Op mezelf wonen, kan ik dat wel?

huisjeHet komt steeds een stapje dichterbij, op mezelf gaan wonen. Het is iets waar ik al lange tijd naar uitkijk, een eigen huisje. Hoewel ‘eigen huisje’ niet helemaal juist is, het wordt immers een sociale huurwoning, dus eigenlijk is er helemaal niks van mijzelf bij. Een eigen plekje dan, ik kan er helemaal blij van worden. Elke keer kom ik weer een stapje hoger (of lager, net hoe jet het bekijkt) op de wachtlijst en komt mijn droom dichterbij. Toch word ik erg ergens ook wel een beetje nerveus van. Want op mezelf wonen, kan ik dat wel?

Nee, ik twijfel er niet aan dat ik voor mezelf kan zorgen. Hoewel ik koken bijvoorbeeld echt verre van leuk vind, kan ik zeer zeker wel een maaltijd voor mezelf maken. En anders is er altijd nog Google die mij kan helpen met hoe lang ik nu ook alweer mijn aardappels moet koken. Schoonmaken is ook al niet echt mijn ding, maar uiteraard weet ik prima hoe een stofzuiger werkt en hoe ik de ramen moet lappen. Het kunnen op zich is dan ook niet waar ik mij zorgen om maak.

De vraag hoe ik het moet combineren met mijn werk en chronisch ziek zijn echter wel. Vaak hoor ik om me heen dat het allemaal wel op zijn pootjes terecht komt als ik eenmaal op mijzelf woon, maar als ik heel eerlijk ben durf ik daar niet helemaal in te geloven.

Op dit moment doe ik namelijk zo goed als niks in huis.

Af en toe probeer ik even te stofzuigen op mijn vrije dag, maar verder draag ik vrij weinig bij. Stomweg omdat ik daar gewoonweg geen energie voor heb. Op de dagen dat ik werk ben ik kapot als ik thuis kom. Het enige wat ik dan nog kan is op de bank zitten en ik ben dus ook al te blij dat het eten voor me wordt klaargemaakt. Zelf even wat te drinken voor mezelf inschenken is op sommige momenten nog teveel gevraagd.

Mijn vrije dagen heb ik nodig om bij te komen van de dagen dat ik werk en om goed voor mijn lichaam te zorgen door bijvoorbeeld naar de sportschool te gaan (hoewel dat er vaak bij inschiet). Vaak voel ik me niet lekker deze dagen en heb ik veel hoofdpijn. Heb ik een wat betere dag, dan vind ik het fijn om even iets sociaals te kunnen doen met vrienden of familie. Vaak probeer ik wel even te stofzuigen (omdat ik me toch wel schuldig voel richting mijn ouders dat ik zo weinig doe) maar daar moet ik dan ook echt een paar uur van bijkomen.

Om een lang verhaal kort te maken, ik weet dus echt niet zo goed waar ik de energie vandaan moet halen om voor zowel het huishouden als mezelf te zorgen als ik straks alleen in mijn huisje zit. Natuurlijk zijn er wel mensen die willen helpen, waarbij ik bijvoorbeeld kan eten, maar alsnog baart het me soms echt wel zorgen. Op mezelf wonen, kan ik dat wel?

Advertenties

35 gedachtes over “Op mezelf wonen, kan ik dat wel?

  1. Het zal een zoektocht worden, maar het komt zeker goed. Leg jezelf vooral geen te hoge eisen op. Er moet heus niet alle dagen gestofzuigd worden en soep is ook een maaltijd bijvoorbeeld.

    • Ik heb een huisstofmijt allergie, dus ik voor mijn gezondheid zou ik wel elke dag moeten stofzuigen helaas. En soep zal je ook moeten opwarmen. Klinkt als iets simpels, maar als je je zo voelt als ik nadat ik uit mijn werk kom is ook dat een hele opgave. Het is helaas niet zo makkelijk als het lijkt.

  2. Das een lastige situatie denk dat je na moet denken over extra hulp of minder werk. Want je moet echt wel meer doen dan 1 keer per week stofzuigen. Tegen gezonde mensen zeg ik dat het ze gaat lukken maar dat het wennen is. Das bij jou anders, heel vervelend maar niet onmogelijk.

  3. Nou is stofzuigen ook wel een klus waar je lichamelijk echt moe van wordt… Een stofzuigrobot kan dat mooi overnemen! Misschien een idee om dicht bij je ouders te gaan wonen zodat je een paar keer in de week bij hen kunt eten?

  4. Kan me vwel voorstellen dat je deze zorgen hebt. Het is denk ik maar net waar je prioriteiten liggen. Dan stofzuig je toch 1 keer per zoveel keer maar? Of wat minder? De lat wat lager, de verwachting bijstellen. Zolang je goed voor jezelf zorgt, dat is het aller belangrijkste. Spannend hoor en een hele stap, succes en veel plezier ermee!

  5. Ik denk dat het je wel gaat lukken. Juist omdat de wil er is. Niet dat iedereen die wil het kan, bij jou heb ik alleen wel het idee dat je er alles aan zal doen om het te laten lukken. Kun je financieel minder werken? Misschien wat kortere dagen of om de dag werken?Wie weet geeft dat je ook rust. Wat Esra zegt over de robotstofzuiger vind ik een goeie en een aantal keer per week bij je ouders eten helpt misschien ook. En misschien kun je ook brood eten of een salade als avondeten? Als ik overdag al voel dat ik het savonds niet ga trekken haal ik in mijn pauze een lekker belegd broodje bij de slager. Die zijn flink en vullen goed. Zo heb ik dan toch wat voedzaaams en vullends binnen en hoef ik weinig meer te doen dan het uit mijn tas te halen en op te eten als ik thuis kom. Voor alles is een oplossing , en ik denk dat het jou ook gaat lukken. En wie weet kan een van je ouders of een familielid/vriendin of kennis je helpen met het huishouden? Of heb je met je chronische ziekte misschien recht op hulp van bepaalde instanties?

  6. Vervelend lijkt me dat, die twijfel. Al is ongetwijfeld overal wel een mouw aan te passen, ik ga er nu vanuit dat je het kunt.
    Zou je het eventueel zien zitten om met deze vraag naar de gemeente waar je zou gaan wonen te gaan? Ze zouden voor je kunnen kijken of je via de wmo hulp in de huishouding kan krijgen als je het zelf niet voor elkaar denkt te krijgen. Dat zou in ieder geval al wat voor jou grote klussen in de week schelen.

  7. Ik denk wel dat je het kunt. Hangt natuurlijk ook van grote en bewerkelijkheid van je huisje af en wis de reisafstand ook niet uit. Uiteindelijk ga je er een modus in vinden al zal het niet altijd makkelijk zijn.

  8. Als je dat jezelf afvraag, waarom ga je dan niet vast kijken, in overleg met je ouders hoe het is om bijvoorbeeld op je vrije dag 1 ding in het huishouden over te nemen.
    Want misschien, als je het een tijdje doe, gaat je lijf er aan wennen, en ga je met wat meer zelfvertrouwen op jezelf wonen.
    Maar ondanks dat snap ik je wel hoor, ik zou voor mijzelf die zorgen ook hebben als ik in jou schoenen stond.

  9. Ik kan het me zo goed indenken wat je schrijft. Ik heb dat betreft een gouden bedje omdat mijn man alles voor mij doet. Maar was hij er niet dan weet ik het ook niet hoe ik alles had moeten doen. Ik denk daarom ook dat je angst logies is. Maar probeer ook op jezelf te vertrouwen en niet te perfectionistisch te willen zijn. Jij woont daar alleen dus als het een keertje niet zo netjes is, is dat jammer. Maar voor jezelf zorgen gaat voor. Je gaat niet zo zeer leren hoe alles moet, wat je zegt je begrijpt het wel. Maar je gaat vooral leren plannen en keuzes maken en dat gaat met vallen en op staan. Niet te min denk ik wel dat je het gaat leren ook al is dat in het begin een hels karwei! Gelukkig heb je de achterban nog, waar je op terug kan vallen. Een tip die ik hier toepas voor mijn man, in je eentje kook je altijd te veel. Vries dit in, zodat je op minderen dagen toch gezond eet met weinig moeite! Heelveel succes en probeer er ook toch een klein beetje van te genieten…. liefs

  10. Een spannende periode, zeker voor jou! Maar weet je, als je het niet probeert, weet je nooit of je het wel of niet aankan. Een hele spannende periode en ik wens je heel veel geluk. Hopelijk valt het mee en kan je genieten van je eigen plek.

  11. Wat ontzettend spannend! Geloof in jezelf, dat is al de helft. Met jouw wil gaat het zeker goedkomen en volgens mij heb je veel lieve mensen in je omgeving die jou vast wel eens helpen!
    Wat voor mij goed werkt is proberen continu iets kleins te doen. Dus als je gegeten hebt, direct de spullen afwassen/opruimen. Want ik kan het ook gerust laten staan en als je dan thuis komt na het werk dan moet je ineens zoveel doen! Dat geeft ook geen rust.

    Veel succes, je kan het! Ik ben heel benieuwd hoe je het straks gaat ervaren. Ik hoop dat je er in elk geval met volle teugen van kunt genieten. Liefs!

  12. Wat is dit herkenbaar… Ik vind het rot om te lezen dat je zo erg twijfelt of je het aan kan. Maar echt, ik denk dat het je wel gaat lukken! Geloven in jezelf is al een grote stap in de goede richting. 🙂 Ik zit ook midden in het ‘uit huis gaan proces’, ga volgende week er echt wonen en ben ook chronisch ziek. Super spannend en een beetje eng, maar het komt wel goed! En bij jou ook!

  13. Ah spannend is dat ja! Ik denk dat het in het begin heel erg wennen is, maar dat je er ook als het ware in groeit. Heel fijn ook dat je mensen om je heen hebt die je ermee willen helpen. En misschien eerst meubels kopen waarbij je niet veel hoeft schoon te maken. Of bijvoorbeeld de hele dag hetzelfde kopje en bord gebruiken. Dit probeer ik mezelf ook aan te leren, omdat ik onnodig troep maak!

  14. Heb er vertrouwen in dat je dat lukt! Als je op jezelf woont hoef je voortaan alleen jouw eigen rommel op te ruimen, en dat scheelt een hoop. Bovendien geeft het ook geen energie als je thuis in de rommel zit, dan ruim je vanzelf wel op en krijg je ineens energie van een opgeruimd huis. Zo werkte het bij mij, in ieder geval.

  15. Ik weet dat het kan. Ongevraagd advies (wat dus geheel vrijblijvend is) is een klein vriezertje aan te schaffen. Als je kookt (of iemand anders), kook dan even wat extra, stickertje erop en hup de vriezer in. Hoef je alleen maar op te warmen. En neem gladde vloeren als het kan. Swiffer (of goedkoop equivalent) erover en klaar. Spuitflacon dasty in de wc, keuken en toilet klaarzetten en tussendoor even afnemen. Klaar is je huishouding… Dat stofzuigen doe je alleen als je er de puf voor hebt.
    Maak het jezelf niet te moeilijk. Komt zeker goed. En anders mag je bij mij klagen ❤ Succes! XX

  16. Ik snap je volledig: bij mij is op mezelf gaan wonen nog slechts een plan/idee/droom/doel, maar dit is ook één van de obstakels erin. Ik weet namelijk van mezelf dat ik al amper de energie heb om mijn eigen persoonlijke verzorging te doen, dus daar zal ik hulp bij nodig hebben, maar hoe zit het met het huishouden? Het toilet dat schoongemaakt moet worden, het bed dat opgemaakt moet worden, alles wat opgeruimd en gestoft en gezogen moet worden… ik heb net als jij geen idee hoe dat zal gaan. Waarschijnlijk vind ik er met wat hulp wel een manier in, maar dat zal niet vanzelf gaan.

  17. Heel herkenbaar! Afgelopen weken besloten dat volgend jaar de zolder wordt omgebouwd, want ineens beter wordt ik toch niet en op mijzelf gaan wonen zal al helemaal niet gaan lukken. :$ Toch altijd moeilijk om te accepteren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s