Memories: een pittig revalidatietraject

Ineens floept er een foto voorbij van 11 jaar geleden. Een foto met mijn vriendinnen van toen, een herinnering die me dierbaar is. Een blije foto die eigenlijk niet representatief is voor die periode. Het was namelijk een behoorlijk pittige tijd. Ik was bezig met een revalidatietraject en had het gevoel dat mijn leven stilstond. Soms waren er zelfs momenten dat ik het allemaal niet meer zo zag zitten. Hoewel ik ook toen zo positief mogelijk probeerde te blijven, lukte dat me zeker niet altijd. Met het zien van de foto komen de herinneringen weer naar boven.

Chronische pijn door hypermobiliteit

Als kind had ik door mijn hypermobiliteit altijd wel problemen met mijn banden, pezen en gewrichten. Op jonge leeftijd kwam ik al regelmatig bij de fysiotherapeut. Wanneer je jong bent ben je echter ook flexibel en kom je al die kwaaltjes wel weer te boven. Op gegeven moment liet mijn enkel mij echter in de steek en was er een operatie nodig. Na die operatie bleef ik echter pijn houden aan mijn enkel en kwam ik de overbelastingen in andere gewrichten ook steeds minder goed te boven waardoor ik chronische pijn ontwikkelde.

Een pittig revalidatietraject

De situatie was op gegeven moment zodanig dat ik moest stoppen met mijn studie en een revalidatietraject nog de enige optie was. Het stoppen met mijn studie (hbo verpleegkunde) deed mij enorm veel pijn. Daarnaast waren er veel vrienden die mij niet goed begrepen en mij daardoor juist in deze moeilijke periode lieten zitten. Gelukkig waren er ook zeker vriendinnen die mijn steunden in die periode, maar het is toch ook wel erg eenzaam geweest. Vooral omdat niemand weet wat je nu echt voelt. Door de vele pijn waren leuke dingen geen optie meer en zijn er enkele momenten geweest dat ik het allemaal niet meer zo zag zitten.

Leren leven met pijn

Het is een zware periode geweest, maar uiteindelijk heb ik tijdens het revalidatietraject wel geleerd hoe ik het beste met mijn chronische pijn en hypermobiliteit om kan gaan. Het was soms erg confronterend om te horen dat ik zelf de pijn mogelijk nog erger maakte door bijna helemaal niet meer te bewegen. Juist bij chronische pijn is het enorm belangrijk om wél in beweging te blijven. Echter doordat bij mij de hypermobiliteit ook voor pijn zorgde moest ik wel een balans vinden in belasting en ontspanning en dat is niet makkelijk.

Daarnaast heb ik geleerd om te accepteren dat ik nu eenmaal niet het werk kan doen wat ik graag zou willen doen. Ik heb geleerd om te accepteren dat niet alle sporten voor mij weggelegd zijn en dat bepaalde activiteiten geen optie zijn. Ik heb geleerd om te kijken naar wat ik wel kan, tevreden te zijn met minder. Ook al wilt je hoofd bepaalde dingen nog zo graag, als je lichaam je in de steek laat is dat soms helaas geen optie. (Hoewel het soms zeker ook de moeite waard is om over je grenzen heen te gaan om toch ergens van te kunnen genieten. ) Ik heb geleerd om te accepteren dat ik elke dag pijn heb en dat dat oké is. Dat dat niet bepaalt wie ik ben.

Acceptatie

Bij het voorbij komen van deze foto besef ik dat ik in die tijd enorm gegroeid ben. Het was heel erg zwaar maar ik ben er, heel cliché, sterker uitgekomen. Natuurlijk kost dit proces tijd. Het kost jaren om iets wat je leven zo beïnvloed een plekje te geven en om tot acceptatie te komen. En ook nu kunnen dingen soms nog best confronterend zijn. Toch geeft het mij ook wel rust dat ik kan accepteren dat dit nu eenmaal bij mij hoort en dat ik hier altijd rekening mee zal moeten houden. Het maakt me blij dat ik tevreden kan zijn met wat ik wel heb, kan genieten van de kleine dingen. En ja, natuurlijk heb ik ook echt wel eens een rotdag doordat de pijn heel heftig is, maar dat mag er ook gewoon zijn.

Het is over en voorbij: de kies

Het is ooooooover, het is over en voorbij… De Nederlandstalige nummers zijn wel goed van toepassing op mijn blogs te laatste tijd. Het vervolg alleen niet. Want nee, deze blog gaat er niet over hoe mijn liefde stuk is gelopen en dat het nu over is tussen jou en mij. Nee, het vertelt het vervolg op het sprookje van De kies die zichzelf opeet. Een bijzonder spannend verhaal waarvan jullie je natuurlijk al weken afvragen hoe dit is afgelopen. Lees dan maar snel verder.

Enkele weken na de wortelkanaalbehandeling had ik een afspraak bij de parodontoloog. Alle informatie van de endodontoloog had ik naar hen overgedragen en bovendien was ik er al eerder geweest. Ik ging er dus vanuit dat ik die afspraak meteen geholpen zou worden. De dag ervoor had ik nog snel boodschappen in huis gehaald. Yoghurt, havermout, soep en nog allemaal andere – redelijk vloeibare – dingen, zodat ik de dagen na de ingreep niet zou verhongeren.

Bij binnenkomst kroop ik op de stoel, nieuwsgierig wat me te wachten stond. Met mijn mond wagenwijd open werd er naar de resorptieplek gekeken. Nog even een foto om ook duidelijk in beeld te krijgen wat de wortelkanaalbehandeling precies had gedaan en wat er nog moest gebeuren. Als snel bleek uit het gehele plaatje dat de plek makkelijker te bereiken was dan ze hadden verwacht. De ingreep zou dus op een minder heftige manier kunnen worden gedaan dan van tevoren bedacht was, alleen niet door degene bij wie ik nu de afspraak had. Al snel werd me duidelijk dat ik voor niks mijn vloeibare boodschappen had gedaan.

Echter was ik allang blij dat ik een minder heftige ingreep kon ondergaan. Wel heb ik natuurlijk nog even mijn collega’s voor de gek gehouden en gezegd dat ik super veel pijn had en niet verwachtte te kunnen werken de dag erna. Ha!

Nog weer wat weken later was het dan eindelijk écht zover. Ineens lag ik daar in de stoel bij een geweldig leuke parodontoloog. Helaas kon ik op internet niet vinden of hij al een vriendin heeft. We hadden tijdens de ingreep niet echt hele goede gesprekken overigens. Zo jammer. De ingreep duurde alsnog wel ruim een uur, maar is mij enorm meegevallen. Ik was goed verdoofd, dus op wat geduw en getrek na heb ik er niks van gevoeld. Ik viel nog net niet in slaap. De dagen erna heb ik ook niet veel pijn gehad gelukkig. Eigenlijk vooral last van mijn nek en hoofd.

Gisteren ben ik op controle geweest en zijn de hechtingen verwijderd. Na maandenlang vol met afspraken, afzeggingen en ingrepen, is de resorptieplek nu goed behandeld en kan mijn kies hopelijk nog heel wat jaren mee. Het is over, het is over en voorbij.

En die leuke parodontoloog? Daar ga ik binnenkort mee trouwen en dan volgen al snel de kindjes. Huisje, boompje, beestje. En ze leefden nog lang en gelukkig…

De kies die zichzelf opeet

Er was eens… Zo zou het verhaal prima kunnen beginnen. Het klinkt immers als een sprookje toch? De kies die zichzelf opeet. Niets is echter minder waar. Gelukkig is het ook nog niet zo dat het een nachtmerrie is, maar het is zeker iets dat me al langere tijd bezighoudt. Het begon denk ik een aantal jaar geleden. In eerste instantie leek het of mijn tandvlees wat ontstoken was. De mondhygiëniste maakte de plek waar ik last van had schoon en ik vloog zowat tegen het plafond. Lees verder

Plezier in sporten

SportenSporten is iets waar ik eigenlijk altijd wel mee bezig was. In mijn basisschooltijd deed ik aan turnen en bovendien was ik dagelijks in de voetbalkooi te vinden om te voetballen met vrienden. Daarnaast heb ik van jongs af aan aan twirlen gedaan en pakte ik rond mijn middelbareschooltijd ook het fitnessen op. Skeeleren werd ik ook altijd erg gelukkig van. Kortom, eigenlijk was ik altijd in beweging en hoewel ik al jong met blessures kampte (door mijn hypermobiliteit) kon ik het sporten daarna altijd weer snel oppakken. Op gegeven moment werd mijn overbelastingen door de hypermobiliteit echter zo heftig dat ik chronische pijn ontwikkelde en bewegen ineens een heel groot ding werd. Elke stap was er op dat moment één teveel. Lees verder