Hoe ga ik om met onbegrip?

chronisch ziekDe invloed van een chronische ziekte, daar schreef ik laatst over op mijn blog. Zoals ik in dat stuk ook vertelde, ben ik eigenlijk vrij weinig bezig met mijn gezondheid. Ik heb geaccepteerd dat het is zoals het is en probeer daar zo goed en positief mogelijk mee om te gaan. Het heeft mij veel moeite gekost om te accepteren dat mijn klachten er nu eenmaal zijn en ik er vrij weinig aan kan doen. Toch probeer ik om mijn klachten niet mijn leven te laten bepalen. Mentaal gezien voel ik me bijna altijd goed en ik heb het dus niet nodig om over mijn chronische ziekte te schrijven. Echter inspireerde een aantal reacties mij wel om eens te vertellen hoe ik met de negatieve dingen omga of ze ombuig naar iets positiefs. Het onderwerp waar ik vandaag is over wil vertellen is onbegrip.

Wanneer je chronisch ziek bent krijg je vaak met onbegrip te maken. Zeker wanneer de ziekte onzichtbaar is, steekt onbegrip snel de kop op. In het begin heb ik daar wel veel moeite mee gehad, maar naarmate ik mijn klachten beter kon accepteren, lukte het mij ook om beter omgaan met onbegrip. Soms heb ik er echter nog moeite mee en dat is met name als de mensen die dicht bij mij staan geen begrip tonen.

Onbegrip van vreemden of vage kennissen

Wanneer je chronisch en onzichtbaar ziek bent zullen de mensen die wat verder van je af staan, of wildvreemden, niet weten wat er met jou aan de hand is. Het is mij regelmatig gebeurd dat ik hierdoor een nare opmerking naar mijn hoofd kreeg. In het begin deed dit mij heel erg veel pijn. Ik zat nog middenin mijn acceptatieproces en zo’n nare opmerking kon ik daar echt niet bij hebben. Inmiddels kan ik het vanuit een ander perspectief bekijken. Iemand weet bij het maken van zo’n opmerking namelijk niet wat er met mij aan de hand is. Iemand heeft er geen idee van dat hij iets verkeerd zegt, de opmerking wordt niet bewust gemaakt. Iemand kan gewoonweg geen begrip tonen als diegene niet weet wat er speelt. Doordat ik dit nu besef kan ik een vervelende opmerking die voortkomt uit onbegrip tegenwoordig loslaten. De ander weet immers niet beter.

Onbegrip van familie en vrienden

Gelukkig is dit iets waar ik niet veel mee te maken heb. Familie en vrienden weten precies wat er met mij aan de hand is en zullen dus niet snel iets naars zeggen. Het zal voor hen niet altijd even makkelijk zijn om echt te begrijpen hoe ik me voel, maar het tonen van begrip gaat ze goed af. Is er toch onbegrip? Dan neem ik de moeite om uit te leggen hoe iets voor mij is en op die manier toch begrip te creëren. Ik kan immers niet verwachten dat mensen iets altijd meteen kunnen begrijpen. Soms is daar echt een uitleg van mijn kant voor nodig.

Helaas komen er toch ook wel momenten voor wanneer er wel onbegrip is vanuit de mensen die dicht bij mij staan. Hier heb ik veel meer moeite mee dan met onbegrip van mensen die ik niet ken of ver van mij af staan. Om even een voorbeeld te noemen. Het is voorgekomen dat ik een verjaardag van een vriendin af moest zeggen door migraine. Van tevoren had ik al aangegeven dat ik de avond daarvoor al iets gepland had (sinterklaas met familie) en er dus een kans zou zijn dat ik niet op haar verjaardag zou kunnen komen. Uiteindelijk was mijn vriendin erg teleurgesteld, wat ik op zich nog wel snap, ik was zelf namelijk ook teleurgesteld. Een andere gezamenlijke vriendin zei later dat ze van tevoren al lang wist dat ik af zou gaan zeggen, want zo gaat het altijd.

Dit zijn dingen waar ik veel moeite mee heb. Juist de mensen die dicht bij mij staan zouden moeten kunnen begrijpen dat ik soms een afspraak moet afzeggen. Dat ik dit absoluut niet expres doe en het voor mijzelf een grote teleurstelling is. Ik begrijp dan op mijn beurt ook weer dat zij het een teleurstelling vinden, maar de reactie die ik nu kreeg, daar kon ik echt helemaal niks mee. Evengoed heb ik geprobeerd nog eens uit te leggen hoe dit voor mij was, maar zonder resultaat. Dit is op zich voor een keer niet erg. Wanneer het zich echter gaat opstapelen dan wordt het toch wel problematisch en kan onbegrip er absoluut voor zorgen dat vriendschap verwatert. Heel erg jammer, maar het is dan niet anders.

Hoe om te gaan met chronisch zieken?

Onbegrip het blijft iets wat je tegenkomt als je chronisch ziek bent. Voor mij persoonlijk is dat negen van de tien keer niet erg. Ik bekijk het vanuit het perspectief van de ander en kan het daardoor los zien van mijzelf. Ik kan me dan ook niet vinden in artikelen die je regelmatig voorbij ziet komen met tips hoe je om moet gaan met chronisch zieken. Hier schreef ik eerder al een blog over. Wanneer onbegrip echter de overhand gaat nemen in vriendschappen, dan trek ik voor mezelf wel een grens. Ik vind het niet erg om uitleg te geven. Als het me echter teveel energie gaat kosten om elke keer weer uitleg te geven, dan houdt het voor mij een keer op. Dan is een vriendschap blijkbaar toch niet zo goed als ik in eerste instantie dacht. Dat hoort nu eenmaal ook gewoon bij het leven!

Wil je weten hoe ik omga met pijn, moeheid en andere ellende? Dat kan je hier lezen!

Advertenties

10 gedachtes over “Hoe ga ik om met onbegrip?

  1. Er is onbegrip, maar ook een vorm van ‘jaloezie’ van de mensen om je heen (vrees ik). Zo van: ‘die zit gewoon thuis, krijgt een vergoeding hiervoor en wij moeten ganser dagen stressen…’.
    Moeilijk om je dit niet aan te trekken, maar je kunt recht in de spiegel kijken. Alleen jij weet hoe hard je lijdt onder dit chronisch ziek zijn, je hebt jezelf niets te verwijten.

  2. Herkenbaar!Ik merk dat ik,nu ik gestart ben met Bloggen en steeds meer open ben over mijn ziekte,dat ik veel meer begrip krijg van mensen.En inderdaad als vrienden het niet willen snappen,is het jammer .

  3. Herkenbaar inderdaad: het is heel heftig als mensen om wie je geeft je niet begrijpen, maar het is vrij makkelijk om ermee om te gaan als mensen die je niet kent onbegrip tonen – dan is het vaak ook makkelijker uit te leggen, vind ik.

  4. Ik kan er het ene moment beter tegen dat het andere.. Maar in de loop der jaren is het wel een stuk beter geworden! Je kan het de mensen ook niet kwalijk nemen. Maar als zij inderdaad geen moeite doen om ernaar de luisteren ga ik er ook geen energie meer in stoppen 😉

  5. Grinnik. De reactie van Thomas zegt veel. Dat is er eentje die ik ook wel eens voor de voeten geworpen krijg… En wat ben ik dan blij dat ik hetzelfde antwoord als jij kan geven..

    X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s