Rumoerige weken

strandHet is zaterdagavond en ik besef dat ik helemaal geen blog online heb gezet vandaag. Meestal heb ik die al klaar staan en schrijf ik die al enkele dagen van tevoren. Echter heb ik wat rumoerige weken achter de rug en ben ik er gewoonweg niet aan toe gekomen. Vandaag heb ik mijn huisje schoongemaakt en boodschappen gedaan en daarna nog even schaatsen gekeken en lekker gelezen. Vervolgens ben ik achter mij laptop gekropen om toch even een blog te schrijven en te vertellen wat mij bezighield.

Om te beginnen liet mijn lichaam mij nogal in de steek. Het was in mijn nek geschoten. Hoewel, eigenlijk deed gewoon mijn hele monnikskapspier pijn. Zodanig dat ik er echt heel erg beroerd van werd en dat ook duidelijk te zien was aan me: mijn collega’s voerden me de hele dag pijnstillers. Slapen was er niet bij en na een werkdag nog op een ander scherm kijken ook niet. Op zich ben ik best wat pijn gewend en gebeurt dit me regelmatig, maar zo heftig heb ik het nog nooit meegemaakt. Inmiddels gaat het gelukkig weer een stuk beter en mag ik niet meer klagen.

Gedurende deze weken kreeg ik ook te maken met weer een tegenvaller op het gebied van woningen. Helaas ben ik voor de zoveelste keer uitgeloot voor een sociale huur project. Het is soms zo frustrerend dat het gewoon maar niet wil lukken.

Op het werk waren er ook wat heftige situaties, waaronder iemand die erg jong is overleden. De uitvaart was in een kerk om de hoek en de begrafenisstoet kwam langs het werk. Het was voor mij even een behoorlijke flashback naar het overlijden van mijn beste vriendin. Toen er ook nog vuurwerk werd afgestoken stond het kippenvel op mijn armen en de tranen in mijn ogen. Het leven kan zo oneerlijk zijn.

Vervolgens kreeg ik het bericht dat mijn vader ’s nachts met de ambulance was opgehaald en in het ziekenhuis lag. Hij heeft daar enkele dagen gelegen en dat betekende dus wat ritjes op en neer om hem te bezoeken. Inmiddels heeft hij gelukkig geen klachten meer en is hij weer thuis. Vooralsnog hebben we geen duidelijkheid wat zijn klachten veroorzaakte. Er volgt nog één onderzoek, maar op dit moment lijkt het er op dat er niks ernstigs aan de hand is. In dit soort situaties is het soms best lastig dat je als doktersassistent heel goed weet wat deze klachten ook hadden kunnen betekenen.

Al met al kan ik volgens mij met recht zeggen dat het echt rumoerige weken waren. Hopelijk hebben jullie een fijnere tijd achter de rug!

23 gedachtes over “Rumoerige weken

  1. Mentaal gezien was het inderdaad een zware tijd voor je. Herinneringen aan je beste vriendin, je vader. Poeh. Hopelijk breekt er een rustigere tijd aan voor je zodat je dit onrustige een plek kunt geven. 🍀☀️

  2. Oei. Dan zal je kennis denk ik aan de ene kant fijn zijn, maar ik snap dat het ook dubbel is. Dat je misschien sommige dingen liever niet zou weten. Het klinkt als heftige weken. Ik hoop dat je nu weer wat meer rust (en minder pijn!) krijgt.

Helemaal leuk als je een reactie achterlaat!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.