Chronisch ziek maar niet arbeidsongeschikt

chronisch ziekLaatst zag ik een oproep voorbij komen waarbij ze op zoek waren naar mensen die chronisch ziek zijn, maar die niet arbeidsongeschikt zijn verklaard. Mensen die dus ondanks hun chronische ziekte ‘gewoon’ moeten werken, terwijl zij dat eigenlijk niet kunnen. Ik weet niet meer precies waar ik deze oproep voorbij zag komen, maar wel dat er al veel reacties waren van mensen die in deze situatie zitten. Daarbij kwam al snel het besef dat ik eigenlijk zelf ook in deze situatie zit.

Hoewel, misschien is mijn situatie toch net even anders. Ik ben chronisch ziek, maar het is in mijn geval niet zo dat ik helemaal niet kan werken. Op zich lukt het me om te werken, maar een fulltime werkweek is absoluut niet haalbaar voor mij. Echter is voor mijn beslist dat ik met mijn klachten prima 40 uur kan werken. Iets waar ik helaas niet veel aan kan veranderen, maar waardoor het mij zeker niet gemakkelijk wordt gemaakt.

Het is iets wat mij de laatste tijd wel eens frustreert. Ik werk nu ongeveer 32 uur verdeeld over 3,5 dag en ik merk aan alles dat dat gewoonweg te veel is. Het is voor mij heel erg belangrijk om in beweging te blijven en mijn spieren op pijl te houden, om een goede balans te hebben tussen inspanning en ontspanning, maar dat is helaas niet haalbaar op dit moment. Ik werk en tijdens mijn vrije momenten kom ik bij van het werken (op een enkele goede dag na). Energie om aan mijn gezondheid te werken door naar de sportschool te gaan of oefeningen te doen is er niet. Ik heb verschillende blessures die niet overgaan omdat ik het enerzijds niet genoeg rust kan geven en anderzijds mijn oefeningen niet kan doen. En dan heb ik het hoofdpijndossier nog niet eens genoemd.

Nu weet ik dat er heel veel mensen zijn die het een stuk slechter hebben dan ik. Dat ik heel erg blij moet zijn dat ik tenminste nog kán werken. Maar soms vind ik het toch echt wel lastig dat ik niet gedeeltelijk arbeidsongeschikt ben verklaard. Het zou mij zoveel meer rust geven. Het zou mij de ruimte geven om te kunnen werken, maar minder uren, zodat ik beter voor mezelf kan zorgen. Het zou de druk die ik nu voel om mijn werkdagen zo goed mogelijk door te komen en mijn klachten tijdens een werkdag zoveel mogelijk weg te stoppen enorm verlichten. Het zou mijn schuldgevoel dat ik weer van mijn werk naar huis moet omdat ik alleen nog maar kan overgeven door de migraine wegnemen. Ik zou mijn werkuren en vrije tijd zo kunnen indelen dat de werkuren goed haalbaar zijn.

Zo kan ik nog heel wat voordelen noemen. Het is echter zoals het is, daar kan ik niks aan veranderen. Ik maak het beste van de situatie zoals hij is. Ik doe mijn uiterste best en heb een oprechte lach op mijn gezicht als ik aan het werk ben, omdat ik het nu eenmaal graag doe. Ik heb het gezellig met collega’s waardoor ik de dagen makkelijker door kom. Maar het is soms wel moeilijk en zeker de laatste tijd heb ik het toch best wel een beetje zwaar.

 

Advertenties

Het hoofdpijndossier

Hoofdpijn, het is een kwaal waar ik al langere tijd last van heb. Eerder schreef ik er al eens over op mijn blog. Ik vertelde toen dat het er is, maar dat ik mij er zo min mogelijk door laat beperken. De laatste tijd is de hoofdpijn echter zo heftig en frequent aanwezig, dat het steeds lastiger wordt om het los te laten. Het begint mijn leven nu wel echt behoorlijk te beïnvloeden. Eigenlijk kan het zo gewoonweg niet verder.

Hoe het nu precies komt dat ik de laatste weken nog veel meer last heb van hoofdpijn en migraine kan ik eigenlijk niet zo goed duiden. Wel weet ik dat er een aantal dingen mee spelen.

Zo word ik eigenlijk elke ochtend wakker met mijn nek en schouders helemaal verkrampt en pijnlijk, waardoor mijn hoofd ook zeer doet. Ik dacht dat het aan mijn hoofdkussen lag die inmiddels al wat jaren oud was. Op zoek naar een nieuw kussen dus, een lange zoektocht, maar uiteindelijk een (veel te duur) kussen gevonden wat fijn lag. Echter ben ik er een aantal weken later niet erg tevreden meer over. De ene nacht ligt hij fijn, de andere nacht pak ik mijn oude kussen er maar weer bij omdat ik op de nieuwe niet meer kan liggen.

Daarnaast lijkt het of ik wat minder kan hebben op dit moment. Ik hoef het maar iets de druk te hebben en de migraine hakt erin. De medicatie die ik voor mijn migraine heb (sumatriptan) werkte hier altijd goed tegen, maar de laatste tijd doet het helaas niet meer zijn werk. De aanvallen duren hierdoor langer en zijn heftiger.

Op mijn werk zien mijn collega’s aan me dat ik elke dag vecht tegen die hoofdpijn. Op deze manier probeer ik mijn werkdag door te komen om vervolgens ’s avonds en op mijn vrije dagen helemaal in te storten. Overigens ben ik op het werk ook al ingestort en kon ik alleen nog maar overgeven, overgeven en nog meer overgeven.

Om eerlijk te zijn trek ik het gewoon niet meer en ga ik dit niet lang meer volhouden. Echter weet ik ook niet goed waar ik nou een oplossing kan vinden.

De komende week ben ik vrij en kan ik rustig gaan nadenken over hoe nu verder (er alleen over klagen zal immers zeker niets oplossen). Ga ik naar de huisarts om te bespreken of andere medicatie nodig is? Ga ik toch eens iets als CBD olie proberen wat mogelijk ook een positief effect heeft op mijn andere klachten? Ga ik naar de fysio om mijn nek en schouders los te laten maken en mogelijk wat oefeningen of technieken te leren voor wat minder spanning in dit gebied (overigens heeft dit in het verleden niet geholpen)? Laat ik me verwijzen naar een hoofdpijnpoli in de hoop dat ze daar wat verlichting kunnen brengen? Ga ik op zoek naar weer een ander kussen (dat moet sowieso wel denk ik).

Ik weet het nog niet zo goed en tips zijn dus zeer welkom. Pfff, wat een hoofdpijndossier!

Stoppen met bloggen?

vakantieHet is een beslissing waar ik serieus over na aan het denken ben. Is het niet verstandiger om te stoppen met bloggen? Zelf heb ik genoeg inspiratie voor blogs en ook al heel wat ideeën staan op papier. Het is dus zeker niet zo dat ik om deze reden zou stoppen met bloggen. Daarbij vind ik het ook nog steeds heerlijk om rond te snuffelen op andere blogs. Lekker lezen, reageren en leuke interactie, het maakt me blij! Echter wordt mijn duim steeds minder blij en moet ik dus misschien niet kiezen met mijn gevoel maar met mijn verstand. Lees verder

Chronisch ziek, schaam je!

chronisch ziekIn mijn dagelijks leven heb ik het eigenlijk nooit over mijn chronische ziekte. Voor een groot deel komt dit omdat ik mijn beperkingen inmiddels geaccepteerd heb. Daarbij heb ik er ook nauwelijks behoefte aan om erover te praten. Wanneer ik wel even mijn ei kwijt wil schrijf ik het vaak van mij af. Hier op mijn blog of in het kort op twitter. Dat is voor mij dan genoeg, ik kan het dan loslaten. Toch is er soms ook wel een bepaald gevoel in mij waardoor ik het niet altijd fijn vind om over mijn ziek zijn te praten. Tot voor kort kon ik mijn vinger hier niet helemaal op leggen. Lees verder