Mijn struggles met vriendschap

vriendschapHet weekend is weer bijna voorbij. Ik heb genoten van een aflevering van Planet Earth op deze fijne zondagavond. Elke keer weer kom ik heerlijk tot rust door de prachtige beelden van de natuur. Voor ik richting mijn bedje ga kijk ik nog even op Snapschat en zie ik een foto van eerder die dag van mijn vriendinnengroepje. Ik kijk nog eens goed en zie dat ze in de bioscoop zitten. Mijn vriendinnengroepje, maar dan zonder mij.

Hoewel ik rationeel kan bedenken dat hier niks mis mee is, raakt het me en springen de tranen in mijn ogen. We spreken altijd met zijn vieren af, maar vandaag hebben ze blijkbaar geen behoefte aan mij. Heel erg jammer, want ik vind het altijd erg gezellig met hen. We hebben nog nooit een discussie, woorden, of ruzie gehad, dus daar ligt het in ieder geval niet aan. Maar wat het dan wel is?

Elke keer weer loop ik hier tegenaan. Gezellige vriendengroepen die mij ineens niet meer uitnodigen voor leuke dingen. Op de middelbare school gebeurde het al dat mijn vriendengroepje mij regelmatig vergat of gewoonweg buitensloot. Gaandeweg de jaren ben ik op deze manier verschillende vrienden kwijtgeraakt. Keer op keer maakte ik het bespreekbaar, maar konden mijn vrienden eigenlijk niet goed uitleggen waarom ze mij niet meer betrokken bij leuke dingen. Ondanks dat ik het bespreekbaar had gemaakt, veranderde er helemaal niks en liepen de vriendschappen stuk of verwaterden.

Waarom ben ik toch altijd degene die buiten de groep valt?

Door deze ervaringen is dit echt een valkuil voor mij geworden. Hoewel ik echt wel weet dat mijn vriendinnen dit zondag waarschijnlijk niet deden om mij pijn te doen, zegt mijn gevoel iets heel anders. Voel ik me door zoiets kleins meteen weer minderwaardig en dat is niet goed.

Anderzijds… Het feit dat ik hier keer op keer tegenaan loop zegt natuurlijk wel ook iets over mij. Helaas heb ik al die keren nooit feedback gekregen. Hierdoor weet ik dus niet wat het dan precies over mij zegt. Heel erg jammer, want het zou juist een mooi punt zijn om mezelf in te kunnen ontwikkelen.

Dat is namelijk wat ik het liefste zou willen. Zwelgen in zelfmedelijden zal me niet verder helpen. Liever buig ik het dus om naar iets positiefs. De komende tijd wil ik er dus goed over na gaan denken wat er voor zorgt dat ik hier elke keer weer tegenaan loop. Het feit dat ik al snel het gevoel krijg niet goed genoeg te zijn is iets wat ik wel weet en waar ik aan kan werken. Ik hoop dat ik er nog achter kom waarom ik vaak degene ben die buiten de groep valt, zodat ik mezelf daar ook in kan verbeteren. Het resultaat is hopelijk dat ik hierdoor beter met een dergelijke situatie om kan gaan en dat er minder vriendschappen verloren zullen gaan. Daar ga ik voor!

Advertenties

37 gedachtes over “Mijn struggles met vriendschap

  1. Hi, pffff zo herkenbaar!
    Heb dat gevoel zelf ook altijd, en ook ik weet nog steeds niet waar het aan ligt?
    Vind het nog steeds erg moeilijk, dat ik het niet weet en er dus ook niks aan kan veranderen, kon ik dat maar!

    • Eén op één werkt voor mij ook altijd goed inderdaad. Maar soms rol je gewoon (in dit geval door mijn opleiding) in zo’n groepje. En gezien het tot nu toe wel altijd goed ging en gezellig was,was er voor mij ook geen reden om dat te stoppen.

  2. Wat balen dat het steeds weer terugkomt als het op vriendschappen aankomt! Goed dat je het ook bespreekbaar hebt gemaakt in het verleden. Moeilijk om er precies te vinger op te leggen. Ik heb voornamelijk 1 op 1 vriendschappen, te grote clubjes werken meestal niet .

  3. Moeilijk he. Ik had het vaak met een groepje van drie. De andere twee spraken dan af zonder mij en dan voelde ik me buitengesloten. Ik heb dat wel degelijk met hen besproken en ze verzekerden me dat ik het niet persoonlijk mocht nemen. Sindsdien trok ik het me niet meer aan en spraken we in alle mogelijke combinaties af. Maar ik moet toch telkens de teleurstelling inslikken als ik over het hoofd word gezien. Vandaag de dag gebeurt het opnieuw, weer met een groepje van drie. Twee hebben kinderen, ik niet en dat blijkt nu de voornaamste reden te zijn. Het blijft moeilijk om mee om te gaan.

  4. Daarom hou ik ook niet zo van groepen, heb liever 1 op 1. Ik kwam er achter dat ik zelf degene ben die mensen wegduwt, en in het verleden kon ik nog weleens wat claimerig zijn waardoor mensen afstand namen.
    Maar nooit heeft iemand mij daarop gewezen, door therapie ben ik mezelf en patronen gaan uitzoeken waardoor ik er zelf achter kwam.

    Ik hoop dat je er uit komt meis! Erg knap in ieder geval dat je er zo over nadenkt, veel mensen blijven dan maar door sudderen en daar word je uiteindelijk ook niet blij van. Dikke knuff 😘

  5. Heb je aan deze vriendinnen gevraagd waarom ze je niet gevraagd hebben? Misschien kun je het bespreekbaar maken en hebben zij er een verklaring voor? Vervelend voor je hoor dat je het je zo aantrekt.

  6. Niet leuk voor je. Uiteraard weet ik de oplossing ook niet maar er schoot me wel iets te binnen wat in het verleden bij mijn zus het geval was. Zij waren altijd met een groepje van vier vriendinnen en het kwam regelmatig voor dat zij niet was uitgenodigd. Bij navraag bleek dat dat echt puur toeval was maar twee van de vier vriendinnen stelde vaak spontaan iets voor met wie op dat moment tijd had, of in de buurt was. Dus zij waren er vaker bij. Zus zelf nam nooit het initiatief om iets leuks te gaan doen. Ze heeft daarna vaker één op één afgesproken om het contact met haar vriendinnen warm te houden.
    Misschien kun je er iets mee.

  7. Dat lijkt mij niet leuk! Ik heb die close groepjes losgelaten. Er komt altijd een einde aan. Beter werkt een ‘los vast groep’ waarmee je sport of muziek maakt. Zonder dat je er dan van uit gaat dat je alles samen doet met allerlei verplichtingen wie er dan bij moet zijn. Daar is zo’n club dan toch te groot voor. Dus dan is het vask toch 1 op 1. Is, vind ik wel zo fijn.
    Ik kan me voorstellen dat het zien van die foto jou een akelig gevoel geeft! Kan inderdaad gewoon toeval zijn. Misschien niet te veel achter zoeken en als t gesprek er ooit op komt hoor je misschien ook meer van de achtergrond. Lieve groet x

  8. Moeilijk hoor, want rationeel is het wel te verklaren dus voor jou, mee emotioneel is een heel ander verhaal, en dat doet het meeste pijn.
    Ik heb eigenlijk alleen maar losse contacten, nooit een groepje. Misschien word het voor jou ook tijd om losse contacten te gaan onderhouden, weet het niet. Maar ik kan me voorstellen dat je je afvraagt waarom.

  9. ja, ik heb daar toch zeer weinig mee, voor mij is het een bewuste keuze om te leven met zo min mogelijk gedoe, en zo zie ik vriendschappen altijd. Zo min mogelijk is overigens niet nul, want ook ik kan mijn principes opzij schuiven.

  10. Niet leuk nee. Ik zie soms ook foto’s van feestjes etc voorbij komen en denk dan ‘waarom?’. Diep van binnen weet ik het antwoord wel. Ik zeg te vaak af, ben beperkend in wat ik kan, ik wil, ik doe. En dan nemen mensen afstand.

    Of dat voor jou en je vriendinnen ook geldt weet ik natuurlijk niet.

  11. Wat ik super mooi vind om te lezen is dat jij uit deze toch wel vervelende situatie iets haalt waarmee jij verder wilt.Je kijkt naar jezelf en er zijn meer mensen die in zo een soort situatie alleen naar de ander kijken en dan in het rot gevoel blijven hangen,waar je dan vervolgens ook niet verder mee komt.Misschien helpt het om je af te vragen van wat voor soort vriendschappen jij zelf gelukkig wordt en waar jij je fijn bij voelt.Misschien passen zij niet (meer) bij je.Sterkte ermee.

  12. Wie neemt er meestal het initiatief om af te spreken? Is dat één iemand of wisselt dat? Zit jij daar weleens bij? Die dingen analyseren kan al eens helpen. Verder zou ik zeggen: zelf initiatief nemen en je afvragen wie je zelf als vriendinnen wil houden.

  13. Dit soort mensen kan ik niet uitstaan! Zo herkenbaar als dit is voor mij, zoveel geïrriteerde blogjes ik erover heb geschreven en hoe vaak ik hen op hun gedrag heb gewezen, het helpt niks. Het enige wat lijkt te werken is om zelf het initiatief dan maar te nemen, te vragen of we iets leuks zullen gaan doen ‘met zijn allen’. Mensen lijken ook gewoon niet te beseffen hoe fijn het kan zijn om ook uitgenodigd te worden, om die vraag te krijgen.
    Vervelend dat dit bij jou ook altijd zo loopt, het jammere is, ik heb geen tips voor je… Xoxo

  14. Lastige situatie. Is er echt iets wat jij doet waardoor dit steeds gebeurt, neem je onbewust zelf afstand omdat het op de een of andere manier makkelijker voor je is? Is het de onzekerheid over dit soort situaties die je het gevoel geven dat je buiten de groep valt terwijl dat eigenlijk reuze meevalt? Of is het toch zo het binnen een groep lastig is dat jij “anders” bent vanwege je gezondheid? Misschien kun je daar voor jezelf of met de anderen antwoord op proberen te geven.

  15. Ik snap precies wat je bedoelt. Ik ben het ook eens gaan onderzoeken bij mij en ik ben tot de conclusie gekomen dat ik vooral mezelf buiten de groep plaats. Soms raak je ook gewoon vriendinnen kwijt en ik maak daar soms een heel ding van en ga mezelf dan afstandelijke gedragen ofzo. Probeer het nu door wat zelfonderzoek te veranderen. Ik dring mezelf gewoon op 😉

  16. Ik ken het ook wel. En het is zo jammer, maar vaak zit t m inderdaad tussen onze eigen oren. Als het echt mis is, merk of voel je het ook wel. En als het echte vrienden zijn, ksn je er over praten. Ik heb laatst ook over vriendschappen geschreven, wat dat voor mij inhoudt en wat er veranderd is sinds ik moeder ben.

  17. ik kwam per toeval op je blog terecht, helaas ook voor mij herkenbaar. Door de ervaringen in het verleden, ben ik snel onzeker over vriendschappen en ondanks dat ik niet weet hoe ik dit anders moet doen, ben ik er van overtuigd dat de angst ervoor zorgt dat het uiteindelijk waarheid wordt. Ik heb vorig jaar ruzie gekregen, onbenullig met een vriendin, voor haar genoeg om de vriendschap op te zeggen. Hierdoor ben ik ook andere vrienden aan het kwijt raken. Ik ben net terug van 5 maanden rondreizen en hoewel ik stiekem hoopte dat alles weer bij het oude zou zijn, heb ik tijdens mijn reis al gemerkt dat ik van een paar goeie vrienden weinig meer hoor, en ook nu ik 2 weken terug ben… ik had geen groot ontvangst comité verwacht, maar van de vriendin die 5 maanden geleden huilend afscheid nam bij de bushalte, had ik minimaal een ‘laten we een datum prikken’ verwacht. Als ik nu vraag heb je wat te doen, krijg ik een druk als antwoord en ja, net als jij stonden er op mijn facebook overzicht foto’s van de vriendengroep, met bier op een boot…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s