Steun op facebook?

Wanneer ik Facebook open zie ik een foto van een klein ernstig ziek kindje met daarbij de vraag om ‘Amen’ te typen en zo je respect te betuigen. Hoewel ik het verschrikkelijk vind om te zien, scroll ik snel verder. Een stuk verderop zie ik dat mensen ‘een kaarsje doorgeven’ om even stil te staan bij alle mensen die het moeilijk hebben. Het klinkt misschien harteloos, maar ook hier doe ik helemaal niks mee.

Hoewel ik weet dat dit soort berichten goed bedoeld zijn kunnen ze mij soms echt tegen gaan staan. “Ik weet zeker dat 97% van mijn vrienden dit bericht niet zal delen…”

Ja, ik hoor bij die 97% die het berichtje niet deelt. Ik vraag me namelijk af wat je daarmee bereikt. Iedereen zal er zo zijn eigen reden voor hebben om wel te delen en dat is goed, maar voor mij heeft het geen toegevoegde waarde. Wanneer ik ‘Amen’ typ onder een foto van een ziek kindje, heeft dat kindje daar helemaal niks aan.

Een kaarsje doorgeven om mensen met kanker te steunen? Ik steun deze mensen liever door er voor ze te zijn. Door bij ze op bezoek te gaan of een leuk uitje met ze te ondernemen. Door een kaart te sturen op de momenten dat het even niet zo lekker gaat. In mijn ogen heeft iemand met kanker er veel meer aan als je er op deze manier voor diegene bent, dan dat je een plaatje van een kaarsje deelt op Facebook.

Wanneer ik weer eens een bericht om te delen voorbij zie komen hoop ik alleen maar dat deze mensen niet alleen het bericht delen, maar ook daadwerkelijk iets doen voor de persoon voor wie ze het delen. Dat er persoonlijk contact is naast het contact op de social media. Dat ze de tijd nemen om bij iemand langs te gaan of iemand steunen door de boodschappen voor hem te doen. Dat ze een luisterend oor bieden of aan iemand zijn ziekenhuisbed zitten in moeilijke tijden.

Hoe mooi zou het zijn als er tijd wordt gestoken in écht contact, in plaats van in het delen van een bericht of plaatje? Heel erg mooi als je het mij vraagt.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de taal- en spelfouten die negen van de tien keer in dit soort berichten staan.

Advertenties

22 gedachtes over “Steun op facebook?

  1. Helemaal mee eens; mooi omschreven! Ik denk dat er echt wel mensen zijn die het goed bedoelen en hopelijk naast online delen ook nog iets anders ermee doen. Maar ook mensen die de oude kettingmail op deze manier doen of meer views of likes willen op die manier…

  2. Ik ben ook harteloos op dat vlak. 1 keer heb in meegedaan aan “kaarsje branden” toen ons buurmeisje van 22 maanden op sterven lag en gestorven is. Maar anders ben ik daar ook blind voor. En die taalfouten. Die komen zelfs voor bij “hoogstaande” kranten en tijdschriften. Vooral online.

  3. Heel herkenbaar voor mij. Ik doe nooit mee aan dit soort dingen, omdat het mij het gevoel geeft dat het af zou doen aan al die anonieme slachtoffers. Waarom de ene onbekende wel en de andere niet. Ik vind het ook absoluut niet harteloos. Vaker heb ik het idee dat mensen hersenloos meedoen aan dit soort acties. Maar goed, dat weet ik natuurlijk niet echt.

  4. Ik doe er ook niet aan mee – heel bewust om dezelfde reden!

    Ook die kettingbrief over boekjes een tijdje terug…. brrrr zomaar alle gegevens van je kind doorgeven en het laten verder leven op het wereldwijde web. Neen, dankjewel.

  5. Ik sla deze berichten altijd over. Net als de uitnodiging om kleur BH, vakantiebestemming, sex-standje etc te delen als steun aan… Bullshit vind ik dat. Ik bied liever een luisterd oor en een schouder.

  6. Het geeft zo’n raar gevoel die berichten inderdaad. Alsof als je het niet deelt het je allemaal geen zak interesseert. Onzin. Een vriend van mij heeft zijn vrouw aan kanker verloren en zet ook vaak dit soort berichten online. Toch deel ik die berichten niet. Ik vind het niet nodig om op die manier aan de rest van de wereld te laten zien dat ik iemand steun. Hij heeft het nodig of zo om, ja waarom eigenlijk? Ik denk dat het hem helpt in een laatste stukje verwerking of dat het hem steunt. Prima, respecteer ik, maar ik ga er wel vanuit dat ik niet minder waard ben als vriendin zijnde als ik zijn bericht niet deel. Dat is gelukkig ook niet zo.

  7. Ik sluit me helemaal aan bij wat Marion hierboven schreef. Ik heb er alle begrip voor dat mensen het wel delen of liken, bijvoorbeeld in hun verwerkingsproces, maar ik hoop dan wel dat die persoon er begrip voor kan opbrengen dat ik het niet deel of like want dat doe ik eigenlijk nooit (om precies die redenen die je zelf al aanhaalt in je blog).

  8. Helemaal mee eens, ik doe er ook niet aan mee. En ja, ik ken mensen met kanker/psychische ziektes/en zo, en ja, het boeit me zeker. Maar met onpersoonlijke plaatjes gaan delen de hele tijd help je gewoon niet.

    Met dit soort berichten ben ik altijd erg bang dat veel mensen niet delen omdat ze meeleven, maar om maar niet bij die 97% te horen. Door de toon van de berichten krijg je ook nog eens dat mensen maar doen om te laten zien dat ze niet wegkijken, en dan krijg je een soort lawine-effect. Niet omdat ze meeleven (hoewel ze dat misschien wel doen hoor), maar om door de buitenwereld als meelevend gezien te worden. En tja, elke keer als ik zoiets gedeeld zie worden krijg ik nu dat gevoel erbij: even je straatje schoonvegen en weer verder met je eigen leven.

  9. zoiets delen doen wij ook nooit, die berichten zijn er alleen maar om jezelf een schuldgevoel te bezorgen als je het niet deelt en dat stoort mij enorm!
    Je hebt het goed omschreven, en ik ben het er mee eens

  10. O, ja, ben het ook helemaal met je eens. Ik zie in de praktijk dat mensen andere wel met zo’n berichtje steunen, maar lijfelijk een arm om iemands schouder slaan is tegenwoordig moeilijk. Dat geeft alleen maar meer eenzaamheid!! Hoe goed bedoeld ook , dat soort berichtjes op fb, ik deel ze niet. Als het mensen zijn die persoonlijk ken, ga ik er liever even naar toe.

  11. ik deel je gevoel. ‘k ben vrij allergisch voor dat soort posts dat een emotionele chantage spam generator is. Als je overal op in gaat, moet je er zo tientallen per dag posten. ‘k ben baas over mijn eigen posts en belangrijke zaken help je niet met een gekopieerde status.

  12. De Dokter heeft toen hij ziek werd zijn Facebook gedeactiveerd en dat snap ik volledig. Hoe mensen op die website omgaan met kanker, of met elke moeilijkheid in het leven is eigenlijk echt degoutant… De mensen die dat soort posts delen zijn vaak de mensen die gewoon te lui zijn om een keertje op bezoek te komen… Goed geschreven, net zoals de rest van je blog!

  13. Hier zeg ik amen op! Haha nee echt, dit soort berichten doen mij ook helemaal niks. Ik vind vaak dat het een beetje aandachttrekkerij is of in ieder geval zo overkomt: zo van ”kijk mij eens sentimenteel zijn” of zo. Hoeft natuurlijk niet, wie weet is het wel gewoon oprecht, maar inderdaad: wat bereik je er nou eigenlijk echt mee?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s