Chronisch ziek maar niet arbeidsongeschikt

chronisch ziekLaatst zag ik een oproep voorbij komen waarbij ze op zoek waren naar mensen die chronisch ziek zijn, maar die niet arbeidsongeschikt zijn verklaard. Mensen die dus ondanks hun chronische ziekte ‘gewoon’ moeten werken, terwijl zij dat eigenlijk niet kunnen. Ik weet niet meer precies waar ik deze oproep voorbij zag komen, maar wel dat er al veel reacties waren van mensen die in deze situatie zitten. Daarbij kwam al snel het besef dat ik eigenlijk zelf ook in deze situatie zit.

Hoewel, misschien is mijn situatie toch net even anders. Ik ben chronisch ziek, maar het is in mijn geval niet zo dat ik helemaal niet kan werken. Op zich lukt het me om te werken, maar een fulltime werkweek is absoluut niet haalbaar voor mij. Echter is voor mijn beslist dat ik met mijn klachten prima 40 uur kan werken. Iets waar ik helaas niet veel aan kan veranderen, maar waardoor het mij zeker niet gemakkelijk wordt gemaakt.

Het is iets wat mij de laatste tijd wel eens frustreert. Ik werk nu ongeveer 32 uur verdeeld over 3,5 dag en ik merk aan alles dat dat gewoonweg te veel is. Het is voor mij heel erg belangrijk om in beweging te blijven en mijn spieren op pijl te houden, om een goede balans te hebben tussen inspanning en ontspanning, maar dat is helaas niet haalbaar op dit moment. Ik werk en tijdens mijn vrije momenten kom ik bij van het werken (op een enkele goede dag na). Energie om aan mijn gezondheid te werken door naar de sportschool te gaan of oefeningen te doen is er niet. Ik heb verschillende blessures die niet overgaan omdat ik het enerzijds niet genoeg rust kan geven en anderzijds mijn oefeningen niet kan doen. En dan heb ik het hoofdpijndossier nog niet eens genoemd.

Nu weet ik dat er heel veel mensen zijn die het een stuk slechter hebben dan ik. Dat ik heel erg blij moet zijn dat ik tenminste nog kán werken. Maar soms vind ik het toch echt wel lastig dat ik niet gedeeltelijk arbeidsongeschikt ben verklaard. Het zou mij zoveel meer rust geven. Het zou mij de ruimte geven om te kunnen werken, maar minder uren, zodat ik beter voor mezelf kan zorgen. Het zou de druk die ik nu voel om mijn werkdagen zo goed mogelijk door te komen en mijn klachten tijdens een werkdag zoveel mogelijk weg te stoppen enorm verlichten. Het zou mijn schuldgevoel dat ik weer van mijn werk naar huis moet omdat ik alleen nog maar kan overgeven door de migraine wegnemen. Ik zou mijn werkuren en vrije tijd zo kunnen indelen dat de werkuren goed haalbaar zijn.

Zo kan ik nog heel wat voordelen noemen. Het is echter zoals het is, daar kan ik niks aan veranderen. Ik maak het beste van de situatie zoals hij is. Ik doe mijn uiterste best en heb een oprechte lach op mijn gezicht als ik aan het werk ben, omdat ik het nu eenmaal graag doe. Ik heb het gezellig met collega’s waardoor ik de dagen makkelijker door kom. Maar het is soms wel moeilijk en zeker de laatste tijd heb ik het toch best wel een beetje zwaar.

 

Advertenties

25 gedachtes over “Chronisch ziek maar niet arbeidsongeschikt

  1. Lastige situatie. Wie bepaalt dat jij met jouw klachten best 40 uur per week kunt werken?
    Ik werk vier halve dagen. Ik probeer alles zo goed mogelijk te plannen voor zover dat dat met MS mogelijk is. Ik wil (moet) ook sporten, voor mijn gezin zorgen, het huishouden doen en eigenlijk ook me-time overhouden. Alle balletjes hooghouden. Soms kom ik mezelf gigantisch tegen, ondanks dat ik “maar” vier halve dagen werk. Maar ik zou mijn werk voor geen goud willen missen, dus het is iedere keer maar weer balanceren en in balans blijven. Sterkte voor jou 🍀

  2. Je relaas is deels herkenbaar. Hoewel ik momenteel het geluk heb dat mijn gezondheid dusdanig is dat ik naast werken ook weer van het leven kan genieten heb ik in het verleden mijn ziekte en het voldoende uren moeten werken om het huishouden draaiende te houden waardoor mijn leven alleen nog uit werken en bijkomen bestond verzucht.

    Dat de politiek maar eens opschiet met het basisinkomen.

  3. Ik ken meerdere mensen die ongeveer dezelfde situatie zitten. Eigenlijk zit je dan in een wurggreep .. je moet, maar eigenlijk kan je niet, je wilt, maar eigenlijk minder ………….
    Weet je, zolang inderdaad het basisinkomen niet geregeld is, zal er niets veranderen. En zul je zelf moeten proberen, met behulp van de mensen om je heen om niet in machteloosheid te verzeilen. Maar uitzichtloos is en blijft het zo.
    Hoe leuk je je werk ook vind ……. en gelukkig is dat zo bij jou .

  4. Wat ontzettend naar voor je. Het is toch niet te veel gevraagd dat je naast je werkende leven ook nog energie over hebt om thuis iets leuks te doen. Helaas heb ik de oplossing ook niet voor je maar hoop toch dat het op den duur de balans beter gaat worden voor je.

  5. 32 uur is 4 dagen van 8 uur, en die werk jij in 3 en een half: daar zou ik zonder chronische ziekte ook last van krijgen! Kun je de 32 uur niet verdelen over 5 dagen? Zou dat een oplossing zijn? Als je dat bij de baas aandraagt en uitlegt dat dat ziekteverzuim gaat voorkomen, dan zijn ze vast bereid om mee te werken. Ik ben zelf altijd erg blij met 4 dagen werken: voldoende inkomen en lekker een extra dagje weekend of ergens in de week!

  6. Soms cijfer je jezelf te veel weg, natuurlijk zijn er altijd mensen die het slechter hebben maar dat maakt jouw situatie niet rechtvaardiger. Ik volg je lang genoeg om te weten dat jij recht zou moeten hebben op een gedeeltelijke uitkering en ik hoop van harte dat die rechtvaardigheid ooit komt. Tot die tijd wens ik je alle sterkte van de wereld toe, want dat het zwaar is moge duidelijk zijn..,

  7. Wat naar dat iemand anders voor je bepaalt dat je wel 40 uur kan werken. Want zo zwart/wit is het natuurlijk allemaal niet. Ik vind het zo oneerlijk dat iemand anders dat dus wel vindt en dan ’s avonds naar huis gaat voor een lekkere maaltijd, drankje en filmpje en er niet meer aan denkt. Terwijl zo’n mening voor jou alles bepalend is.

  8. Je kan met een ziekte of beperking nog veel uit het leven halen, Vaak word er gedacht dat deze doelgroep ook nooit aan een normale baan kan komen, Dat is jammer want wij kunnen ons ook goed inzetten op het werk. Vaak zijn er vooroordelen en daarom geven maar weinig werkgevers ons een eerlijke kans, Ik blijf je blog volgen! Ik ben wel arbeidsongeschikt door mijn beperking, Ik blog ook persoonlijk.. Ga zo door!

  9. Helemaal waar! Ik ben ook chronisch ziek, maar gelukkig heb ik geluk dat ik kon stoppen met werken. Ik heb zelf mijn werk opgezegd omdat ik de trammelant van het UWV en werk niet meer wilde meemaken. Dat brengt ook stress met zich mee.

    Ik hoop voor jou dat er in de toekomst een oplossing komt! Want het valt zeker niet mee 🍀

Helemaal leuk als je een reactie achterlaat!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.