Machteloos

Het kost me heel erg veel moeite om de juiste woorden te vinden. Om mijn gevoel vast te leggen in letters, op papier. Door de drukte op het werk en de vele leuke en mooie momenten die ik afgelopen tijd heb meegemaakt was het verdriet even weggestopt. Nu heb ik echter alle tijd om na te denken over het nu, maar ook over eerder. Over het verdriet en het gevoel van machteloosheid. Vooral dat laatste vind ik heel erg moeilijk om mee om te gaan.

De gronde zakte onder mijn voeten vandaan toen ik even geleden nieuws kreeg over een goede vriendin. Ik wist dat het even niet zo goed met haar ging, wat in haar situatie heel erg vanzelfsprekend is. Ik had echter niet verwacht wat ik nu hoorde. Dat zij in een opwelling heeft geprobeerd zichzelf aan het leven te onttrekken had ik niet zien aankomen. Kapot was ik ervan. Kapot, verdrietig, machteloos. Ik had zo graag willen voorkomen dat zij zich zo voelde. Ik wil er zo graag voor haar zijn. Ik wil dat ze gelukkig is en daar heb ik alles voor over. Inmiddels gaat het weer okΓ© met haar, maar bij mij komt het eigenlijk nu pas goed binnen.

Ineens is daar de behoefte om erover te praten. Alleen gaat dat lastig als vriendinnen niet goed weten hoe ze mij hierin kunnen steunen en het gesprek niet verder komt dan ‘Jeetje wat heftig’. (Heel begrijpelijk, maar wel jammer.) Ineens komt er ook weer van alles boven.

Ik zat op de middelbare school en had een fijne vriendengroep met daarin een beste vriendin. Een beste vriendin die op gegeven moment niet lekker in haar vel meer zat en het leven niet meer zag zitten. Zij vertrouwde mij dit toe en ik mocht hier met niemand over praten. Vanaf dat moment draaide alles om haar. Ik had er alles voor over om haar te helpen. Ik heb voor haar gezwegen, gelogen en mezelf weggecijferd. Zoveel weggecijferd dat er nog maar een klein hoopje mens overbleef. Mijn vriendin kreeg gelukkig het plezier in het leven weer terug en deed leuke dingen met haar nieuwe vrienden. Ik bleef voor mijn gevoel alleen achter en moest zelf weer zien op te krabbelen. Wat lukte en me achteraf gezien alleen maar sterker heeft gemaakt. Maar een vervelende tijd was het wel.

Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed waarom ik dit vertel. Ik heb dit aan bijna niemand verteld en ik heb het al heel erg lang achter mij gelaten. Ik ben er sterker door geworden en heb geleerd dat ik altijd om mijzelf moet blijven denken, hoe moeilijk iemand anders het ook heeft. Ergens vind ik het ook heel erg stom van mezelf dat ik een situatie die kort geleden gebeurde nu aangrijp om te vertellen hoe rot ik me hierdoor voel en in het verleden heb gevoeld. Het draait nu niet om mij, maar om mijn vriendin. Mijn vriendin om wie ik heel erg veel geef en die ik onvoorwaardelijk zal steunen.

(Note: ik schreef dit blog al een tijdje geleden, dus maak je vooral geen zorgen, het gaat goed, ook met mijn vriendin. Bovendien ben ik inmiddels niet meer het naΓ―eve meisje van dertien en weet ik nu dat ik eerst om mezelf moet denken voor ik een ander tot steun kan zijn.)

Advertenties

39 gedachtes over “Machteloos

  1. Wat is zelfmoord toch een moeilijk onderwerp. Ik begrijp de neiging van je vriendin, dat ze niet wilde dat je het met anderen deelde. Maar dat is ook heel erg oneerlijk. Wanneer leren we toch te praten. Wanneer leren we grenzen aangeven? En ook: Zullen we ooit leren om elkaars leed te accepteren en te verdragen, zonder te verzwelgen.

    • Ik denk dat het heel erg moeilijk is om elkaars leed te verdragen. Ik denk dat iedereen zijn dierbaren toch het liefst gelukkig ziet. Ik denk overigens wel dat praten heel erg belangrijk is. Het is jammer dat dat bij een onderwerp zoals zelfmoord nog zo weinig gebeurd. Daarom heb ik uiteindelijk deze blog na lang twijfelen wΓ©l online gezet.
      Ik begrijp inderdaad de neiging van mijn vriendin ook heel erg goed. Ze heeft het mij daardoor alleen echt niet makkelijk gemaakt in die tijd en het heeft uiteindelijk onze vriendschap gekost. Heel erg zonde, maar neem haar absoluut niets kwalijk.

  2. ik had een heel verhaal getypt (als hulpverlener) maar heb het weer weg gehaald. De enige vraag die mij eigenlijk nu op de tong ligt : Heeft het opschrijven van deze parrallel verhalen je geholpen ?
    Zo ja, dan heb je de verlammende machteloosheid los kunnen laten. Sterkte

    • Je had dat hele verhaal ook mogen delen hoor! Of je mag het me alsnog e-mailen.
      Het opschrijven heeft mij zeker wel geholpen! Het deed me ook beseffen dat ik het allemaal nog niet allemaal verwerkt had. Nu kan ik het loslaten. Dank je! πŸ™‚

  3. Wij hebben het ook meegemaakt: een nichtje deed een poging. Ik heb er destijds uitgebreid over geblogd en nog steeds houdt het me regelmatig bezig.
    Het is zo heftig om iemand zo wanhopig te zien en zelf niet te kunnen helpen.

  4. Heel moeilijk zoiets… Ook naar wat je eerder hebt meegemaakt maar gelukkig weet je nu dat je het in ieder geval niet zo aan moet pakken, en ik ben blij om te lezen dat je daar sterker van bent geworden.
    Ik begrijp je gevoel van machteloosheid. Maar daar zul je je bij neer moeten leggen. Er voor haar zijn is lief en goed maar niet de oplossing, want de depressie zit in haar en de enige die ervoor kan zorgen dat het weggaat is zijzelf. Ze moet het zelf willen en ertegenaan gaan… Ik heb zelf ook een paar maanden aan de rand van de afgrond gestaan en hoe lief iedereen ook voor me was, ik moest er toch zelf doorheen. Het beste wat je kan doen is haar ervan overtuigen dat ze alle mogelijke hulp zoekt, de beste hulp en de nodige medicijnen. En haar steunen of afleiding geven als ze het nodig heeft, zodat ze af en toe lucht krijgt. Maar jij hoeft het probleem niet op te lossen, dat kan domweg niet. Het ligt niet aan jou. Onthoud dat goed!

    • In dit geval gaat het niet om een depressie, ligt net even anders. Ik wil er online liever niet teveel op ingaan, maar je hebt wel gelijk dat de persoon zelf er alleen zelf voor kan zorgen dat het beter gaat. Ik wil haar inderdaad steunen door een luisterend oor te bieden als zij daar behoefte aan heeft en leuke dingen met haar te ondernemen zodat ze afleiding heeft. πŸ™‚ Dank je wel voor je lieve woorden.
      Heftig om te lezen dat jij ook zo’n heftige periode hebt meegemaakt. Ik hoop dat het inmiddels weer stukken beter met je gaat. Knuffel!

      • Oh, dan had ik het niet helemaal goed opgevat, maar mijn woorden gelden inderdaad nog steeds πŸ™‚

        Gelukkig is het inmiddels al meer dan een jaar geleden dat dat bij mij speelde. Ik denk er nog veel aan terug, het is heel raar dat het zelfs iemand die altijd vrolijk is ineens kan overkomen. Maar ik heb nu wel veel over mezelf geleerd. En ik ben blij dat ik anderen kan helpen dankzij mijn ervaringen πŸ™‚

  5. Goed om er voor de ander te zijn.
    Leidt af, doe dingen samen
    Probeer op andere gedachten te brengen
    laat beseffen dat het zin heeft
    om door te gaan
    Cijfer je vooral niet weg
    kom op voor jezelf
    anders krijgt het negatieve
    van de ander de aandacht die anders ook
    naar jou hafpd kunnen gaan.
    Succes met al,
    Maar geniet ook zelf!

  6. Je zegt dat je niet weet waarom je dit schrijft en deelt. Maar ik vind het erg knap dat je het doet. Je zet jouw gedachten en gevoel op papier en dat alleen kan er al voor zorgen dat jij iets kan afsluiten en het letterlijk van je af kan schrijven.
    Fijn om te horen dat het nu weer goed gaat met je vriendin. Ik hoop dat jij er voor haar kan zijn, maar let ook goed op je eigen grenzen.
    Hopelijk gaat alles nu weer de positieve kant op!

  7. Wat kreeg je hier al jong mee te maken …
    Dat iemand om wie je geeft zelfmoord als een serieuze optie ziet, is ontzettend heftig. Ik had er drie maanden geleden helaas ook mee te maken – mijn man deed ook een poging, in een paniekaanval. Ook met hem gaat het weer een stuk beter gelukkig πŸ™‚ maar het blijft moeilijk. Zeker ook omdat, wat er al gezegd is, hij het zelf moet doen, en ik moet leren hem weer los te laten. Dat vind ik nog steeds het lastigst.

  8. Ik ken de situatie, en heb ook al eens machteloos staan toekijken. Uiteindelijk moet iemand er zelf bovenop komen. Je kunt er “zijn”. Je kunt adviseren, meer kun je niet. Toen ik dat eenmaal in de gaten had, drukte bij mij de hele situatie minder zwaar op mijn schouders.

    Fijn om te lezen dat het inmiddels beter met jouw vriendin gaat.

  9. Pingback: De reΓΌnie | Zo simpel is dan geluk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s