De andere kant

Helaas was er ook een andere kant aan mijn weekje vrij. Naast het genieten, wat zeker voorop stond, waren er ook moeilijke momenten. De eerste week van het jaar was dan ook meteen een achtbaan voor mij. Naast vreugde was er ook verdriet. Voor nu is er weer even rust, tijd om de dingen te verwerken en bovenal de positiviteit weer te laten stromen. Het leven met een lach te benaderen.

Dag één van het jaar was een fijne dag, het jaar kon niet beter beginnen. Dag twee stond in het teken van verlies. Een goede kennis overleed aan kanker. Hoewel ik er wat verder vanaf stond raakte het mij wel enorm. Te jong overlijden aan deze vreselijke ziekte, dat is gewoon heel erg oneerlijk. De uitvaart was mooi. De focus lag hierbij op het samenzijn, samen het leven vieren. Op het eind werd de bel geluid, een laatste rondje van de overledene.

De week bestond ook uit een discussie met vriendinnen. Daar waar ik steun nodig had kreeg ik ellende over mij heen. ‘Zucht, er is weer iets’ en ‘Ik heb je op twitter op mute gezet omdat ik geen zin heb in je geklaag’ zijn daar voorbeelden van. Los van of dit waar is – ik kan me er niet in vinden namelijk – vond ik dit heel erg pijnlijk om te lezen en was dit gewoon niet het moment. Het leverde veel spanning en verdriet op bij mij, maar inmiddels heb ik het los kunnen laten. Het zegt uiteindelijk immers misschien wel meer over hen dan over mij.

Het dagje school was ontzettend gezellig, maar zwaar. Een hele dag vol EHBO. Hoewel ik de helft niet heb meegedaan was het alsnog veel te zwaar. Het vraagt heel veel van je lichaam om verschillende technieken te oefenen en dat heb ik gevoeld. Helaas hebben we nog twee van dit soort dagen, maar ik ga proberen om het nog rustiger aan te doen, zodat het een minder grote klap voor mijn lichaam is.

Daarnaast werd ik nog overvallen door duizeligheid, draaiduizeligheid om precies te zijn. Het leek wel of ik in een kermisattractie zat. Een voordeel voor mij dus, want op de kermis moet je betalen en nu kreeg ik datzelfde gevoel gratis en voor niks. Hoewel ik in mijn bed lag wilde het maar niet zakken en werd ik misselijk en mijn armen voelden vreemd. Geslapen heb ik nauwelijks. Het was zo heftig dat het bijna beangstigend werd, maar ik weet dat er negen van de tien keer niks ernstigs achter zit. Ik maakte me dus uiteindelijk geen zorgen. De dagen erna heb ik rustig aan gedaan en ging het eigenlijk redelijk, maar vanochtend was het weer terug. Minder heftig gelukkig, dus als ik me rustig houd is het prima te doen.

Het was dus een bewogen week. Toch heb ik ondanks alles wel kunnen genieten van de dingen die ik in mijn vorige blogje benoemde. Dit weekend heb ik heerlijk mijn rust gepakt en genoten van het schaatsen op tv (Sven <3) en ‘Wie is de mol?’. Ik heb heerlijk gelezen en de spanning van mij af laten glijden. Het zal wel tijd nodig hebben om alles te verwerken en te bedenken wat ik er uiteindelijk mee wil, maar voor nu voel ik me rustig en goed!

Advertenties

25 gedachtes over “De andere kant

  1. Wat jammer zeg om zo’n reactie te krijgen als je juist steun nodig hebt. Wel enorm knap dat je dat een beetje langs je een kan laten gaan.

    Ik hoop verder dat je wat opknapt. Hoor meer mensen over duizelig zijn enzo. Kan t een griepje zijn?

    Geniet van je eigen moment. ♡

  2. Hmm, die duizeligheid/raar gevoel in je armen klinkt een beetje als spannings- of angstklachten? Als er iets is waar je je slecht over voelt of bang voor bent moet je er wel met iemand over praten hoor!

  3. Like I said, zulke reacties zijn nou niet echt iets waar je op zit te wachten en ja, het zegt meer over de ander dan over jou. Mooi om te lezen dat je het ondanks alles toch naast je neer hebt kunnen leggen en dat je je, zelfs terwijl je emmertje de afgelopen week behoorlijk gevuld is, nog best goed voelt!
    Dikke knuffel meid ❤

  4. Sommige mensen zouden eens moeten leren wat klaarstaan voor anderen betekent… Sorry hoor, maar soms kan een beetje klagen zo opluchten, niet dat ik geloof dat jij nou echt een zeur bent. Gecondoleerd nog, het is me een rot ziekte… Xoxo

  5. zijn die “vriendinnen” dan wel genoeg op de hoogte van wat jij allemaal doormaakt? Ik betwijfel of ze er de ernst van inzien. Echte vriendinnen lijken het me dan ook niet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s