Hoe om te gaan met chronisch zieken? Mijn visie!

omstandigheden ongelukkigLaatst zag ik een artikel voorbij komen met tips over wat je beter niet kan zeggen tegen iemand die chronisch ziek is. Dit soort tips zie ik wel vaker rondgaan. Het is informatie die ik zelf niet snel met vrienden of familie zal delen. Het liefst wil ik dat mensen mij op een normale manier behandelen. Ik wil juist niet ‘anders’ zijn of ‘anders’ behandeld worden. Natuurlijk zijn er momenten waarop mensen rekeningen met mij moeten houden. Hoewel ik altijd aangeef dat het geen ‘moeten’ is. Ik ben degene met een beperking en het is fijn als mensen die dicht bij mij staan daar rekening mee willen houden, maar ik kan ze daar niet toe verplichten. Wél ben ik ontzettend dankbaar dat ik lieve familie en vrienden heb die op verschillende momenten rekening met mij houden. Heel erg dankbaar.

In de tips waar ik het over had staan vaak dingen die mensen doen waardoor chronisch zieken zich gekwetst kunnen voelen. Wanneer mensen bijvoorbeeld advies geven kan dit als vervelend worden ervaren omdat al zoveel geprobeerd is om zich iets beter te voelen. Het wijzen op de voordelen van iemand zijn ziekte kan ook heel erg rot zijn.

Natuurlijk loop ik ook wel eens tegen dit soort dingen aan. Het kan best even pijnlijk zijn als iemand bijvoorbeeld zegt dat er niks aan je te zien is. En als je weer eens advies krijgt dat je al meer dan eens hebt gekregen, kan dat wat irritatie opwekken. Mensen die zeggen (of denken) dat je je aanstelt zou ik soms achter het behang willen plakken. (Dan houd ik het nog netjes.)

Alleen, is het dan aan de ander om zijn gedrag aan jou aan te passen?

Jij bent degene die je gekwetst voelt. De ander heeft vaak niet eens door dat hij jou kwetst en wil je alleen maar helpen. Of weet niet zo goed wat hij kan doen om er voor je te zijn en voelt zich machteloos. Jij kan zelf kiezen hoe je je hierdoor voelt. Maakt iemand een nare opmerking, dan kan je ervoor kiezen om daar verdrietig door te zijn. Je kan er echter ook voor kiezen om het te zien als een beperking van de ander. Het zegt iets over die persoon en niet over jou. Wil iemand je helpen door advies te geven wat jij al lang hebt geprobeerd? Dan kan je er ook voor kiezen om jezelf in te leven in de ander en het positief te zien. De ander wil je graag helpen en dat is alleen maar super lief.

Iedereen gaat natuurlijk op zijn eigen manier om met dingen en dat is alleen maar goed. Het is sowieso niet makkelijk om chronisch ziek te zijn en het is niet meer dan logisch dat je je soms gekwetst voelt door mensen om je heen. Enerzijds vind ik het dan ook heel begrijpelijk dat mensen lijstjes maken met tips hoe je het best met iemand die chronisch ziek is kan omgaan. Anderzijds is het voor mij niet de manier. Ik heb het gevoel dat ik op die manier juist de slachtofferrol op mij neem en medelijden is wel het laatste wat ik wil. Ik kies er dan ook voor om dit soort vervelende momenten ofwel mijn gevoel niet te laten beïnvloeden, of het op een positieve manier te zien. Want, zoals Nin Sheng zegt, “Het zijn niet de omstandigheden die je ongelukkig maken, maar je gedachten erover.”

(Overigens denk ik dat veel van deze tips de communicatie in het algemeen wel zouden kunnen bevorderen!)

Advertenties

40 gedachtes over “Hoe om te gaan met chronisch zieken? Mijn visie!

  1. Wat een mooie blog zeg!!
    Het blijft een evenwicht zoeken. Weet je, soms is het beter als andere aan je vragen hoe zij met jou om moeten gaan, dan dat ze het zelf invullen. Immers, jij als chronisch zieken bent de enige die haar grenzen kan bepalen, hoe moeilijk dat ook is, maar ……….. dat geeft je ook de mogelijkheid om soms te kiezen je grenzen over te gaan en de consequenties voor lief te nemen.

    Wat me opvalt is dat je het zo duidelijk kan vertellen, met jou communicatie is hier niets mis. Misschien eens er over denken voorlichting er over te gaan geven?

  2. Ik heb die tips ook voorbij zien komen. Ik ben zelf al in een fase waar ik me niet meer druk maak ( of toch maar zelden) over wat mensen over en tegen me zeggen. Ik word het gewoon dat mijn schoonmoeder telkens hetzelfde van mij heeft! Met dat verschil dat zij 83 jaar is! 😉

  3. Ik ben het zeker met je eens. Maar ja, je kunt tips geven die verder gaan dan wat je niet tegen iemand met een chronische ziekte moet zeggen. Ik zou bijvoorbeeld best tips kunnen geven over hoe je er kan zijn voor iemand die depressief is. Daarmee druk ik denk ik niemand in de slachtofferrol. Een beetje steun kunnen geven en een beetje steun krijgen is wel heel fijn.

  4. Mooie woorden. Ik zit de lijstjes meestal met gekromde tenen te lezen. Ik vermoed dat ze begrip bevorderend bedoeld zijn maar over het algemeen zijn ze dusdanig generaliserend dat ik er niets mee kan. Ik heb liever dat de mensen vanuit zichzelf reageren (hoe kwetsend, in herhaling vallend, weinig toevoegend soms ook) dan dat ze maar niets meer zeggen omdat ze bang zijn een ‘regel’ te verbreken..

  5. Ja, ik ben een lomperik, ik hou, onbewust, nergens rekening mee. Niet dat ik snel oordeel, want mijn instelling is juist dat alles en iedereen zijn reden wel zal hebben. Maar met opmerkingen en zo ben ik niet zo goed. Maar ik zal nooit gaan denken dat iemand iets niet wil als die iets niet doet.

  6. Ik kan me in de verste verte niet inbeelden hoe het moet zijn om met een chronische ziekte te leven,…maar jij verwoord het wel mooi,…..het geeft ons niet zieken een blik hoe jullie jullie voelen,….want wij gaan maar door zonder rekening te houden met,…..of zelfs stil te staan bij,….dus dank je wel!!

  7. Superlief bedoeld misschien wél ja. Maar ondanks een dik olifantenvel wil ’t nog wel es moeilijk wezen om superlief te blijven als ze je – met de beste bedoelingen – wéér maar eens als een ‘halve’ beschouwen. Tja 🙂

  8. Mooi geschreven. Ik herken zoveel van de voorbeelden in dat artikel, wat dat betreft zijn het mooie tips. Maar ik wil inderdaad ook vaak niet dat er ‘anders’ om mij wordt gedaan. Wel erg wat je schrijft, mensen die zeggen dat je je aanstelt. Dat vind ik zo erg. Alsof anderen weten wat jij voelt en doormaakt…

    • Dank je!
      Zo zijn mensen… ze oordelen op wat ze van je zien. Als ik een avondje naar het theater ben geweest ziet men de vrolijke foto’s, maar dat ik een aantal dagen erna helemaal kapot ben, dat zien ze niet. Dus stel je je aan. (Om even een voorbeeld te noemen.)

      • Ja ik heb dat vaak met migraine aanvallen, het ene moment kan ik vrolijk op het terras zitten en het volgende moment verga ik van de pijn en moet ik drie dagen plat. Dan hoor ik ook weleens “ik zag je vanmiddag nog in de stad, en nu ben je ziek?”

  9. Mooie gedachte. Ik herken mezelf in jou, altijd proberen iets in jezelf te veranderen voordat je een ander de ‘schuld’ van iets geeft. Heel nobel, maar maak het jezelf niet onnodig moeilijk! Je mag gerust af en toe aan mensen vragen om zich wat meer aan jou aan te passen. Je hoeft je niet schuldig te voelen vanwege je ziekte. Iedereen heeft individuele behoeftes!

  10. Mooi stuk. Een vriendin van mij is ook chronisch ziek. Gelukkig kan ik er goed mee om gaan. Dat zijn niet alleen mijn woorden, maar ook die van haar. Natuurlijk vind ik het soms jammer en baal ik dat ze niet mee kan met dat uitje naar een pretpark of dat ze naar huis gaat net als het erg gezellig is. Maar ik begrijp het gelukkig ook heel goed. En zij begrijpt net zo goed dat ik daar van kan baal. Zoals ze zelf zegt: ik zou er ook van balen als jij opeens weg gaat/wil. Ik ga met haar om als met ieder ander, maar weet ook dat een uitje anders kan lopen dan gepland. Daar doe ik dan niet moeilijk over. Zij kan er toch ook niets aan doen? Ze weet zelf heel goed waar haar grenzen liggen en ze weet dat ze dat gewoon moet aangeven. Je moet samen een goede middenweg vinden. Rekening houden met de andere zijn of haar ziekte, maar tegelijkertijd hem of haar zo behandelen als dat je dat bij ‘gezonde’ mensen zou doen.

  11. Mooi stuk, maar ik snap niet helemaal wat je bedoelt met dat je geen medelijden wilt: dat hebben mensen waarschijnlijk toch wel, ook al benaderen ze je in al hun naïviteit nogal raar. Ik zou juist denken dat die tips mensen veel bewuster maken van hoe ze zich gedragen. Maar als jij dat niet nodig vindt, is dat natuurlijk alleen maar goed van/voor jezelf! 🙂

    • Dank je.
      Ik vind die tips juist overkomen van: ik ben chronisch ziek, ik ben zielig, dus jij moet rekening met mij houden. Een beetje egoïstisch eigenlijk. En zoals Rianne hierboven zegt alsof mensen zich aan regeltjes moeten houden. Vandaar dus dat ik er niks meer kan. 🙂

  12. Pingback: Hoe ga ik om met onbegrip? | Zo simpel is dan geluk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s