Lichamelijk vs. psychisch

De laatste tijd zie ik het steeds vaker voorbij komen, de vergelijking tussen een psychische aandoening en een lichamelijke aandoening. Verschillende berichten komen voorbij waarin dezelfde situatie wordt beschreven voor bijvoorbeeld een depressie en een gebroken been of kanker. Daarnaast zie ik ook regelmatig een gedicht voorbij komen waarin wordt aangegeven dat iemand liever een lichamelijke dan psychische aandoening heeft, want dat is na een aantal weken gips of een antibioticum kuur zo weer verholpen. Elke keer weer vraag ik me af, waarom deze vergelijking?

Het lijkt me oprecht heel erg lastig om een psychische aandoening te hebben. Wanneer je hulp nodig hebt moet je vaak maanden wachten omdat de wachttijden binnen de geestelijke gezondheidszorg ontzettend lang zijn, iets wat ik echt onbegrijpelijk vind. Daarnaast is een psychische aandoening vaak onzichtbaar, waardoor er onbegrip is. Bovendien hangt er denk ik nog steeds wel een taboe omtrent deze aandoeningen. En zo zullen er nog meer dingen zijn waar je tegen aan loopt wanneer je een psychische aandoening hebt en dan heb ik het nog niets eens over de aandoening zelf gehad. Alles bij elkaar opgeteld lijkt het mij dan ook erg zwaar om een psychische aandoening te hebben en kan ik me de frustratie goed voorstellen. Dan inderdaad maar liever een gebroken been waar je over het algemeen na een aantal weken gips weer vanaf bent.

Daarom snap ik heel goed dat er aandacht wordt gevraagd voor psychische aandoeningen. Dat op deze manier wordt geprobeerd om deze aandoeningen uit de taboe sfeer te halen en zichtbaar te maken. Dat men wil laten zien dat de wachttijden in de geestelijke gezondheidszorg onacceptabel zijn en dat het vaak lastig is om de juiste behandeling te krijgen.

Vergeten word denk ik alleen dat er ook lichamelijke aandoeningen zijn waarvoor geen behandeling is. Waarvoor veel onbegrip is, waaronder soms ook door artsen zelf, omdat er gewoon nog te weinig kennis is. Bovendien zijn er ook veel lichamelijke aandoeningen die onzichtbaar zijn en kan iemand zijn leven er ontzettend door worden beïnvloed. Nemen de wachttijden voor bijvoorbeeld een revalidatietraject vaak ook minstens een half jaar in beslag. Kortom, een lichamelijke aandoening kan ook veel meer inhouden dan een gebroken been.

Wat ik hiermee wil zeggen? Eigenlijk wil ik vooral aangeven dat je een lichamelijke en een psychische aandoening niet met elkaar kan vergelijken. Het is beide ontzettend naar en iets wat ik niemand zou gunnen. In mijn ogen kan je niet zeggen dat het een erger is dan het ander, omdat het beide heel erg heftig kan zijn en iedereen het weer op zijn eigen manier ervaart. Dus vergelijken lijkt mij gewoonweg niet zo zinvol. Natuurlijk respecteer ik iedereen zijn mening hierover en begrijp enerzijds absoluut echt wel de gedachte erachter, maar zelf heb ik dus niet zoveel met die vergelijkingen die ik voorbij zie komen en vraag ik me soms dus oprecht af, waarom?

Advertenties

12 gedachtes over “Lichamelijk vs. psychisch

  1. Dat ben ik helemaal met je eens. Raar eigenlijk dat vergelijken. En ergens vind ik de redenatie soms ook best eng. Want zo zou bijv kanker dan iets zijn van het brein? Daar geloof ik echt niet in. En helaas zijn sommige lichamelijke ziektes ongeneeslijk en moet een chronisch zieke daar mee leren leven. Het is dan een lichamelijke aandoening waar iemand echt niks aan kan doen.

  2. Mee eens. Het probleem is voornamelijk dat mensen zo snel oordelen. Of iemand nou een lichamelijke of psychische aandoening heeft, of een combinatie daarvan (wat volgens mij best vaak voorkomt), een beetje inlevingsvermogen helpt enorm om wat wederzijds begrip te creëren.

  3. Mee eens. Ik denk dat het komt uit onbekendheid. En het is makkelijk om iets anders te wensen, als je last hebt van het ene. Het is net zoals de vraag; wat vind je erger. Doof zijn of blind. Dan denk ik… wat een rare vraag. Allebei zijn nare en moeilijke dingen. Met name als het niet komt vanaf je geboorte en je daadwerkelijk weet wat je mist.

  4. Die vergelijking gaat inderdaad niet op. Ieders tegenslag weegt immers het zwaarst voor de persoon zelf, en ik vind het een beetje ongepast dat men het ene minder erg (of erger) zou vinden dan het andere. In m’n huidige job zijn onze klanten, mensen met zowel psychische- als lichamelijke aandoeningen. Geen haar op m’n hoofd dat eraan denkt om daarover een vooroordeel uit te spreken. Echt erg indien men dat wel doet. Een lichamelijke tegenslag kan immers ook leiden tot psychische klachten op termijn.

  5. Wat een goede blog zeg!!! Ben het helemaal met je eens. Het is niet te vergelijken. Het is alleen in beide gevallen vaak zo jammer dat mensen oordelen, zonder het hele verhaal aangehoord te hebben……..

Helemaal leuk als je een reactie achterlaat!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.