Opgejaagd door de tijd

dromenDe wereld staat even stil. Zo zal het althans voor veel mensen voelen op dit moment. Het leven ziet er anders uit dan we gewend zijn. De een heeft hier veel moeite mee, voor de ander is het een verademing. Ineens is het opgejaagde gevoel weg en heb je de tijd om tot rust te komen. Je leert om de kleine dingen te waarderen of doet dit nog meer dan anders. De aarde draait echter gewoon door, de tijd tikt ondanks alles verder.

Soms kan ik me best eens opgejaagd voelen door de tijd. Niet omdat ik me moet haasten om op tijd op mijn werk te komen, of omdat ik te weinig tijd heb voor het afronden van mijn to-do-list, maar meer in het grotere geheel. De jaren vliegen voorbij en ik heb nog veel dingen in gedachten die ik graag zou willen in mijn leven, maar waar het nog niet van is gekomen.

Zo zal ik dit jaar de leeftijd van 32 jaar bereiken – ik geloof het zelf nog steeds niet – maar woon ik nog bij mijn ouders. Om eerlijk te zijn vind ik dat best een dingetje. Helaas heb ik dit zelf niet in de hand omdat ik niet genoeg verdien om te kunnen kopen of particulier te huren. Ik ben dus afhankelijk van de sociale huur en de wachttijd hier is een eeuwigheid. Ik was overigens ruim een jaar geleden bijna aan de beurt voor een woning, maar toen werd het hele systeem om gegooid. Echt een drama.

Daarnaast heb ik best een grote kinderwens. Of die vervuld kan worden is sowieso nog maar de vraag natuurlijk aangezien het niet vanzelfsprekend is om zwanger te raken. Op dit moment heb ik echter geen vriend, dus is de wens heel ver weg en begin ik me af te vragen of het er ooit nog van gaat komen. Stel dat het er wel van komt, maakt mijn oma het dan nog mee? Is mijn vader dan lichamelijk nog goed genoeg om iets leuks te doen met zijn kleinkind? Allemaal dingen die wel eens door mijn gedachten spoken.

Gelukkig kan ik het meestal wel loslaten en niet continu met deze dingen bezig zijn. Toch zijn er soms nachten dat deze gedachten echt ontzetten door mijn hoofd spoken en ik me echt opgejaagd voel door de tijd. Met name het niet kunnen vinden van een betaalbare woning is iets waar ik me soms echt druk om kan maken. Ik kan toch niet eeuwig bij mijn ouders blijven wonen? Ik probeer me er maar niet al te druk om te maken, maar soms… soms zou ik willen dat de tijd wat minder snel ging.

34 gedachtes over “Opgejaagd door de tijd

  1. Precies hoe ik mij voel. Op 35-jarige leeftijd ben ik nog steeds single en woon ik nog bij mijn ouders. De drang om alleen te gaan wonen is er zeker en een kinderwens heb ik ondertussen opgeborgen. Ik wil niet voor de rest van mijn leven alleen zijn en samen met iemand aan mijn zij oud worden. Maar vraag me soms af wanneer die iemand in mijn leven zal komen.. Je bent dus niet alleen 😉 (al dacht ik dat ik dat was)

    • Dank voor je reactie en hoewel ik het liever anders zou zien ben ik ergens wel blij dat ook ik niet de enige blijkt te zijn in deze situatie. Ik blijf altijd maar hopen dat het juiste moment voor ons gewoon nog moet komen. 🙂

  2. Wat vervelend voor je dat je de tijdsdruk voelt omdat je graag huis, man en kinderen zou willen. Ik voelde ook die tijdsdruk toen ik 32 was, al had ik toen al wel een huis en een dochter. Ik wilde graag nog meer kinderen en dat is goedgekomen, maar toch… nu ben ik wel weer alleen en zou zo graag nog een keer een betere en blijvende liefdesrelatie willen meemaken en graag een huis met tuin op een rustige locatie willen hebben. Ook ik lig hier wel eens wakker van.
    Willen we teveel? Nee, denk ik, maar we denken misschien wel teveel. Ik probeer vertrouwen te hebben dat mij leven zal gaan lopen zoals goed voor me is. Ik hoop dat het jou in/na zo’n moeilijke nacht weer gaat lukken om het vertrouwen terug te krijgen en weer te genieten van wat er wel is in je leven.

  3. Ik waardeer heel erg de eerlijkheid in je bericht. Ik vind het vervelend voor je dat dit zo is maar denk helaas dat er zeker veel meer mensen hebben die zich vergelijkbaar voelen/ in een vergelijkbare situatie zitten. Hoewel ik 9 jaar jonger ben dan jij vind ik de tijd ook echt een ding, al jaren. Ik geloof wel dat alles is zoals het moet zijn en dat het leven ons brengt wat we nodig hebben. Toch zijn er soms van die momenten waarop het anders voelt.
    En bah woningen wat is het moeilijk he! Ik hoop en geloof dat het allemaal de goede kant opgaat voor je <3!

  4. Het is waardeloos dat een partner, huis en kinderen nog niet gelukt is. Maar maak jezelf niet onzeker, thuiswonen is geen schande. Wie weet waar je over 2 jaar staat, het kan echt opeens snel gaan.

  5. Snap je helemaal, dat opgejaagde gevoel ………… ik heb ook altijd een kinderwens gehad, en ik raakte dat opgejaagde gevoel pas kwijt toen ik door de overgang heen was …… ja, kinderen zat er voor mij niet in.
    En zo had ik nog een paar dromen, die er voor mij duidelijk niet inzaten……….
    Het leven laat zich daarin niet sturen, hoe graag je ook wilt …….. (ik heb het een tijdje maar al te graag gewild..)
    Ondertussen heb ik geleerd dat opgejaagde gevoel los te laten, door zo veel mogelijk te kijken en te focussen naar wat ik wel heb. En dan komen er ook andere mogelijkheden, hoe klein ook, die het gevoel van gemis/leegte goed maken.
    Maar dat hoef ik jou niet te vertellen, want uit jou blog weet ik dat jij ook liever naar de positieve dingen kijk.
    En blijf dit gevoel maar delen, want dat heelt.
    (En stiekum wens ik jou toch toe dat al jou dromen wel uit gaan komen.)

  6. Ik weet even niet wat te zeggen, maar op de like button drukken voelt ook niet goed. Want je ervaring is niet leuk. Het gevoel opgejaagd te worden door de tijd is ruk.

    Misschien een heel klein woordje van troost: als jouw ouders er net zo instaan als ik zei de gek, vinden ze het stiekem best lekker dat je nog thuis woont.

  7. Ik begrijp het helemaal, ook al is mijn situatie anders. Ik voel me sinds mijn 30e al opgejaagd, alsof het nu moet gebeuren: beslissen of er kinderen komen, een definitieve richting aan mijn loopbaan geven,… Ik ben inmiddels wat rustiger nu, mede na therapie, maar het gaat met ups en downs. Ik hoop in elk geval dat je wensen mogen uitkomen.

  8. Je kan ook nog een bom worden, een bewust ongehuwde moeder. Dus wel een kind maar geen man. Ik vind de aarde vol genoeg en zie de toekomst niet al te zonnig in, dus daar begin ik sowieso niet aan.

  9. De tijd gaat inderdaad snel. En kan me voorstellen dat je je opgejaagd voelt door de tijd. Maar ik denk altijd dat alles gebeurd met een reden en jou pad vol mooie dingen komt nog wel!

  10. Ik heb ook vrij lang bij mijn ouders gewoond, maar ik sluit me aan bij wat hierboven ook al ergens gezegd werd: het kan opeens snel gaan. Ik hoop voor je dat je gauw een eigen plekje krijgt, maar nog thuis wonen is zeker geen schande.

  11. Dat opgejaagde gevoel kan ik me wel voorstellen. Er zijn ook van die stilzwijgende normen waar je zou moeten zijn op een bepaalde leeftijd, en dat kan een vervelende druk geven.

    Maar inderdaad, je weet nooit hoe het ineens kan lopen.

  12. Wat betreft het vinden van een eigen woning: gelukkig gaat het verstrijken van de wachttijd net zo snel als het verstrijken van de tijd waardoor jij je opgejaagd voelt 😉

    Ik voel me juist opgejaagd omdat ik nog géén kinderwens heb, ik wil gewoon nog van het “jong” zijn genieten. Maar ondertussen word ik wel ouder, dus ik zal toch een keer een beslissing moeten maken…

Helemaal leuk als je een reactie achterlaat!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.