Leven, net als in de film

Stel je voor dat het leven één grote film is. Dat de eerste en laatste scène van jouw film al zijn vastgelegd. En de tussenliggende scènes ook. Je hebt geen controle over je leven. Alles wat er in je leven gebeurt staat zwart op wit in het script. De keuzes die je maakt zijn niet jouw keuzes, maar liggen van tevoren vast. De film speelt zich af, zonder dat jij daar ook maar enige invloed op hebt.

Dit klinkt voor mij persoonlijk heel erg raar en zelfs een beetje eng. Toch zijn er mensen die geloven dat het leven vast staat. Dat de mens geen vrije wil heeft en niet zelf zijn keuzes maakt. Dit wordt ook wel non-dualiteit of advaita genoemd, een oude filosofie afkomstig uit India.

Individualiteit? Dat bestaat niet volgens de non-dualiteit. Wij dénken dat we een individu zijn, dat we een vrije wil hebben, dat wij gedachten hebben, dat wij zelf de keuzen maken in ons leven. Dat wij ons leven zelf in handen hebben en het zelf kunnen regisseren. Dat is echter niet zo. Kiezen we er immers zelf voor om te ademen? Kiezen we ervoor dat ons lichaam gewoon door werkt tijdens onze slaap? En wat betreft onze gedachten, die creëren we zelf toch?

Gedachten ontstaan volgens de non-dualiteit geheel automatisch. Dit is ook uit neurowetenschappelijk onderzoek gebleken. Vervolgens bedenken onze hersenen hier een verhaal bij. Ons ego zorgt ervoor dat wij overal IK voor zetten. Dat wij denken dat wij degene zijn die willen, denken, kiezen. Echter zijn jij en ik niet degene die dat doen, maar zorgt het bewustzijn hiervoor. Het bewustzijn is overal verantwoordelijk voor. Het zorgt ervoor dat de zon schijnt en de rivieren stromen. Het bewustzijn is de regisseur van de film die jouw leven heet.

Hoewel het aan de ene kant heel erg ongeloofwaardig klinkt (voor mij dan) heeft het ook wel iets rustgevends. Als het echt zo is dat wij niet zelf de keuzes maken in ons leven, is het dus ook niet nodig hierover te piekeren. We hoeven ons niet meer schuldig te voelen over dingen, want wij kunnen er zelf niks aan doen. Stress is niet meer nodig, we kunnen immers niks aan de situatie veranderen. Fouten maken bestaat niet meer, want wij zijn immers niet degene die de fout maken.

Toch vind ik het moeilijk en ongeloofwaardig om op deze manier naar de wereld te kijken. Bovendien is het wel erg makkelijk om geen verantwoordelijk te nemen voor de keuzes die jij maakt en de dingen die jij doet. ‘Ik kan er toch niks aan doen dat ik vreemd ben gegaan?’

Hebben jullie wel eens gehoord van non-dualiteit? En hoe denken jullie hierover?

Bron afbeelding

Advertenties

14 gedachtes over “Leven, net als in de film

  1. Het zou een heel makkelijke manier van leven zijn. Sorry meneer de Rechter maar tja, het is nu eenmaal bepaald dat ik zou gaan verkrachten en moorden. Daar is geen vrije wil aan te pas gekomen’.
    Ik wil er niet in geloven. PUNT.

  2. Van die term had ik nog nooit gehoord.
    Wel denk ik dat er in hele grote lijnen iets vast ligt (bijvoorbeeld de lessen die je in dit leven leren wil), maar dat je altijd de keuze zelf zult moeten maken of je links of rechts gaat. Je fouten zijn dus wel degelijk je eigen keus en verantwoording, denk ik.

  3. Je kan het natuurlijk van die invalshoek bekijken,……..en het zal wel een bepaalde rust geven het idee dat alles voorgeprogrammeerd is en tot op zekere hoogte geloof ik daar ook in, maar je hebt ook zelf wel wat in de hand,…….of zou je hele leven echt uitgeschreven zijn bij je geboorte,…lijkt me wel heel erg straf,……

  4. Ik ken het idee wel, maar de term die daarbij hoort niet. Ik vind het wel heel interessant, maar ik geloof zelf niet dat alles al vaststaat. Ik vind dan toch dat wij te veel kleine keuzes kunnen maken om dat te geloven. Maar het is wel een heel interessante theorie moet ik zeggen. En sommige dingen zullen misschien ook wel vaststaan. Ik heb geen idee :P.

  5. Ik ken de theorie ook ja, maar volgens mij moet hij niet al te letterlijk genomen worden. Een mens is natuurlijk wel verantwoordelijk voor zijn eigen daden en wordt bij een misdaad gestraft. Ook dat – die straf – stond dan weer in de sterren! Uiteindelijk is het cirkeltje weer rond. Ik geloof niet dat ik er helemaal in geloof maar ik vind het wel leuk om er een beetje in te geloven. Dat maakt het wat eenvoudiger af en toe 😀

  6. Ik heb een keer een boek gelezen dat hier heel mooi (en geruststellend) over verhaalde: ‘De zin van jouw bestaan’ van Frank Jansse. Het klinkt gek -en ik ben eigenlijk heel nuchter-, maar ik voelde me heel rustig toen ik dat gelezen had, heel kalm, op een positieve manier. Ik kan de vinger er niet goed op leggen, maar ik geloof wel dat het je iets kan brengen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s