Bijzonder: Stichting Ambulance Wens

Stichting Ambulance WensSocial media is niet altijd even leuk. Soms zie je de meest kwetsende berichten voorbij komen en kunnen mensen ontzettend naar tegen elkaar zijn. Echter zie ik ook vaak hele mooie dingen voorbij komen. Zo word ik elke dag weer even blij van de mooie tweets die ik voorbij zie komen van Stichting Ambulance Wens. Een stichting die ik zelf van dichtbij heb leren kennen (ik ben mee geweest met een wens van een dierbare) en sindsdien ben gaan volgen.

Stichting Ambulance Wens bestaat uit een grote groep vrijwilligers die de (laatste) wensen van immobiele terminale patiënten verzorgen. Ze hebben verschillende aangepaste ambulances beschikbaar om deze wensen te kunnen vervullen. Hoe mooi is het dat op deze manier mensen die de dood tegemoet gaan toch nog een wens in vervulling kunnen laten gaan en kunnen genieten van een prachtige dag?! Daarbij is er vanuit de stichting ook een vakantiehuis waar iemand met dierbaren nog even kan genieten. Ik vind het een prachtig initiatief en kan alleen maar heel veel respect hebben voor de vrijwilligers die zich hiervoor inzetten.

Elke dag zie ik meerdere wensen voorbij komen die vervuld worden. Sommige wensen zijn vrij ‘simpel’, anderen echt een bucket list wens. Het raakt me soms ontzettend wat voor sommige mensen hun laatste wens is. Zo las ik laatst iemand die gewoon puur en alleen nog een keertje van de buitenlucht wilde genieten. Ook komt het regelmatig voor dat mensen door middel van deze stichting naar de uitvaart van een dierbare kunnen. Heftig, heel erg heftig. Daarbij komen er ook wensen voor als een avondje naar de musical de Lion King of een dagje naar Disneyland Parijs.

Ik vind het zo mooi om te lezen allemaal en op de website zijn ook verschillende verhalen te lezen van de mensen of de dierbaren die beschrijven hoe zij hun laatste wens hebben ervaren. Het is gewoon geweldig dat dit mogelijk wordt gemaakt. Op naar nog heel veel mooie wensen!

 

Advertenties

Online daten, geen succes

dateHet is alweer een behoorlijke tijd geleden dat ik jullie vertelde dat ik toch maar eens was begonnen met online daten. Helaas heb ik nog steeds geen succesverhaal voor jullie. Het is hopeloos met mij.  Enerzijds ligt dat denk ik vooral aan mezelf, anderzijds heeft het vast ook gewoon zo moeten zijn. Daar ga ik altijd maar vanuit. Inmiddels houd ik me er ook eigenlijk niet zo heel veel meer mee bezig. Het komt vanzelf wel en zo niet, dan is daar niks aan te doen. Uiteindelijk zal ik ook wel gelukkig zijn als ik alleen blijf.

Het online daten is misschien toch gewoon niet echt iets voor mij. Op zich heb ik verschillende leuke contacten gehad. Maar die contacten ook onderhouden vond ik best wel heel erg lastig. Heel veel met mijn telefoon bezig zijn is gewoon niet voor mij weggelegd. Ik krijg er last van van mijn handen en bovendien krijg ik er hoofdpijn van. Het kost mij altijd al moeite om contact te houden met vrienden en familie. En als ik weer eens een zware migraine aanval krijg en een aantal dagen niet reageer, dan haken mensen al snel af.

Overigens heb ik ook wel verschillende dates gehad. Gewoon de sprong in het diepe gewaagd en met iemand afgesproken. Gelukkig ben ik wel weer iemand die gewoon makkelijk met mensen kan kletsen, daar zit het hem niet in. Ik heb ook best wat gezellige dates gehad, maar uiteindelijk was er gewoonweg geen klik. Van beide kanten niet.

Ook heb ik een keer een date gehad waarbij ik haast dacht een ander persoon voor me te hebben. Online was het contact leuk genoeg om te beslissen om af te spreken, maar toen ik deze jongen ontmoette vroeg ik me echt af of ik een bord voor mijn kop had. Ik had het gevoel met een kind op pad te zijn. Het was echt heel erg. In eerste instantie heb ik het wel een kans gegeven en ben niet meteen weer rechtsomkeert naar huis gegaan. Er kan immers een goede reden zijn waarom iemand zo is en dan kan je pas oordelen als je iemand echt een kans hebt gegeven om elkaar wat beter te leren kennen. Uiteindelijk ben ik na een drankje wel afgehaakt. Het ging gewoon niet werken. Achteraf heb ik er met vriendinnen heel hard om kunnen lachen.

Online daten. Op dit moment laat ik het gewoon lekker los. Wanneer ik me verveel werp ik nog wel eens een blik online en swipe wat rond, maar verder houd ik me niet meer zo bezig met het online daten. Al een tijd niet eigenlijk. Die prins op het witte paard vind mij vast nog wel eens. En anders, tjah, dan wordt forever alone mijn nieuwe bijnaam.

A-sociaal? Een zelfreflectie

vriendschapHet spookte laatst ineens door mijn gedachten, ben ik eigenlijk wel zo sociaal als ik denk? Het was niet per se een negatieve gedachte, maar iets waar ik even bij stil stond en wat mij wel een aantal dagen bezig heeft gehouden. Een duidend antwoord hierop heb ik overigens niet, het is maar net hoe je sociaal interpreteert natuurlijk en hoe je op anderen overkomt. Wat voor de een sociaal voelt, kan voor een ander als heel wat minder sociaal worden ervaren. Toch vond ik het wel mooi om even bij stil te staan hoe dit voor mij is. Lees verder

Op mezelf wonen, kan ik dat wel?

huisjeHet komt steeds een stapje dichterbij, op mezelf gaan wonen. Het is iets waar ik al lange tijd naar uitkijk, een eigen huisje. Hoewel ‘eigen huisje’ niet helemaal juist is, het wordt immers een sociale huurwoning, dus eigenlijk is er helemaal niks van mijzelf bij. Een eigen plekje dan, ik kan er helemaal blij van worden. Elke keer kom ik weer een stapje hoger (of lager, net hoe jet het bekijkt) op de wachtlijst en komt mijn droom dichterbij. Toch word ik erg ergens ook wel een beetje nerveus van. Want op mezelf wonen, kan ik dat wel? Lees verder