfde zouden schrijven zou het niet leuk zijn. Jij hebt ook absoluut je talent.

  10. Ik heb altijd al willen schrijven… Soms wordt de droom een beetje opgeborgen, maar dat is altijd maar tijdelijk. Of ik genoeg talent heb, weet ik niet. Ik raak ook nooit verder dan 8 bladzijden in Word omdat ik het verhaal dan niet langer goed genoeg vind :p
    Ik ben altijd bang om een schrijfster zonder woorden te worden, zo iemand zoals Harry Mulisch eigenlijk een beetje beschrijft: wel iets te vertellen hebben, maar het niet kunnen.

    Ik vind dat je die droom niet moet opbergen omdat je bang bent om niet goed genoeg te kunnen schrijven. Jouw blogs zijn inderdaad erg vlot geschreven en aangenaam om te lezen, maar sowieso pas je hier niet de stijl toe die je in een roman zou gebruiken (veronderstel ik), waardoor je misschien je eigen schrijftalenten ’n beetje onderschat. Het is overigens omwille van die schrijfdroom dat ik mijn blogstijl veranderd heb: ik probeer om zoveel mogelijk verhalend te brengen zodat ik mijn schrijfstijl en mijn schrijfdiscipline een klein beetje kan oefenen door te bloggen 🙂

  11. Ik ben bang dat Mulisch gelijk heeft. Vanaf mijn 11e wil ik al schrijfster worden en ik troost me met de gedachte dat ik dan wel geen boeken schrijf maar inmiddels wel goed gelezen word. 🙂

  12. Hmm, eigenlijk is dat wat hij noemt niet wat me bang maakt. Ik heb genoeg fantasie en je hoeft niet altijd over dingen van jezelf te schrijven. Het is meer de concurrentie en het geluk dat je ervoor moet hebben (en doorzettingsvermogen en talent uiteraard, maar vooral geluk).

  13. Goed citaat, kan mij er helemaal in herkennen. Ooit schreef ik een half boek, niet omdat ik daar voor gong zitten, maar omdat de woorden gewoon kwamen. En toen nam mijn leven een draai en schreef ik niet verder. Ik weet ook dat ik er nooit aan verder zal schrijven. Misschien schrijf ik ooit iets anders, maar dan moet die inspiratie weer komen want anders kan ik zo’n lang verhaal gewoon niet vertellen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s