Yogacurus: me verdiepen in yoga

YogaYoga maakt al heel wat jaren een deel uit van mijn leven. Hoewel de lessen soms best pittig zijn merk ik duidelijk dat yoga heel erg goed is voor mijn lichaam. En geest. Vooralsnog volgde ik (met een aantal tussenpozen) wekelijks lessen. Sommige houdingen worden dan wel benoemd, maar vaak wordt er niet veel dieper op ingegaan. Logisch ook, want anders zou de les uren duren. Het leek mij echter een aantal maanden geleden (lockdown) toch wel interessant om mij eens verder te verdiepen in de yoga. Geïnspireerd door Rianne ben ik dan ook begonnen met een yogacursus. De cursus duurt in principe een jaar, dus ik ben nog even zoet, maar ik wil alvast mijn ervaringen delen.

Een yogacurus, dat leek me wel wat. De cursus die ik heb gekozen duurt in principe een jaar. Je kan dan elke week een les volgen. Ik merk echter dat het mijn soms niet lukt om een les in een week te volgbrengen. De ene keer doordat ik door omstandigheden er even niet aan toe kom. De andere keer omdat ik wat meer tijd wel nemen. Ik heb me er dus bij neergelegd dat ik er langer dan een jaar over zal gaan doen. Helemaal niet erg, want het komt zoals het komt. Juist de yoga zegt ook dat het belangrijk is om te doen wat voor jou goed voelt.

De achtergrond van yoga

De eerste lessen bestonden vooral uit achtergrond. Hoe is de yoga ontstaan? Wat zijn de leefregels die horen bij de yoga? Wie zijn belangrijke mensen op het gebied van yoga? Veel theorie, maar wel theorie die ik erg interessant vond om te lezen. Dit was voor mij juist het stukje verdieping wat ik zocht. Yoga is namelijk veel meer dan alleen het uitvoeren van bepaalde houdingen. Het is ook de manier waarop je in het leven staat. Zonder oordeel bijvoorbeeld. Juist deze mooi gedachten achter de yoga vond ik erg interessant om te lezen en bovendien te leren toepassen in mijn eigen leven.

Belangrijke houdingen in de yoga

Hierna volgden heel wat lessen waarin verschillende belangrijke houdingen in de yoga naar voren kwamen. Het is de bedoeling dat je deze houdingen gedurende de week oefent. Het liefst meteen bij het opstaan, maar gezien ik altijd erg vroeg op moet (6 uur, oef) en me dan snel beroerd voel als ik me zo vroeg al inspan, heb ik de oefeningen juist voor het slapen gedaan.

De houdingen zijn verdeeld in oefeningen vanuit zit, liggende oefeningen, oefeningen met een vooroverbuiging en nog heel wat meer. Daarnaast wordt er ook uitgelegd waar de houding goed voor is. Dit zijn vaak bepaalde spieren of organen. Heel interessant om de achtergrond van deze houdingen te lezen. Tijdens een yogales doe je ze gewoon en dat is het. Tijdens deze lessen hoor je meer over de achtergrond en ga je ook voelen wat het met je lichaam doet. Er is dus gewoon net even meer aandacht voor die ene houding.

En verder…

Verder ben ik nog niet, maar ik heb natuurlijk even stiekem vooruit gebladerd en gezien dat er nog heel veel interessants aan bod komt. Zo zullen er nog lessen in het teken staan van de ademhaling en waarbij de focus op ontspanning ligt. Ook komt meditatie aan bod en gaan ze het hebben over waarneming en visualisatie. De komende tijd ben ik dus zeker nog even zoet!

Eenzame rouw

Rouwen, iedereen doet het op zijn eigen manier. Een bepaalde tijd staat er niet voor en er is ook geen handleiding hoe je het best kan rouwen. Het ene moment heb je het gevoel dat het best redelijk gaat. Het volgende moment word je ineens weer overvallen door intens verdriet. Het gemis wordt vaak met de tijd wel wat minder, maar toch blijven er altijd momenten waarop je je dierbare graag bij je had gehad. Vaak zijn er mensen die je steunen tijdens de rouw, maar toch is het voor mijn gevoel vooral een proces waar je zelf doorheen moet.

Verdriet delen

Zelf heb ik het geluk dat ik veel mensen om mij heen heb met wie ik het proces rondom het overlijden van mijn beste vriendin kon delen. Het meest sprak ik er eigenlijk over met collega’s aangezien ik die nu eenmaal dagelijks zie. Ook met mijn familie kon ik altijd goed praten, maar die probeerde ik ergens ook een beetje te sparen. Mijn vriendinnen stonden bovendien voor me klaar en stuurden lieve berichten en mooie kaarten. Helaas wonen zij niet in de buurt en was de steun in dat opzicht wat meer van een afstand. Via de app over dit soort dingen praten vind ik eigenlijk best lastig, dus eigenlijk waren op dat moment mijn vriendinnen misschien nog degenen op wie ik het minst terugviel. Daarnaast had ik ook contact met andere dierbaren van mijn lieve vriendin. Op verschillende manieren kon ik dan ook mijn verdriet delen en dat was heel erg fijn.

Rouw al snel vergeten

Toch merkte ik al vrij snel dat er in mijn omgeving eigenlijk niet meer naar mijn verdriet werd gevraagd. De eerste weken was er volop steun, maar al snel was er op een enkeling na niemand meer die het nog ter sprake heeft gebracht. Misschien durven mensen het ‘in real life’ ook gewoon niet zo goed te benoemen. Zelf vind ik het ook altijd lastig om het juiste moment te vinden om zoiets ter sprake te brengen, dus het ligt ook zeker aan mezelf. En soms had ik ook juist gewoon even behoefte aan wat gezelligheid en was het niet nodig om over de rouw te praten. Maar ik merk dat ik het ergens wel gemist heb om nog eens in real life te bespreken hoe de weken rondom het overlijden van mijn vriendin zijn verlopen.

Eenzame rouw

Uiteraard draait de wereld ook gewoon door en is het niet zo gek dat de mensen om je heen niet meer bezig zijn met wat er gebeurd is, aangezien het om mijn vriendin gaat en zij haar niet (goed) kenden. Bovendien heeft iedereen ook zijn eigen moeilijke dingen. Het is dus heel begrijpelijk dat er al snel minder aandacht is voor de rouw die je doormaakt. Dat maakt alleen voor mij wel dat ik me daarin soms wat eenzaam voel. Niet dat ik in zak en as zit hoor, ook voor mij gaat het leven toch door en ik probeer zoals altijd gewoon zoveel mogelijk te genieten. Mijn vriendin zou ook niets liever willen dan dat ik het leven vier. Daarnaast ben ik dus zelf ook niet zo’n prater en vind ik het lastig om dit soort dingen op gezellige momenten te bespreken. Ik draag er dus vooral zelf aan bij dat ik het rouwen soms als eenzaam ervaar. Maar soms zou het toch fijn zijn als iemand nog eens vraagt hoe het met het verdriet gaat.

Even bijkletsen #23 | Alleen maar niet eenzaam

vriendschapHet is te warm om een kop thee te nemen, dus pak er lekker iets fris bij: het is tijd om even bij te kletsen. De zon schijnt en dat tovert altijd een lach op mijn gezicht. Hoewel ik er eigenlijk sinds vorig jaar niet meer zo goed tegen kan. Inmiddels is het zelfs zo dat ik met deze temperaturen al dikke voeten krijg en benauwd ben, dus dat is wel heel erg jammer. Het is echter zoals het is, dus ik zal dat moeten accepteren. Evengoed word ik blij van de zon hoor, het maakt alles zoveel vrolijker. Waar ik ook blij van word is dat ik inmiddels tijdelijk even op mezelf woon. Graag vertel ik jullie hoe mij dat bevalt en waar ik tegenaan loop. Lees verder

Spice up your life

tattooSlam it to the left
If you’re havin’ a good time
Shake it to the right
If ya know that you feel fine
Chicas to the front
Ha ha (uh uh)
Go round

 

De Spice Girls bestaan 25 jaar! Om eerlijk te zijn had ik daar geen idee van, maar gelukkig bestaat er twitter, dan kom je nog eens wat te weten. Volgens mij hebben ze ook wel een hele lange pauze gehad tussendoor, maar hebben ze het toch weer opgepakt. Zoals je wel merkt ben ik op dit moment niet zo heel goed op de hoogte, maar zo’n 25 jaar geleden was dat wel anders. Als jong meisje was ik namelijk echt groot fan van deze damesgroep.

De berichtgeving deed mij dan ook denken aan die periode. Ik was nog erg jong, dus naar een concert gaan zat er niet in, maar ik had alle cd’s en ben zelfs naar de film geweest. Met mijn oma, dat weet ik nog goed! Natuurlijk wilde ik ook heuse Spice Girl schoenen, met van die hoge plateauzolen, en na lang zoeken vonden we die. Ik vond ze geweldig. De muziek werd ik altijd erg blij van en ik kon alle nummers van voor naar achter mee zingen. De hele dag was ik aan het dansen.

Naast fan van de Spice Girls was ik in die periode ook groot fan van Linda, Roos en Jessica. Ik weet nog goed dat mijn eerste cd een verzamel-cd was met twee van hun nummers erop. Het welbekende Ademnood en Alles of niets. Op deze cd stond ook het songfestival nummer van Franklin en Maxine, dat vond ik ook echt fantastisch. Samen met vriendinnen gaf ik vaak een show weg op het plein bij ons voor. We zongen dan al deze nummers en bedachten er zelf de meest fantastische dansjes bij. Wel een beetje sneu voor de buren, want zingen konden we eigenlijk helemaal niet. 
Helemaal leuk om weer eens aan deze tijd terug te denken!

Waar was jij vroeger fan van?