Na regen komt zonneschijn

2008-07-24 20.34.15Geluk, het speelt een belangrijke rol op mijn blog. Ik vind het fijn om te genieten van het leven. Ik geniet van de kleine dingen en ben heel erg dankbaar voor al die mooie momenten. Natuurlijk is het niet alleen maar zonneschijn in mijn leven, maar ik ben zeker heel erg tevreden en een gelukkig persoon. Soms komt er alleen een moment dat alles even teveel wordt. Hoewel ik dan nog steeds van de kleine dingen kan genieten en mijn negatieve gevoelens weg kan drukken als ik afleiding, komt het zodra ik thuis ben toch naar boven en ben ik even niet zo blij.

Op dit moment heb ik zo’n periode. Mijn nieuwe werk en opleiding vallen me heel erg zwaar. Ik ga één dag in de week naar school en heb een ontzettend fijne klas, maar toch zie ik tegen de schooldagen op. Het begint ’s ochtends al, het openbaar vervoer, wat een drama. Ik vind het echt niet erg als mijn trein wat vertraging heeft, maar die drukte, verschrikkelijk. Wanneer ik niet kan zitten is dat voor mij gewoon heel erg lastig. Ik kan nu eenmaal niet lang staan en ben al super veel energie kwijt voordat ik überhaupt op school ben. Vervolgens volgt een lange schooldag die tot nu toe telkens is geëindigd in een migraine aanval. Heel erg vervelend.

Daarnaast zijn er heel veel andere dingetjes zie niet mee willen zitten. De overheidsinstantie die volgens eigen zeggen ‘werkt aan perspectief’ zorgt binnen ons gezin alleen maar voor ellende. Als het aan hen ligt gaat mijn vader (met progressieve MS en heel erg veel klachten) weer gewoon aan het werk. Zijn uitkering is anderhalf jaar geleden na een herkeuring dan ook ingetrokken. Natuurlijk hebben wij het hier niet bij laten zitten, maar er gaat zo ontzettend veel tijd overheen dat wij niet alleen financieel problemen hebben, maar de sfeer thuis er ook niet gezelliger op wordt. Die fijne overheidsinstantie maakt gezinnen kapot en ze weten het, maar enige vorm van menselijkheid is ver te zoeken.

Ook ging het even absoluut niet goed met mijn ernstig zieke beste vriendinnetje. Het ging zo slecht dat ze op de IC terecht kwam. Heel erg heftig dus en ik was echt ontzettend bang om haar te verliezen. Bovendien was ik zo verdrietig. Ze verdient het niet om voor haar leven te moeten vechten. Ze verdient het om gewoon gezond te zijn en te kunnen genieten van het leven. Ze is zo’n bijzondere meid, ik ben echt heel erg trots op haar.

Op zo’n moment hoop je op een klein beetje steun van je andere beste vriendinnen, maar het contact met hen verliep niet erg soepel de afgelopen tijd. Hoewel ze hoogstwaarschijnlijk echt wel hun best doen voel ik me ontzettend onbegrepen. Daarnaast gaven ze mij het gevoel een slechte vriendin te zijn. Hoewel ze beweerden dat dit niet zo is, hield ik er toch een vervelend gevoel aan over. Ik zal niet in detail treden verder, alles is uitgesproken, maar toch voelt het nog niet goed voor mij.

Hoewel ik me over het algemeen prima door alle vervelende dingen heen sla en ‘ik red me wel’ regelmatig uit mijn mond komt, merk ik nu dat dat even niet lukt. Op mijn werk en tijdens mijn opleiding ben ik gewoon vrolijk en blij, maar zodra de afleiding wegvalt komt er een naar gevoel naar boven dat ik eigenlijk niet eens uit kan leggen. Ik merk dat ik minder zin heb om dingen te ondernemen, weinig behoefte heb aan contact en gewoon even niet zo lekker in mijn vel zit.

Met de nadruk op ‘even’. Want het leven is veel te mooi om te treuren en na regen komt zonneschijn!

Advertenties

44 gedachtes over “Na regen komt zonneschijn

  1. Ja de instanties doen er tegenwoordig alles aan om geld te besparen. Strijden voor je gelijk kost zoveel energie dus ik snap dat het de sfeer niet ten goede komt. Fijn dat het uitgesproken is, maar ja vergeten doe je het natuurlijk niet. Ik hoop dat je energie snel weer een beetje terugkomt. Even een dikke knuffel!

  2. Wat een nare toestanden allemaal zeg. Hopelijk heeft het een klein beetje geholpen door het hier van je af te schrijven. Van dat gedoe met het U** word je inderdaad heel erg moe en verdrietig, ik spreek uit ervaring. Hou je taai en een dikke virtuele knuffel!

  3. De instanties zorgen voor enorme drama’s. Ik zit er met mijn neus op met mijn lotgenotencontact groep. Wat ik allemaal al gehoord heb. En idd, dan kan je ook niet doen alsof er niets aan de hand is. Wat het openbaar vervoer betreft. Mensen kunnen niet zien dat er iets met je aan de hand is. Ik neem dan ook mijn wandelstok mee als ik met het openbaar vervoer met reizen. Verleden week stond een vriendelijke jonge dame recht voor mij. Maar zonder stok ging ze dat niet gedaan hebben, het staat niet op mijn voorhoofd geschreven hé!
    Veel sterkte meid en maak het jezelf niet te zwaar.

    • Klopt inderdaad, het is lastig dat er niks aan mij te zien is. Ik heb dan zelf ook niet het lef om iemand te vragen voor mij op te staan. Een wandelstok heb ik niet en daar zou ik ook niet mee kunnen fietsen. Voorlopig dus maar even aanzien hoe dit gaat en duimen voor een vrij plekje.
      Lief, dank je wel!

  4. Goed voor jezelf zorgen en die gevoelens toelaten, niet wegstoppen… Pas als ze ten volle naar buitenkomen kunnen ze verminderen in intensiteit en langzaam wegebben… Probeer ook niet teveel andermans last op je schouders te nemen… je hebt al je handen vol met jezelf… Dikke knuffel xxx

  5. Je mag nog zo’n positieve instelling hebben – als alles een keertje tegenslaat heb je toch zin om het eens uit te schreeuwen. Je doet het in dit logje, en ik ben ervan overtuigd dat je er morgen weer heel positief zult in vliegen. Het is je in elk geval toegewenst. Sterkte ondertussen!

  6. Sterke vrouw lees ik hier. Wat een instelling. Knap. Wat is dat schrijven dan toch een heerlijke uitlaatklep. Keep your head up, maar laat het ook af en toe maar even hangen. Dan komt er weer wat extra rek in de mens. Heel veel liefs. X

  7. Ik vind het heel knap van je dat je je altijd zo focust op het positieve, maar ik heb nog meer respect voor je nu ik dit heb gelezen. Heel goed dat je er zo sterk onder blijft, heel naar dat het soms even niet gaat, maar ook: heel goed dat je jezelf dan toch de ruimte geeft om het even allemaal niet leuk te vinden. Daar word je ook weer sterker door. Nogmaals: ik heb veel bewondering voor je!

  8. Vervelend allemaal! Ik begrijp heel goed dat je je wat minder voelt nu. Maar dat mag ook, je kunt ook niet altijd vrolijk zijn natuurlijk! Veel sterkte en hopelijk gaat het snel weer beter.

  9. Energie komt en gaat en en jouw belastbaarheid is wat minder dan die van de meeste van je leeftijdsgenoten.. Dan kan je er geen gedonder met overheidsinstanties, geen angst om een zieke vriendin, geen onbegrijpende vriendinnen bij hebben.
    Het is eerder geschreven… Stop je gevoel niet weg… Ook dat slaat zich als gifstoffen in je lichaam op en moet er een keertje uit.
    Dikke knuffel uit Venlo. xxx

  10. Ja, dan heb je zo hard je best gedaan om een fijn evenwicht voor jezelf te vinden, het naar je zin te hebben en je gelukkig te voelen, en dan komen er weer diverse kinken in de kabel, het liefst tegelijk of achter elkaar 😦 …………… Hoe herkenbaar is dit zeg!!

    Maar, ………….. gelukkig ook herkenbaar, dat je een vechter bent, dat je verstandelijk weet dat je het aankunt, maar dat je gewoon niet meer weet waar je energie vandaan moet halen.

    Mij helpt vaak om te bedenken hoe het in eerdere situaties wel lukte, en hoe ik uit die futloosheid en zware dip ben geklommen.

    Gelukkig is de lente en zomer weer in aantocht.

    Denk goed aan jezelf, juist nu! Blijf vechten voor je eigen geluk, maar laat ook het verdriet toe, want dat heb je en dat mag er ook zijn.
    Sterkte.

  11. jammer dat het in Nederland qua overheidssteun voor chronische zieken een hele tegenvaller is. Maar de Belgische overheid lijkt hen daarin te volgen, is dus ook een angstbeeld voor de betrokkenen.
    En jammer dat je het zo zwaar krijgt soms.
    Positief blijven is dan ook moeilijk, maar toch wens ik je de kracht toe om alles te verwerken!

  12. Naar is dat gedoe met instanties hè 😦 Mijn moeder is al 40 jaar arbeidsongeschikt, nooit een cent gekregen.

    Heel veel sterkte in ieder geval, lastig dat alles nu zo tegelijk komt, maar dat duurt zeker niet eeuwig 🙂

  13. Wat vervelend dat het even niet zo lekker loopt! Hopelijk is het opschrijven van dit alles al een eerste stapje geweest om alles even wat los te laten en/of een plaatsje te geven, want het is stuk voor stuk al niet niks, laat staan als je alles ook nog eens bij elkaar voor je kiezen krijgt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s