Stoppen met bloggen?

vakantieHet is een beslissing waar ik serieus over na aan het denken ben. Is het niet verstandiger om te stoppen met bloggen? Zelf heb ik genoeg inspiratie voor blogs en ook al heel wat ideeën staan op papier. Het is dus zeker niet zo dat ik om deze reden zou stoppen met bloggen. Daarbij vind ik het ook nog steeds heerlijk om rond te snuffelen op andere blogs. Lekker lezen, reageren en leuke interactie, het maakt me blij! Echter wordt mijn duim steeds minder blij en moet ik dus misschien niet kiezen met mijn gevoel maar met mijn verstand.

Degenen die mij al langer volgen weten inmiddels wel dat ik al sinds januari last heb van mijn duim. Januari, dat is dus al bijna een half jaar! In eerste instantie dacht ik aan overbelasting en daarmee irritatie van het gewricht of de pees en ook mijn werkgever die ik even snel had laten kijken had dit in gedachten. Rust, een brace en ontstekingsremmers dus.

Inmiddels zijn we dus al maanden verder en krijg ik eigenlijk alleen maar meer last. De reden om de fysio er eens naar de laten kijken. Zij denkt aan artrose (slijtage) of artritis (ontsteking). Daarbij merkte zij op dat mij pees niet helemaal lekker in de groef loopt. Ik ben dus gestart met oefeningen en daarbij heb ik toch even een foto laten maken, waaruit gelukkig blijkt dat het geen artrose is.

Maar wat is het dan wel. Al maanden is het gewricht aan mijn duimbasis dik en ook de muis van die hand is dik. Echter heb ik weer geen andere ontstekingsverschijnselen zoals roodheid of warm aanvoelen. Om eerlijk te zijn kan ik steeds minder met mijn duim, het doet zeker na een dag werken al zeer om mijn tandenborstel vast te houden. Het begint me een beetje te frustreren. Wordt het nog beter. Hoe ga ik het nog jaren volhouden om te werken op deze manier? Ik weet het niet zo goed.

Hoewel ik mijn duim echt al veel  rust heb gegeven de laatste maanden, denk ik dat het verstandig is om het toch nog meer rust te geven en dus in mijn vrije tijd echt alleen mijn laptop en telefoon te gebruiken voor noodzakelijke dingen. Dat betekent dus onder andere niet meer reageren op andere blogs en ook zelf bloggen is eigenlijk niet zo heel verstandig.

Voor nu ga ik eerst afwachten wat de fysio mij brengt. Wordt het daarmee niet beter dan wil de huisarts me verwijzen naar een handenpoli in het ziekenhuis om te kijken wat zij voor mij kunnen betekenen. Zo kan het in ieder geval niet langer.

Gelukkig heb ik op dit moment twee weekjes vakantie en kan ik het echt even goed rust geven. Als jullie dit lezen zit ik waarschijnlijk lekker met mijn kont in het zand van Turkije te genieten van een lekkere cocktail. Hopelijk doet de rust mijn duim (en de rest van mijn lichaam) goed en kan ik er straks weer tegenaan!

Chronisch ziek, schaam je!

chronisch ziekIn mijn dagelijks leven heb ik het eigenlijk nooit over mijn chronische ziekte. Voor een groot deel komt dit omdat ik mijn beperkingen inmiddels geaccepteerd heb. Daarbij heb ik er ook nauwelijks behoefte aan om erover te praten. Wanneer ik wel even mijn ei kwijt wil schrijf ik het vaak van mij af. Hier op mijn blog of in het kort op twitter. Dat is voor mij dan genoeg, ik kan het dan loslaten. Toch is er soms ook wel een bepaald gevoel in mij waardoor ik het niet altijd fijn vind om over mijn ziek zijn te praten. Tot voor kort kon ik mijn vinger hier niet helemaal op leggen.

Eigenlijk heb ik het met mijn familie, vrienden en collega’s zo goed als nooit over mijn chronisch ziek zijn. Ook andere klachten breng ik niet snel ter sprake. Dat ik bijvoorbeeld al een aantal maanden last van mijn duim heb, dat weet maar een deel van de mensen om mij heen. Zo kwamen mijn collega’s er bijvoorbeeld achter doordat ik een brace ging dragen. Dat ik sinds een aantal weken ook een blessure aan mijn knie heb, is eigenlijk alleen binnen ons gezin bekend.

Enerzijds komt dit omdat ik sowieso niet zo’n prater ben. Anderzijds komt het doordat het niet goed voelt om na mijn duim nu ook weer over mijn knie te beginnen. Waarom dat niet goed voelt kon ik eerst niet goed duiden. Tot ik het artikel las van de nieuwsbrief van www.pain2power.nl dat ging over je schamen voor je chronische ziekte. Ineens viel bij mij het kwartje. Dat is precies waarom ik niet snel over mijn klachten begin. Ik hoor de mensen om mij heen immers al denken ‘daar heb je haar ook weer’.

Natuurlijk weet ik dat ze dit niet echt zullen denken, althans de mensen die echt om mij geven doen dat niet. Toch is dat wel het gevoel dat in mij zit. Ik heb hier eens goed over nagedacht en ik weet denk ik wel hoe dit komt. Al van jongs af aan heb ik verschillende klachten gehad. Met name op de middelbare school had ik een vriendengroep die twijfelde of mijn klachten wel echt waren. Hetzelfde gold voor mijn klasgenoten. Tot ik ineens aan mijn enkel geopereerd moest worden en ze beseften dat ik niet zomaar wat verzon.

Ik denk dat die gedachten bij de mensen om mij heen mij onzeker hebben gemaakt. Mij het gevoel hebben gegeven dat ik me aanstel, dat ik mijn klachten verzin. Natuurlijk weet ik zelf beter en heb ik hier ook altijd boven gestaan, maar op die leeftijd doet het blijkbaar toch onbewust wat met je.

Op dit moment heb ik een groep mensen om mij heen waarvan ik weet dat zij niet op deze manier denken. Ik vertrouw ze en weet dat ze mij steunen als dat nodig is en dat zij absoluut niet aan mijn klachten zullen twijfelen. Hoewel schaamte misschien een groot woord is, blijft er toch een gevoel in mij waardoor ik het niet prettig vind om te vertellen dat ik nu weer hier last van heb en dan weer een blessure daar heb. Een gevoel wat absoluut nergens voor nodig is. Ook op andere manieren komt de schaamte wel eens naar boven. Reden waarom ik bijvoorbeeld wel eens over mijn grenzen ga. Ik ben immers jong en moet dit of dat toch gewoon kunnen? Het is soms lastig toe te geven dat iets niet lukt of om eerder naar huis te gaan omdat het niet gaat.

Ik besef nu wat dit gevoel is en waar dit vandaan komt. Dat is stap één. Nu ik dit weet moet ik dit gevoel langzaam los proberen te laten. Het is oké dat ik niet altijd de behoefte heb om over mijn chronische ziekte te praten. Het is echter ook oké om er wel over te praten. Het is bovendien oké dat ik beperkt word in bepaalde dingen. Ik hoef me er absoluut niet voor te schamen.

En jij, als je chronisch ziek bent en dit leest, dus ook niet! 🙂

Mijn hoofd en ik

Mijn hoofd en ik”  is een van de meest recente boeken die ik heb gelezen. Het boek is geschreven door Noortje Russel een dame die aan migraine lijdt. Eigenlijk kwam ik dit boek puur per toeval tegen in de winkel en gezien mijn eigen ervaringen met hoofdpijn en migraine besloot ik het te kopen en lezen. Het is een positief boek waarin de verhalen van verschillende migrainepatiënten aan bod komen. Daarnaast komen er ook professionals aan het woord. In het boek wordt informatie afgewisseld met persoonlijke verhalen, waardoor het erg fijn leest en bovendien erg interessant is.

Laatst was ik bij de fysiotherapeut en vroeg zij mij hoe vaak ik last had van hoofdpijn. ‘Elke dag’ zei ik en ineens was daar de confrontatie.

Als kind had ik al heel erg veel last van hoofdpijn. Er is toen zelfs eens een CT scan gemaakt en een EEG gedaan, maar dat leverde geen resultaat op. Gelukkig, maar ergens ook wel vervelend dat de hoofdpijn niet viel te verklaren.

In de loop der jaren is mijn hoofdpijn eigenlijk alleen maar erger geworden. Al jaren heb ik dag in dag uit hoofdpijn. Vaak licht aanwezig, op de achtergrond, waardoor ik redelijk kan functioneren. Soms is de hoofdpijn wat heftiger. Met name na een dag werken kan ik behoorlijke hoofdpijn hebben.

Sinds een aantal jaar heb ik ook echte migraine aanvallen. De ene keer kan ik ze redelijk te lijf gaan met migraine medicatie, de andere keer moet ik echt mijn bed in en hang ik kotsend boven de wc.

Omdat de hoofdpijn al zo lang in mijn leven is, was ik het eigenlijk gaan beschouwen als iets wat erbij hoort. Het boek “Mijn hoofd en ik” opende echter mijn ogen. Migraine en het lijden aan hoofdpijn is een ‘ziekte’ op zich. Een ziekte die je leven behoorlijk kan beïnvloeden.

Op zich veranderd dit voor mij niet heel erg veel. Maar ik ben me er weer even bewust van dat ik ook hiervoor regelmatig tijd voor mezelf moet nemen. Daarnaast stonden er in het boek ook een aantal tips om beter met migraine om te kunnen gaan. Dat is fijn, want ook deze tips kan ik zelf gaan toepassen.

Het is niet altijd makkelijk om zoveel hoofdpijn te hebben. Echter, kan ik er gelukkig wel goed mee omgaan. Juist omdat ik er al zo lang last van heb, kan ik denk ik redelijk functioneren met gewone hoofdpijn. Wordt de hoofdpijn te heftig, dan kan ik niet zoveel meer en moet ik echt mijn rust pakken. De echte migraine aanvallen zijn behoorlijk heftig. Bij mij worden die vaak getriggerd door het té druk te hebben (voor mijn doen), maar ook door bijvoorbeeld hard geluid of fel licht (bij concerten bijvoorbeeld). Bovendien heb ik voor of tijdens mijn menstruatie standaard migraine.

Waar sommigen al snel dingen laten uit de angst migraine te krijgen, werkt het voor mij niet zo. Ik vind het veel te belangrijk om te kunnen genieten in het leven. Een leuk concert zal ik dan ook niet laten schieten uit angst voor migraine. Krijg ik de volgende dag inderdaad een aanval, dan is daar maar zo. Soms gaat het echter ook redelijk goed en valt de hoofdpijn na afloop van zo’n concert reuze mee.

Natuurlijk is het soms best een dingetje en is het heus niet fijn om zoveel hoofdpijn te hebben. Maar het weerhoudt mij er absoluut niet van om gelukkig te zijn en te genieten van het leven.

Hoe ga ik om met onbegrip?

chronisch ziekDe invloed van een chronische ziekte, daar schreef ik laatst over op mijn blog. Zoals ik in dat stuk ook vertelde, ben ik eigenlijk vrij weinig bezig met mijn gezondheid. Ik heb geaccepteerd dat het is zoals het is en probeer daar zo goed en positief mogelijk mee om te gaan. Het heeft mij veel moeite gekost om te accepteren dat mijn klachten er nu eenmaal zijn en ik er vrij weinig aan kan doen. Toch probeer ik om mijn klachten niet mijn leven te laten bepalen. Mentaal gezien voel ik me bijna altijd goed en ik heb het dus niet nodig om over mijn chronische ziekte te schrijven. Echter inspireerde een aantal reacties mij wel om eens te vertellen hoe ik met de negatieve dingen omga of ze ombuig naar iets positiefs. Het onderwerp waar ik vandaag is over wil vertellen is onbegrip. Lees verder