Op mezelf wonen, kan ik dat wel?

huisjeHet komt steeds een stapje dichterbij, op mezelf gaan wonen. Het is iets waar ik al lange tijd naar uitkijk, een eigen huisje. Hoewel ‘eigen huisje’ niet helemaal juist is, het wordt immers een sociale huurwoning, dus eigenlijk is er helemaal niks van mijzelf bij. Een eigen plekje dan, ik kan er helemaal blij van worden. Elke keer kom ik weer een stapje hoger (of lager, net hoe jet het bekijkt) op de wachtlijst en komt mijn droom dichterbij. Toch word ik erg ergens ook wel een beetje nerveus van. Want op mezelf wonen, kan ik dat wel?

Nee, ik twijfel er niet aan dat ik voor mezelf kan zorgen. Hoewel ik koken bijvoorbeeld echt verre van leuk vind, kan ik zeer zeker wel een maaltijd voor mezelf maken. En anders is er altijd nog Google die mij kan helpen met hoe lang ik nu ook alweer mijn aardappels moet koken. Schoonmaken is ook al niet echt mijn ding, maar uiteraard weet ik prima hoe een stofzuiger werkt en hoe ik de ramen moet lappen. Het kunnen op zich is dan ook niet waar ik mij zorgen om maak.

De vraag hoe ik het moet combineren met mijn werk en chronisch ziek zijn echter wel. Vaak hoor ik om me heen dat het allemaal wel op zijn pootjes terecht komt als ik eenmaal op mijzelf woon, maar als ik heel eerlijk ben durf ik daar niet helemaal in te geloven.

Op dit moment doe ik namelijk zo goed als niks in huis.

Af en toe probeer ik even te stofzuigen op mijn vrije dag, maar verder draag ik vrij weinig bij. Stomweg omdat ik daar gewoonweg geen energie voor heb. Op de dagen dat ik werk ben ik kapot als ik thuis kom. Het enige wat ik dan nog kan is op de bank zitten en ik ben dus ook al te blij dat het eten voor me wordt klaargemaakt. Zelf even wat te drinken voor mezelf inschenken is op sommige momenten nog teveel gevraagd.

Mijn vrije dagen heb ik nodig om bij te komen van de dagen dat ik werk en om goed voor mijn lichaam te zorgen door bijvoorbeeld naar de sportschool te gaan (hoewel dat er vaak bij inschiet). Vaak voel ik me niet lekker deze dagen en heb ik veel hoofdpijn. Heb ik een wat betere dag, dan vind ik het fijn om even iets sociaals te kunnen doen met vrienden of familie. Vaak probeer ik wel even te stofzuigen (omdat ik me toch wel schuldig voel richting mijn ouders dat ik zo weinig doe) maar daar moet ik dan ook echt een paar uur van bijkomen.

Om een lang verhaal kort te maken, ik weet dus echt niet zo goed waar ik de energie vandaan moet halen om voor zowel het huishouden als mezelf te zorgen als ik straks alleen in mijn huisje zit. Natuurlijk zijn er wel mensen die willen helpen, waarbij ik bijvoorbeeld kan eten, maar alsnog baart het me soms echt wel zorgen. Op mezelf wonen, kan ik dat wel?

Advertenties

Verjaardagsfun

verjaardagHet is september en dat is de maand waarin ik jarig ben. Op zich heb ik de laatste jaren niet zo heel erg veel met mijn verjaardag. Ik vierde het samen met mijn zus voor familie, maar daar bleef het eigenlijk bij en dat vond ik helemaal prima. Dit jaar vier ik het helemaal niet en dat vind ik helemaal niet erg. Dat ik jong was daarentegen vond ik mijn verjaardag echt helemaal geweldig. Ik kon niet slapen van de zenuwen en was ontzettend nieuwsgierig wat voor cadeau’s ik zou krijgen. Naast de dag dat ik het vierde voor familie en kennissen, mocht ik ook altijd een kinderfeestje houden, geweldig. Naar de speeltuin en spelletjes doen, wat werd ik daar blij van.

Op de middelbare school vierde ik mijn verjaardag altijd apart voor mijn vrienden. Een en al gezelligheid. Een aantal verjaardagsmomenten zal ik niet snel vergeten.

Zo kan ik me nog herinneren dat ik als puber een keer een kinderfeestje heb georganiseerd. Ik nodigde al mijn vrienden uit en we gingen allemaal kinderspelletjes doen. Koekhappen, spijkerpoepen, ze kwamen allemaal voorbij. En ja, wij als pubers hebben ons rot gelachen!

Iets wat ik ook nooit meer zal vergeten is dat ik in de pauze naar een groepje vrienden toeliep en nog net mijn naam, ‘cadeau’ en ‘verjaardag’ opving. Ze hadden het blijkbaar over een cadeau voor mij. Als snel werd ik opgemerkt en riep één van de jongens. ‘Jaaaa, we hebben een leuk cadeau voor je bedacht, een barbie!’ Ik lachtte hier natuurlijk hard om, want ik begreep natuurlijk dat dit een grote grap was. De avond van mijn verjaardag brak aan en mijn vriendengroep kwam met hun eerst cadeau. Een barbie! Ik heb gehuild van het lachen.

Volgens mij was het diezelfde avond dat een andere groep vrienden ook met een bijzonder cadeau  kwam. Deze groep bestond uit allemaal jongens en zij maakten me al weken helemaal gek. Ze vertelden me dat ze iets heeeeeeeel ergs voor me hadden gekocht en dat het maar goed was dat mijn ouders niet thuis waren. Eerlijk gezegd was ik wel een beetje bang voor wat er komen ging. Zouden ze bijvoorbeeld iets van seksspeeltjes hebben gekocht?

Dat ik mijn cadeau kreeg durfde ik het haast niet open te maken, maar ik moest natuurlijk wel. Ik scheurde het papier open en…

… het was een string. Een witte, Sloggi string in maat XXL.(Note: ik had toen net aan een maat S.)

Vervolgens kon ik dus mijn vrienden even voor gek zetten door te vragen hoe ze in godsnaam bij maat XXL gekomen waren. Wat bleek, een van de jongens was snel de winkel ingerend, heeft de eerste de beste string gepakt, met een rood hoofd afgerekend en de winkel zo snel mogelijk weer verlaten. Ik heb me rot gelachen!

 

Chronisch ziek, schaam je!

chronisch ziekIn mijn dagelijks leven heb ik het eigenlijk nooit over mijn chronische ziekte. Voor een groot deel komt dit omdat ik mijn beperkingen inmiddels geaccepteerd heb. Daarbij heb ik er ook nauwelijks behoefte aan om erover te praten. Wanneer ik wel even mijn ei kwijt wil schrijf ik het vaak van mij af. Hier op mijn blog of in het kort op twitter. Dat is voor mij dan genoeg, ik kan het dan loslaten. Toch is er soms ook wel een bepaald gevoel in mij waardoor ik het niet altijd fijn vind om over mijn ziek zijn te praten. Tot voor kort kon ik mijn vinger hier niet helemaal op leggen. Lees verder

Tijd voor jezelf

duinenVolgens mij herkennen we het allemaal wel. Je hebt het druk, druk, druk en vergeet daarbij om om jezelf te denken. Op je werk wil je zo goed mogelijk presteren en dus zet je je voor de volle honderd procent in. Je familie wil  je zo goed mogelijk steunen, waardoor je vanzelfsprekend regelmatig op bezoek gaat bij je zieke oma. Daarnaast vind je het erg gezellig om je vrienden te zien en leuke dingen met hen te beleven. Overal zeg je ‘ja’ op, je wilt de mensen om je heen immers niet teleurstellen Lees verder