Opgejaagd door de tijd

dromenDe wereld staat even stil. Zo zal het althans voor veel mensen voelen op dit moment. Het leven ziet er anders uit dan we gewend zijn. De een heeft hier veel moeite mee, voor de ander is het een verademing. Ineens is het opgejaagde gevoel weg en heb je de tijd om tot rust te komen. Je leert om de kleine dingen te waarderen of doet dit nog meer dan anders. De aarde draait echter gewoon door, de tijd tikt ondanks alles verder.

 

Soms kan ik me best eens opgejaagd voelen door de tijd. Niet omdat ik me moet haasten om op tijd op mijn werk te komen, of omdat ik te weinig tijd heb voor het afronden van mijn to-do-list, maar meer in het grotere geheel. De jaren vliegen voorbij en ik heb nog veel dingen in gedachten die ik graag zou willen in mijn leven, maar waar het nog niet van is gekomen.

Zo zal ik dit jaar de leeftijd van 32 jaar bereiken – ik geloof het zelf nog steeds niet – maar woon ik nog bij mijn ouders. Om eerlijk te zijn vind ik dat best een dingetje. Helaas heb ik dit zelf niet in de hand omdat ik niet genoeg verdien om te kunnen kopen of particulier te huren. Ik ben dus afhankelijk van de sociale huur en de wachttijd hier is een eeuwigheid. Ik was overigens ruim een jaar geleden bijna aan de beurt voor een woning, maar toen werd het hele systeem om gegooid. Echt een drama.

Daarnaast heb ik best een grote kinderwens. Of die vervuld kan worden is sowieso nog maar de vraag natuurlijk aangezien het niet vanzelfsprekend is om zwanger te raken. Op dit moment heb ik echter geen vriend, dus is de wens heel ver weg en begin ik me af te vragen of het er ooit nog van gaat komen. Stel dat het er wel van komt, maakt mijn oma het dan nog mee? Is mijn vader dan lichamelijk nog goed genoeg om iets leuks te doen met zijn kleinkind? Allemaal dingen die wel eens door mijn gedachten spoken.

Gelukkig kan ik het meestal wel loslaten en niet continu met deze dingen bezig zijn. Toch zijn er soms nachten dat deze gedachten echt ontzetten door mijn hoofd spoken en ik me echt opgejaagd voel door de tijd. Met name het niet kunnen vinden van een betaalbare woning is iets waar ik me soms echt druk om kan maken. Ik kan toch niet eeuwig bij mijn ouders blijven wonen? Ik probeer me er maar niet al te druk om te maken, maar soms… soms zou ik willen dat de tijd wat minder snel ging.

Even bijkletsen #18 | Tijd tekort

vakantieHet ene moment had ik redelijk wat tijd om te schrijven voor mijn blog. Het volgende moment kom ik opeens tijd tekort. Een bijzonder fenomeen volgens mij in deze coronatijden. Inspiratie heb ik genoeg, maar ik merk dat mijn prioriteiten even ergens anders liggen op dit moment en ik daardoor gewoon niet aan het bloggen toe kom. Helemaal niet erg, het komt vanzelf wel weer. Het bloggen blijft altijd kriebelen. Vandaar dat ik nu even kom bijkletsen met jullie, onder het genot van een heerlijke cappuccino. Lees verder

Even bijkletsen #17 | Delen

natuurHet is inmiddels alweer vrijdag (ja, ik heb dit een dag eerder geschreven) en ik bedenk me ineens dat ik helemaal geen blog ingepland heb staan voor morgen. Tijd om daar wat aan te doen. Eerder schreef ik dat ik twijfelde over het bloggen, maar de afgelopen tijd had ik toch wel weer redelijk wat inspiratie en lukte het me om in ieder geval wekelijks een blog te plaatsen. De zin is daardoor weer terug, dus voorlopig zijn jullie nog even niet van mij af denk ik. Lees verder