De reünie

ReunieEen aantal dagen geleden las ik dat er vlak voor de zomer een reünie zal plaatsvinden van mijn oude middelbare school. Het gymnasium waar ik op zat was een kleine school (alleen gymnasium) waar ik het ontzettende naar mijn zin heb gehad. Hoewel er natuurlijk wel eens dingetjes waren, kijk ik toch vooral met een heel positief gevoel naar mijn middelbare school tijd. Toch werd ik bij het lezen over de reünie niet meteen enthousiast en twijfel ik of ik wel heen wil gaan.

Klasgenoten

De eerste drie jaar had ik een hele leuke klas. Zeker het eerste jaar heb ik het heel erg gezellig gehad. Ik was toen echter nog best onzeker en terughoudend (gepest op de basisschool). Op gegeven moment werd ik echter ziek (cytomegalievirus) waardoor ik op één of andere manier de aansluiting met de rest van mijn klas mistte. Bovendien kreeg mijn neefje van drie kanker (het gaat nu goed met hem) en ging het niet goed met mijn beste vriendin. Allemaal factoren waardoor ik steeds meer een teruggetrokken meisje werd en minder contact had met mijn klasgenoten. Ik werd echter niet gepest en heb het daarom ook niet als vervelend ervaren, maar ik hoorde er ook niet echt bij.

Na het derde jaar werd er een profiel gekozen en de klassen werden gehusseld. Ik kwam opnieuw in een leuke klas terecht en had nu wel een aantal goede vriendinnen in de klas. Bovendien had ik al sinds de eerste klas een hechte vriendengroep met mensen uit verschillende klassen boven en onder mij. (Ook dit zorgde wel een beetje voor minder contact met de mensen uit mijn eigen klas.) Met hen had ik het altijd super gezellig, we hadden de grootste lol en zagen elkaar ook regelmatig buiten school.

Vriendengroep

Met een deel van hen kreeg ik op gegeven moment echter ruzie. Ik was op dat moment nog steeds chronisch vermoeid en had door mijn hypemobiliteit vaak last van mijn banden en blessures. Later begreep ik dat zij mij op gegeven moment niet meer geloofden wat betreft mijn klachten (net als veel mensen uit mijn klas overigens). Hoewel het toentertijd wel uitgepraat is, werd het toch nooit meer helemaal hetzelfde en is het contact met hen na de middelbare school al snel verwaterd.

Met het andere deel van onze groep was ik echter nog goed bevriend en bleef ik dat ook na de middelbare school. We spraken en zagen elkaar regelmatig en deden heel erg veel leuke dingen samen. We waren vriendinnen door dik en dun, dacht ik. Toen op gegeven moment mijn pijnklachten steeds erger en erger werden en ik thuis kwam te zitten, hebben ze mij keihard laten vallen. Onbegrip bleek achteraf, maar op het moment zelf wilden ze er niet over praten en kreeg ik dus niet de kans dingen uit te leggen of het uit te praten. Op het moment dat ik ze het hardst nodig had hebben ze mij keihard laten zitten.

Wel of niet?

Inmiddels heb ik dus met geen enkel persoon van de middelbare school nog contact. Op zich zou ik het erg leuk vinden om mensen oud mijn oude klassen terug te zien. Echter heb ik totaal geen behoefte om de laatstgenoemde vriendinnen terug te zien. En ik weet dan al precies hoe het gaat. Het ene deel van het groepje zal bij heen gaan staan en ik heb vervolgens eigenlijk niemand om me bij aan te sluiten en sta daar moederziel alleen om me heen te kijken of er iemand is die zin heeft om met mij te kletsen.

Als dat al zo is, dan is natuurlijk de eerste vraag: ‘Wat doe je nu’ en zal ik daar vervolgens op moeten antwoorden dat ik doktersassistent in opleiding ben. Dit is absoluut niet iets waar ik me voor schaam, maar het roept wel vragen op. Vragen waarvan ik niet weet of ik wel zin heb om ze te beantwoorden. Of ik wel zin heb om keer op keer te vertellen over mijn gezondheid en de invloed daarvan op mijn studie- en werkleven.

Bovendien denk ik dat het een soort staande receptie zal zijn en dat is voor mij dus al een probleem. Waarschijnlijk zal ik heus wel ergens een stoel vandaan kunnen toveren, maar dan ben ik waarschijnlijk de enige die zit en is het nog lastiger om contact te leggen.

Aan de andere kant wil ik ergens laten zien aan mijn toenmalige vriendinnen dat ik goed terecht ben gekomen. Dat ik het absoluut niet erg vind om met hen geconfronteerd te worden en daarom zo’n reünie niet uit de weg zal gaan. Dat ik ondanks alles een gelukkig leven leidt. Ik wil mijn klasgenoten van toen laten zien dat ik dan misschien wel niet zoveel bereikt hebt qua studie en werk, maar dat je dat absoluut niet nodig hebt om gelukkig te zijn. Dat ik tevreden ben met mijn leven en ontzettend geniet van alle mooie dingen om mij heen. Maar of ik dat ook ga doen… of ik veel energie ga steken in iets waar ik waarschijnlijk geen plezier aan ga beleven. Ik weet het niet.

Advertenties

22 gedachtes over “De reünie

  1. Lastig zoiets… ik heb aan zowel de lagere als de middelbare school als ook aan mijn studietijd hele leuke herinneringen overgehouden en met 2 meiden uit mijn studietijd heb ik nog steeds contact maar een reünie hoeft voor mij niet. De herinneringen zijn leuk en hoeven wat mij betreft niet ververst te worden…

  2. Ik zou niet gaan, ik hou trouwens sowieso niet van reünies. Een aantal jaren geleden een reünie gehad van mijn verpleegkundige opleiding en dat was echt de laatste keer. Personen waar ik in het verleden al niets mee had vond ik nu nog steeds niet zo aardig en met de mensen die ik wel leuk vond heb ik nog steeds contact. Zo’n reünie voegt echt niets toe, ik wil de herinneringen liever laten zoals ze zijn.

  3. De school (of het jaargang eigenlijk) van de middelbare school waar ik op heb gezeten, heeft vorig jaar ook een reünie georganiseerd. Het idee zelf vind ik echt heel erg leuk, maar zoiets is niets voor mij (hoewel ik een super leuke tijd heb gehad op school). 😛
    Ben benieuwd of je gaat en áls je gaat, wat je er van vond!

  4. ik had enkele jaren geleden de kans om naar zo’n reünie te gaan van de lagere school. Ik ben toen niet geweest, maar het speet me achteraf wel.
    Ik zou er toch naartoe gaan, je kan altijd weer weg als het je niet aanstaat.

    • Ja, aan de ene kant wel, aan de andere kant kost het mij wel veel energie (en het kost geld) om erheen te gaan. Ik moet daar wel echt rekening mee houden in mijn planning. En als ik er dan veel energie in steek en het is niet leuk vind ik dat ook zonde. Als ik gewoon gezond was was de keuze wat makkelijker, haha! 🙂

  5. Er is van mijn middelbare school klas ook al een keer een reünie geweest, maar ik ben er niet naar toe gegaan. We moesten namelijk iets van 30 euro betalen en dat vond ik echt te veel voor een reünie. Aan de ene kant vond ik het jammer, maar aan de andere kant ook weer niet. Wat ik wel heel jammer vond, is dat ik niet naar het afscheid kon van mijn groep 3 leraar. Die is een tijdje terug gestopt met werken en dat was echt mijn lievelingsleraar. Helaas was zijn afscheid gewoon overdag, doordeweeks en op een dag dat ik moest werken. Balen! 😦

  6. Ik kan me voorstellen dat het een lastige beslissing is, al proef ik uit je verhaal dat je het eigenlijk zelf al niet echt ziet zitten. Is er geen manier om alleen met oud-klasgenoten die je wel wilt zien ergens af te spreken voor een drankje? Misschien dat je hen eens aan kunt spreken via Facebook ofzo?
    Hoe dan ook, ik ben benieuwd wat je gaat beslissen! 🙂

  7. Ik vind dit een interessant vraagstuk! Eentje waar ik zelf meestal ook niet zo goed uit kom. Ik heb eigenlijk ook niks meer met mijn vroegere klas. Maar het kan natuurlijk toch leuk zijn om ze weer eens te zien. Tegelijkertijd moet je er wel helemaal naar toe….

    Ik ben benieuwd wat je gaat doen.

  8. Lastig, soms wil je mensen zo graag laten zien hoeveel ongelijk ze hadden als je je onterecht behandeld voelt… Maar de vraag is wat jij er mee opschiet. Eigenlijk niets, want je ziet ze toch nooit meer, dus waarom zou je het dan doen als je verder geen zin hebt in die reünie?
    En daarbij, de kans is groot dat zij zichzelf inmiddels al gerealiseerd hebben dat wat ze toen deden niet kon. En zo niet, dan zullen ze je nu waarschijnlijk nog steeds niet begrijpen.

  9. Wat vervelend dat je ziekte niet echt geloofd werd, dit heb ik wel vaker om me heen gezien. Vooral bij ziektes waarbij het de ene keer beter gaat dan de andere keer. Ik begrijp dat als je keihard bent laten vallen door deze mensen, je het gevoel hebt dat je wilt laten zien dat je dingen bereikt hebt en gelukkig bent. Echter als je weet dat je bij zon reünie toch geen plezier beleeft, weet ik niet of dit je iets oplevert. Ik heb zelf nog contact met mensen die ik van de basisschool/middelbare school ken en de rest tja.. ik vind het prima zo! Geen reünie voor mij.

  10. Lastig hoor …………… gelukkig hoef je nog niet te beslissen. Aan de andere kant iedereen is nu een stukje ouder en volwassener (hoop je) In zulk soort situaties houd ik me altijd ook voor ogen, dat als het mij niet bevalt, ik altijd de keus heb om rechtsomkeert te maken en weg te gaan……………. maar het blijft lastig.

  11. Een lastige beslissing inderdaad. Want je wil in positieve zin laten zien wat er van je geworden is.
    Jaren geleden besloot ik ook naar zo’n reünie te gaan om dezelfde reden, het ging om een reünie van de basisschool. Op die basisschool werd ik jarenlang gepest door verschillende meiden en waarom? Ik weet het nog steeds niet. Op die reünie verwachtte ik volwassen mensen te treffen die over en weer geïnteresseerd zouden zijn in elkaar. Niets bleek minder waar, het was alsof ik in de klas van toen stapte. Ik werd -zoals toen- compleet genegeerd. De meiden waar ik toen wel mee omging waren er niet. Ik voelde me weer dat ongelukkige kind dat niets goed kon doen. Ik ben opgestapt en weggegaan. Het was één keer maar nooit weer. Gelukkig ging het op het voorgezet onderwijs en vervolgopleidingen totaal anders. Ik heb iig geen goede herinneringen aan de basisschooltijd. In tegenstelling tot mijn kinderen, die hebben er wel goede herinneringen aan. En daar ben ik echt heel erg blijven van 🙂

  12. Ik kan me voorstellen dat je je twijfels hebt. Ik adviseer je om toch te gaan. Het zijn inmiddels allemaal volwassenen met wat meer levenservaring. Daardoor oordeel je vaak minder snel, en toon je vaker begrip. De gevreesde reacties over je opleiding nu, kunnen nog hard gaan meevallen. Mogelijk kun je dan het slechte gevoel bij de middelbare school tijd, een positieve draai geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s