Anoniem bloggen: het waarom

Laatst schreef Laura van dagdromend.nl een post over anoniem bloggen, waarin zij haar voors en tegens beschrijft. Zoals jullie vast wel door hebben (of is er serieus iemand die denkt dat ik van mijn achternaam Geluk heet en dat Zo, Simpel, Is en Dan mijn voornamen zijn?) blog ik zelf anoniem. Waarom? Dat ga ik je nu vertellen.

Ruim twee jaar lang heb ik onder mijn voornaam geblogd. Met een beetje moeite kon je zo achterhalen wie er achter de blog zat en waar ik woon. Bovendien plaatste ik ook regelmatig foto’s van mezelf. Ik heb hier verder nooit vervelende ervaringen mee gehad. Toch had ik op gegeven moment het gevoel dat het verstandig zou zijn om een nieuwe blog aan te maken en anoniem verder te bloggen. Waar dat gevoel precies vandaan kwam weet ik eigenlijk niet, maar het was zo sterk dat ik eraan heb toegegeven.

Vind ik het dan erg als mensen weten wie ik ben? Nee, helemaal niet. Een aantal van mijn lezers is met mij mee verhuisd en weet dus precies wie ik ben. Dat vind ik helemaal geen probleem. (Dus als je heel nieuwsgierig bent, stuur gewoon een e-mail.) Ook vind ik het helemaal niet erg als vrienden of kennissen mijn blog lezen. Van familie heb ik het op één of andere manier liever niet (schaamte?) maar zou het toch gebeuren dat zij mijn blog lezen, dan zou ik er ook niet wakker van liggen.

Wel vind ik het fijn om te weten dat mensen niet terecht komen op mijn blog als ze op mijn naam googelen. En dit gaat dan vooral om verschillende instanties. Solliciteer ik ergens? Dan vind ik het toch wel prettig dat ze daar niet meteen van mijn blog weten en mijn (soms toch wel persoonlijke) verhalen lezen. Ook krijg ik bijvoorbeeld een uitkering (niet dat ik hier trots op ben) en wil ik niet dat deze instanties aan de hand van mijn blog dingen verkeerd interpreteren. Want als je naar een concert kan, dan kan je ook best een hele dag schoonmaken toch? Om maar een voorbeeld te noemen.

Vandaar mijn keuze om anoniem te bloggen.

Hoe denken jullie over anoniem bloggen?

Bron afbeelding

Advertenties

42 gedachtes over “Anoniem bloggen: het waarom

  1. Ach, ik ben reuze trots op mijn pseudo. Doordat ik onder die naam heel negatief ben geweest over bepaalde personen en instanties heb ik deze ook verwijderd. Eerst de verhalen en toen het account. Nu blog ik evengoed onder die naam maar met een ander account en overwegend over mezelf en mijn “kring”. In reacties wordt mijn eigen naam (wat niet eens m’n échte echte naam maar roepnaam is en niet eens in de buurt komt van mijn échte naam) vaak genoemd. In het begin wijzigde ik dat maar dat wordt een hele taak naast mijn andere hobby…het redigeren. Ik vind als je anoniem wilt bloggen, dan heb je daar je redenen voor. Ik respecteer dat gewoon. Wel lastig is het als ik jouw reacties bij mij wil beantwoorden maar dat is per heden opgelost…ik noem je gewoon “Simpel” dan, hoewel je verre van simpel bent 😉 Ik zou niet eens weten wie achter jouw account schuilgaat maar dat boeit ook niet. Je verhalen boeien me daarentegen wel.

  2. Goede post! Ik snap je keuze goed; het is heel logisch uitgelegd. Ik had hier zelf eigenlijk nooit over nagedacht en vind het goed dat je heel bewust heb gekozen voor anoniem bloggen.

    Keep blogging!

    Xjes Femke

  3. Wel, ik ben ook om dezelfde reden weggelopen van mijn fibroblog. . Ik wil me terug een beetje vrij kunnen voelen, om te doen ( wat er nog in mijn mogelijkheden ligt) en voelde me beperkt door jaloerse opmerkingen, of aanvallen dat ik geen fibro kan hebben, bla bla bla; En ik leef ook van een uitkering!

  4. Ik wilde eigenlijk ook anoniem bloggen maar linkte fout door waardoor mijn naam gewoon in beeld kwam. Aangezien ik mijn blog ook via mijn facebook heb gepromoot heb ik het maar zo gelaten.

    Toen ik onlangs solliciteerde heb ik mijn blog op mijn CV opgenomen. Gewoon omdat wanneer je op mijn naam google-et je toch bij mijn blog uitkomt (en ik ben wel blij dat ik altijd ‘netjes’ ben gebleven op mijn blog)..

  5. Hoi!
    Ik was erg benieuwd naar je verhaal toen ik de titel zag staan. Ik snap het helemaal van jouw kant! Toch fijn dat het je gelukt is om ‘zo ver het mogelijk was’ opnieuw te beginnen en anoniem te gaan bloggen.
    Persoonlijk vind ik het niet heel erg. Ik heb nu niet dat ik duidelijk vertel waar ik woon etc. Al zijn die dingen tegenwoordig helemaal niet meer moeilijk op te zoeken. Ik vind het persoonlijk juist er leuk om mensen te ontmoeten online via blogs en met hun het gesprek aan te gaan via reacties en Twitter! Ik studeer ook communicatie en ben geinteresseert in de kant van het online communicatie. Dus dat hoort er dan denk ik bij mij ook wel bij. Toch erg leuk om het zo te lezen!
    Xmw

  6. Pfieuw, gelukkig maar dat je het niet erg vindt dat lezers je “kennen”! 😉
    Zelf sta ik overigens volledig achter jouw visie van anoniem bloggen. Ik heb veel verhalen die ik met de wereld wil delen, maar ik heb geen behoefte aan nieuwsgierige Aagjes die via Google mijn blog vinden 🙂

  7. Ik ben niet helemaal anoniem maar ben wel heel bewust met nadenken wat ik wel en niet erop zet. Zo zet ik geen foto’s erop, alleen achter wachtwoord.

  8. Ik heb een tijdje geprobeerd om anoniem te bloggen, maar dat vond ik gewoon lastig. Ik ‘versprak’ me toch snel. Dus ik blog niet anoniem, maar ik snap de redenen waarom iemand dat wel zou doen. Ik let wel op met wat ik wel en niet online zet.

  9. Ik snap het wel. Ik zal niet mijn ziel en zaligheid blootleggen op mijn blog maar ik zou dat anoniem ook niet kunnen. Veel mensen weten wel wie ik ben en mijn familie, vrienden en collega’s lezen ook mee maar ik moet toegeven, soms, heel soms, denk ik wel eens: ik ga nog een blog nemen, helemaal anoniem. En dan post ik de ruigste verhalen 😀 😀

  10. Ik blog ook lekker anoniem. Mijn voornaam klopt maar voor de rest vertel ik nooit waar ik woon en zet ik ook geen foto’s van mezelf op mijn blog. Zo kan ik schrijven wat ik wil zonder mezelf te hoeven verantwoorden. Wel probeer ik niet negatief over wie dan ook te schrijven voor het geval bekenden mijn blog ontdekken.

  11. Ik snap wel waarom mensen anoniem bloggen. Zelf doe ik het niet. Al zou ik het soms wel willen. Beetje zoals Rebelse Huisvrouw. Als ik met iets gewrongen zit… als ik wil sakkeren op m’n vriendje ofzo… gewoon wil ventileren over iets heel persoonlijk. Dat doe ik niet. Ik blog wel over persoonlijke dingen, maar in mijn ogen niet té persoonlijk. Ik promoot ook de blog op m’n Facebook. Ergens vind ik het ook een middel om met m’n familie te communiceren (ze op de hoogte te houden). Ik zie ze niet zo veel en zo kunnen ze toch een beetje mee.
    En ja, werkgevers… mijn eerste job had ik te danken aan m’n blog, dus bij mij was het net iets positiefs 🙂

  12. Zo herkenbaar dit stukje. Ik koos bewust voor anoniem bloggen en niemand in mijn directe omgeving weet dat ik een blog heb. Dat wil ik zo houden, want op deze manier bloggen geeft me de meeste vrijheid in te schrijven wat ik wil. Soms een klaagzang, soms iets grappigs (denk ik toch), soms gewoon een overpeinzing. Enerzijds is er wel eens de drang om tegen die naaste te kunnen zeggen: “zie eens hoeveel mensen langs komen op mijn blog”, maar er is ook de permanente vrees dat iemand (familie, vrienden, kennissen) de touwtjes aan mekaar vastknoopt. Soms ook het gevoel dat het naar mijn Liefste niet eerlijk is (beetje schuldgevoel).
    Ik heb me voorgenomen op het moment dat een bekende mijn blog ontdekt deze volledig te liquideren, dus als dat gebeurt weet je wat er aan de hand is. 😉

  13. Ik snap heel goed waarom je anoniem wil bloggen! Ik heb mijn blog url aan mijn ouders gestuurd en heb daar heel veel spijt van elke keer dat stomme commentaar haha. Sommige (goede) vrienden hebben de url ook, maar ik heb het nooit op facebook gezet of zoiets. ik denk ook niet dat je mijn blog zou vinden als je me googlet, aangezien mijn volledige naam nergens staat en er heel veel Femkes zijn haha.

    liefs,
    Femke

  14. Heel erg verstandig en ik geef je groot gelijk! Ik twijfel ook nog heel erg vaak of ik wel of niet anoniem wil bloggen. Aan de ene kant zou ik het heel erg fijn vinden om gewoon leuke of gekke foto’s van mezelf op mijn blog te plaatsen. Zelf vind ik dat namelijk ook erg leuk op andere blogs.. Maar doordat ik ziek ben wil ik niet dat iets wat ik deze maand schrijf, me de rest van de maand kan achtervolgen. Wat je op het internet zet, blijft op het internet zeggen ze toch wel eens? Mocht mijn blog echt nog groter worden, dan kan ik er altijd nog voor kiezen om dit te veranderen omdat het dan meer voordelen kan hebben. Maar voor nu.. Ik ben jong en je weer nooit wanneer je er ooit spijt van gaat krijgen!

    Liefs,
    Roos

  15. Ik snap je keuze eigenlijk helemaal! Ik denk soms ook wel eens ‘had ik nou maar anoniem gaan bloggen..’ maar aan de andere kant ook weer niet. Ik plaats eigenlijk bijna nooit foto’s van mezelf omdat tja, ik hou daar niet zo van haha! Ik schrijf trouwens zelf niet zo persoonlijk, ik wil niet dat mensen veel over mijn prive leven weten.

  16. Ik weet eigenlijk niet eens of ik jou vorige blog volgde, maar dat is eigenlijk ook niet eens mee zo interessant. Door wat je schrijft vind ik je een mooi mens, en een naam en gezicht doet daar niets extra’s aan toevoegen.
    Daarbij geeft ik je groot gelijk dat je niet te makkelijk voor instanties en werkgevers te vinden wilt zijn.
    Dat is ook de reden waarom ik anoniem blog …….. al als men moeite doet, kan men echt wel achter halen wie je bent, dat heb ik dus al een keer ervaren.

  17. Ik blog ook anoniem (al leest mijn moeder wel mee). Denk ik. Een jaar of drie geleden verwees iemand die ik persoonlijk ken ineens naar mijn (oude) blog. Bah, daar baalde ik zo van. Tja, je weet nooit wie er meelezen. 😉

  18. ik doe het zelf al vanaf het begin anoniem. Het geeft je gewoon meer vrijheid om te schrijven wat je wil, zonder anderen voor het hoofd te stoten. Niemand van mijn familie of kennissen weet dat ik blog

  19. Wat leuk en interessant om alle reacties te lezen en natuurlijk jouw log. Ik snap het wel. Ik ben net begonnen met een blog en twijfel nog wel over het wel of niet anoniem bloggen. Mijn echte naam wordt niet vermeld maar de mensen die mij kennen, zullen er waarschijnlijk wel achter komen door mijn schrijfstyle, artikelen en foto’s. Vind ik ook niet erg maar ik zal niet zo snel een foto van mijzelf plaatsen. Tenminste nu (nog) niet….

  20. Sinds vandaag ben ik begonnen en ik heb hier heel lang over getwijfeld. Eigenlijk vooral door deze kwestie, ik vind het een beetje een eng idee dat zomaar echt iedereen alles van je kan zien en lezen. Op die manier lijkt mij het echt lastig om open en eerlijk te bloggen. Het ligt er denk ik ook wel aan welke onderwerpen er besproken worden. Maar ik heb wel heel veel respect voor de mensen die wel zichzelf helemaal laten zien, ik vind die blogs vaak ook wel het leukste om te lezen. Dus eigenlijk is het wel een beetje krom dan hé! Maar leuke blog verder, ik volg je nu ook, ik heb meer stukken gezien die ik binnekort is wil lezen!

  21. Pingback: Vraag en antwoord | Zo simpel is dan geluk

  22. Ik snap het! 🙂 Dankjewel dat je de link erbij zette in je reactie.
    Bij mij is er ook zo een gevoel van ‘eigenlijk wil ik anoniem zijn’, maar heb geen idee waar dat vandaan komt. Ik ga het zo een beetje half half doen. Niet te veel informatie, maar zo eens een klein beetje kan wel. Denk ik.
    Ghehe.
    Liefs!

  23. Pingback: Driehonderd |

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s