Eenzame rouw

Rouwen, iedereen doet het op zijn eigen manier. Een bepaalde tijd staat er niet voor en er is ook geen handleiding hoe je het best kan rouwen. Het ene moment heb je het gevoel dat het best redelijk gaat. Het volgende moment word je ineens weer overvallen door intens verdriet. Het gemis wordt vaak met de tijd wel wat minder, maar toch blijven er altijd momenten waarop je je dierbare graag bij je had gehad. Vaak zijn er mensen die je steunen tijdens de rouw, maar toch is het voor mijn gevoel vooral een proces waar je zelf doorheen moet.

Verdriet delen

Zelf heb ik het geluk dat ik veel mensen om mij heen heb met wie ik het proces rondom het overlijden van mijn beste vriendin kon delen. Het meest sprak ik er eigenlijk over met collega’s aangezien ik die nu eenmaal dagelijks zie. Ook met mijn familie kon ik altijd goed praten, maar die probeerde ik ergens ook een beetje te sparen. Mijn vriendinnen stonden bovendien voor me klaar en stuurden lieve berichten en mooie kaarten. Helaas wonen zij niet in de buurt en was de steun in dat opzicht wat meer van een afstand. Via de app over dit soort dingen praten vind ik eigenlijk best lastig, dus eigenlijk waren op dat moment mijn vriendinnen misschien nog degenen op wie ik het minst terugviel. Daarnaast had ik ook contact met andere dierbaren van mijn lieve vriendin. Op verschillende manieren kon ik dan ook mijn verdriet delen en dat was heel erg fijn.

Rouw al snel vergeten

Toch merkte ik al vrij snel dat er in mijn omgeving eigenlijk niet meer naar mijn verdriet werd gevraagd. De eerste weken was er volop steun, maar al snel was er op een enkeling na niemand meer die het nog ter sprake heeft gebracht. Misschien durven mensen het ‘in real life’ ook gewoon niet zo goed te benoemen. Zelf vind ik het ook altijd lastig om het juiste moment te vinden om zoiets ter sprake te brengen, dus het ligt ook zeker aan mezelf. En soms had ik ook juist gewoon even behoefte aan wat gezelligheid en was het niet nodig om over de rouw te praten. Maar ik merk dat ik het ergens wel gemist heb om nog eens in real life te bespreken hoe de weken rondom het overlijden van mijn vriendin zijn verlopen.

Eenzame rouw

Uiteraard draait de wereld ook gewoon door en is het niet zo gek dat de mensen om je heen niet meer bezig zijn met wat er gebeurd is, aangezien het om mijn vriendin gaat en zij haar niet (goed) kenden. Bovendien heeft iedereen ook zijn eigen moeilijke dingen. Het is dus heel begrijpelijk dat er al snel minder aandacht is voor de rouw die je doormaakt. Dat maakt alleen voor mij wel dat ik me daarin soms wat eenzaam voel. Niet dat ik in zak en as zit hoor, ook voor mij gaat het leven toch door en ik probeer zoals altijd gewoon zoveel mogelijk te genieten. Mijn vriendin zou ook niets liever willen dan dat ik het leven vier. Daarnaast ben ik dus zelf ook niet zo’n prater en vind ik het lastig om dit soort dingen op gezellige momenten te bespreken. Ik draag er dus vooral zelf aan bij dat ik het rouwen soms als eenzaam ervaar. Maar soms zou het toch fijn zijn als iemand nog eens vraagt hoe het met het verdriet gaat.

45 gedachtes over “Eenzame rouw

  1. We leven in een maatschappij waarin we ‘gedwongen’ worden om ‘positief’ door het leven te stappen. Tuurlijk dat het rouwproces om je vriendin nog niet uitgedoofd is. Dit zal allicht ook altijd een plaats blijven krijgen in je leven, de intensiteit zal alleen maar wat afnemen. Niet om je naar de mond te praten, maar ik heb er nog regelmatig aan teruggedacht, vond er sporen van terug in je meest recente logjes. Maar ernaar vragen is dan weer niet makkelijk, want rijt ik dan geen wonden terug open die aan het genezen zijn?
    Veel sterkte met de verdere verwerking

  2. Als het gezellig is vind ik het ook lastig om aandacht voor mijn eigen verdriet of moeilijke dingen te vragen. Wat jammer dat je vriendinnen zo ver weg wonen. Dat appen niet zo fijn is om over je verdriet te praten snap ik, maar zou bellen je kunnen helpen, of beeldbellen? Dat voelt voor mij steeds meer persoonlijk heb ik gemerkt.

  3. Ik vind het zelf best moeilijk om aan te voelen of de persoon in kwestie er behoefte aan heeft om erover te praten of net de zinnen eens wil verzetten en het over andere dingen hebben. Niet simpel… Fijn dat je goed omringd bent, ook al is het rouwen soms een eenzaam proces… Durf je het zelf aankaarten bij een aantal mensen, als je de behoefte hebt om erover te praten?

  4. Men mag en moet rouwen om het te kunnen verwerken.
    En zoals je schrijft het is soms moeilijk om even een knuffel te krijgen als je vriendinnen ver weg wonen..
    Maar er zijn zoveel hulpmiddelen
    Veel sterkte met het verwerken

    Aum Shanthi

  5. Ik denk dat er op een gegeven moment een drempel is bij mensen om er naar te vragen. Misschien uit het idee de ander juist te willen sparen?
    Ik ben denk ik een ‘lastige’ wat dat betreft. Ben niet van de chit chat en vraag al snel naar hoe het met iemand gaat.

  6. Moeilijk is het, om in te schatten of het iemand goed doet erover te praten, of dat het juist meer verdriet naar boven haalt. Het is ook een beetje verschillend denk ik, van persoon tot persoon. En voor velen is het nou eenmaal een survival mechanisme om zich af te wenden van verdrietige gebeurtenissen. Als je daar zelf middenin zit is dat natuurlijk pijnlijk. Misschien kun je dit onderwerp eens aansnijden, in het algemeen, zonder direct over je eigen verdriet te beginnen, om zo eens te peilen hoe het voor anderen is om met zo’n situatie om te gaan.
    Heel veel sterkte🍀

  7. Ik sluit mij aan bij wat Mrs. T schrijft. As ik weet wat er speelt in iemands leven schroom ik niet te vragen hoe t gaat. Zoals laatst bij een collega die pas gescheiden is. Binnen no time kwamen de tranen. Dan voel ik mij toch een beetje schuldig dat ik er naar heb gevraagd. Als ervaringsdeskundige op t gebied van scheidingen weet ik precies de gevoelige snaar te raken. Zij vond t gelukkig niet erg

  8. Ahhh, lastig is dat. Ik snap wat je bedoelt. Maar de kans is heel groot dat de mensen om je heen er niet naar vragen omdat ze je niet (nog) verdrietig(er) willen maken. Zo dacht ik ook tot mijn vader overleed. Vanaf toen wist ik dat het verdriet er toch altijd is, ook tijdens leuke momenten en dat het juist fijn is als mensen vragen hoe het met je gaat. En het gaat met ups en downs inderdaad. Ik hoop dat je af en toe wel even de aandacht opeist, hoor. Dat je als het even heel zwaar is gewoon lekker even uit kan huilen bij iemand. Sterkte!

  9. Moeilijk hé, ik herken het. Toen mijn vriendin overleed en het stil werd met de vragen hoe het ging, had ik er ook last van dat er niet meer over haar gepraat werd.
    Letterlijk niet hé! De muziekvereniging waar we beide lid van waren, leek het wel of ze haar vergeten waren. En als ik haar naam eens noemde, werd het gesprek op een ander onderwerp gebracht.
    Wat voelde ik me alleen. Heb toen ook nog gezocht naar lotgenoten groepen, voor mensen die een vriendin verloren hadden. Maar nee, die waren er niet.
    Ik heb uiteindelijk hulp in geschakeld, omdat ik er alleen niet meer uit kwam.
    Hoop voor jou dat dat niet nodig is, maar zorg goed voor jezelf.

  10. Het grote probleem is , denk ik dat mensen niet goed weten hoe ze er mee om moeten gaan. Dat gevoel heb ik zelf ook wel. Maar dan zeg ik tegen de persoon in kwestie, dat ik niet goed weet hoe ik er om moet gaan en pols of de persoon er liever over praat of net liever niet. Zoals je zegt , iedereen rouwt anders.

  11. Snap ik, het is zoals Thomas zegt ook. We leven in een wereld waar we soms te weinig aandacht besteden aan datgene wat er echt toe doet. Jammer om te lezen dat je je zo alleen voelde. Maar ik begrijp het wel. Hopelijk heeft het schrijven van dit misschien ook het één en het ander voor je teweeggebracht..

    Veel sterkte nog.

    • Lief dat je het vraagt! Op dit moment ben ik vooral geraakt door alle reacties. Echt fijn dat mensen de moeite nemen mij proberen te begrijpen en te helpen hierin. Of te vragen hoe het met me gaat. Helpt me om even extra stil te staan bij het gemis van mijn vriendin, maar voel me gesteund!

  12. Ik dacht eerst dat dit een ver-van-mijn-bed-show was, maar nog geen 4 weken geleden is ook één van mijn beste vriendinnen plots overleden. Ik snap wat je bedoeld. Andere levens gaan toch gewoon door, alleen je zit zelf nog vol van verdriet.

    Ik zie dat ook bij een vriendin van mijn beste vriendin gebeuren. Die heeft echt precies hetzelfde als jij. En ik ook wel, alleen ik heb mijn man nog waar ik veel mee praat. Dus ik ervaar het niet als last. Wil er zelf ook niet elke dag mee bezig zijn. Dit is natuurlijk voor iedereen helemaal verschillend.

    Ik wil je heel veel sterkte wensen en je mag me altijd even een mailtje sturen als je je verhaal kwijt wilt ❤

    • Ik las het op je blog ja, zo heftig ook. Wel fijn dat je er met je man goed over kan praten. En inderdaad begrijp ik ook dat je er niet iedere dag mee bezig wil zijn, dat heb ik ook wel ja.
      Dank je wel, heel erg lief! Jij ook heel erg veel sterkte. ❤

  13. Er over bloggen helpt ook. Goed dat je er zo uiting aan geeft. Het is vaak geen onwil van mensen, maar meer het weer opgeslokt worden in eigen zaken. Mijn ervaring is wanneer je iemand met oprechte belangstelling de vraag stelt: “Hoe gaat het met je?” Komt de rest vanzelf.

  14. Mooi verwoord. Rouwen is heel persoonlijk en inderdaad wel eenzaam ja. Ik merk dat ook aan mijn moeder na het overlijden van mijn vader (nu anderhalf jaar geleden). Uiteraard rouwt zij anders dan ik (je man of je vader, dat is toch anders in verdriet en rouw), maar ook dat veel mensen bij haar toch wel aangaven dat het nu toch ‘al’ een jaar geleden is en dat het rouwen nu toch wel eens klaar moest zijn… Uiteraard hoop ik dat ze weer zin in haar leven krijgt zonder hem, maar als zij langer nodig heeft om te rouwen, dan moet dat toch kunnen?

  15. Ik vind het altijd lastig dingen na een tijdje te vragen omdat de ene er wel behoefte aan heeft erover te praten en een andere niet. Dan hou ik liever mijn mond en wacht tot de ander er over begint. Heel veel sterkte ❤

  16. Het is soms moeilijk, om de juiste woorden te vinden om iemand tot steun te zijn. Wat wel belangrijk is (en wat vaak vergeten wordt, in een maatschappij waarin het lijkt dat we elke dag happy ‘moeten’ zijn…), is dat je, jezelf die tijd, dat verdriet gunt. Kwetsbaarheid is net mooi en vooral ook eerlijk. Ik wens je alle moed toe die er nodig is!

  17. Mooi geschreven!
    Vorig jaar overleed mijn oma, drie weken nadat ik volledig genezen was van mijn kanker. Mijn oma was echt als een tweede moeder voor me. Ik bezocht haar wekelijks en vaak nog vaker. Toen we allebei ziek waren en COVID kwam, zag ik haar zo weinig. Daar hadden we het allebei moeilijk mee. Op mijn oma’s laatste dagen had ik het het moeilijkst. Haar lichaam maakte haar kapot, terwijl ze geestelijk nog heel gezond was. Ik had die dagen meer verdriet dan na haar overlijden, omdat ze geen pijn meer had. Maar ik mis haar nog dagelijks en ook nu ik dit typ, stromen de tranen over mijn wangen.
    Ik vind het soms ook lastig dat na een tijdje niemand meer naar mijn verdriet vroeg, maar gelukkig kan ik altijd bij mijn moeder (mijn oma was haar moeder) terecht om mooie herinneringen op te halen.

    • Dank je. Overigens herken ik wel dat ik de laatste weken/maanden van mijn vriendin haar leven misschien wel meer verdriet had dan nu. Gewoonweg omdat ik haar zo zag lijden.
      Heftig voor jou dat je door de corona je oma minder kon zie de periode voor haar sterven. 😦

  18. Pingback: Even bijkletsen #24 | Pech | Zo simpel is dan geluk

Helemaal leuk als je een reactie achterlaat!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.