Lezen | De Zielenbreker, Rico en Het beste van Adam Sharp

De teller staat dit jaar inmiddels alweer op 32 gelezen boeken. Hoewel ik verder geen reading challenge doe ben ik sinds vorig jaar wel gaan bijhouden wat ik lees en dus ook hoeveel ik lees. Gewoon om dat voor mezelf op een rij te hebben en boeken niet per ongeluk dubbel te lezen of kopen. Dat laatste is me wel eens gebeurd overigens, en ik maar denken, wat komt dit verhaal me toch bekend voor. Eigenlijk geniet ik bijna altijd wel van de boeken die ik lees, het komt niet veel voor dat ik een boek echt helemaal niks voor. Hieronder deel ik weer een aantal boeken die ik de afgelopen tijd gelezen heb.

De Zielenbreker – Sebastian Fitzek

De psychologische thrillers van Sebastian Fitzek slepen me altijd helemaal mee in het verhaal en ook dit boek deed dat weer. In het boek lopen twee verhaallijnen door elkaar heen. In het heden heeft een professor zijn studenten uitgenodigd om het dossier van de Zielenbreker te lezen. Op deze manier komt de andere verhaallijn naar voren die zich in het verleden afspeelt in de Teufelskliniek, waar Caspar, een man met geheugenverlies, opgenomen is. In de instelling bevindt zich ook de Zielenbreker die zijn slachtoffers niet vermoord, maar geestelijk opbreekt. Door een sneeuwstorm is de kliniek afgesloten van de rest van de wereld. Kunnen de bewoners elkaar en het personeel wel vertrouwen?
Het is echt geweldig hoe dit boek in elkaar zit en hoe je voor verschillende raadsels komt te staan. Door de plottwisten en de manier waarop het geschreven is, is het erg spannend en wil je het eigenlijk niet weg leggen. Houd je van psychologische thrillers, dan is dit echt een aanrader.

Rico – Leon Verdonschot

Dit boek vertelt het verhaal van Rico Verhoeven, de wereldkampioen kickboksen op dit moment. Hoewel ik dit soort boeken eigenlijk nooit lees, heb ik in dit geval een uitzondering gemaakt. Ik vind Rico echt een geweldige sportman en was eigenlijk wel benieuwd naar zijn verhaal. In het boek komt naar voren dat Rico al van jongs af aan de droom had om wereldkampioen kickboksen te worden. Om dit te bereiken heeft hij hard moeten werken en veel moeten laten. De rol van zijn vader en moeilijke jeugd komen onder andere naar voren in het boek. Het is zo geschreven dat het lekker weg leest en zelf vond ik het erg leuk om eens meer te weten te komen over deze kickboks held.

Het beste van Adam Sharp – Graeme Simsion

Hoewel ik van tevoren dacht dat dit een ‘even tussendoor’ boek zou worden, heb ik oprecht ontzettend genoten van dit boek. In het boek speelt muziek een grote rol, wat ik erg mooi vind. Het boek vertelt het verhaal van Adam die getrouwd is met Claire. Hij ontvangt ineens een berichtje van Angelina, een vrouw met wie hij twintig jaar geleden iets heeft gehad, waardoor hij in gedachten weer teruggaat naar die tijd en denkt aan hoe het toen allemaal begon. Ze ontmoetten elkaar in een bar waar ze vervolgens regelmatig samen optraden. Uiteindelijk moet Adam voor zijn werk weer ergens anders heen en raken ze elkaar uit het oog, tot dit berichtje. Het berichtje zet Adam aan tot nadenken. Over zijn huwelijk nu, over de klik die er toen was met Angelina, over zichzelf. Kan hij het verleden nu eindelijk los gaan laten?
Een mooi boek om te lezen dat meer diepgang heeft dan ik van tevoren had gedacht. Ik heb het dan ook met veel plezier gelezen.

Advertenties

Het jaar waarin ik dertig word

De titel verklapt het eigenlijk al, 2018 is het jaar waarin in dertig word. Het komt steeds dichterbij en daardoor is het vaker in mijn gedachten. Het is natuurlijk iets waar ik heel erg dankbaar voor mag zijn, het is niet iedereen gegeven om de leeftijd van dertig te bereiken. Daarnaast is het ook maar een getal, er zal niet ineens van alles veranderen op mijn verjaardag. Anderzijds vind ik het toch ook wel een dingetje. Ik, dertig?!

Het ideaalbeeld

Dat ik jonger was had ik altijd wel een perfect plaatje voor ogen. Op mijn dertigste zou ik getrouwd zijn en met mijn man en twee kinderen in een leuk huis wonen. Werken deed ik parttime zodat ik ook genoeg tijd over zou houden om voor de kinderen te zorgen. Natuurlijk had ik al wat mooie verre reizen achter de rug en een fijne vriendengroep. Ik zou werken als arts wat voor veel voldoening zou zorgen. Ja, op mijn dertigste zou ik het echt helemaal voor elkaar hebben.

De realiteit

Hoe mijn leven er nu ik dertig word daadwerkelijk uitziet is net even anders. Om te beginnen ben ik niet getrouwd en heb ik geen kinderen. Sterker nog, ik heb ook geen vriend en woon nog bij mijn ouders thuis. Mijn baan als arts is door omstandigheden nooit van de grond gekomen, ik werk parttime als doktersassistent. Verre reizen heb ik niet gemaakt en mijn vriendengroep is behoorlijk uitgedund. Dat is dus niet helemaal het ideaalbeeld dat ik voor ogen had.

Is dat erg?

Nee, natuurlijk is dat niet erg. Soms ben ik wel een beetje bang dat het gezin waar ik van droom nooit werkelijkheid gaat worden en dat ik mijn ouders geen kleinkinderen zal schenken, maar dat probeer ik dan snel weer los te laten. We hebben nu eenmaal niet op alle aspecten van het leven invloed. Hoewel ik het op zich liever wel anders had gezien denk ik dat ik echt wel tevreden mag zijn met hoe mijn leven er nu uit ziet.

Zo heb ik, na een revalidatietraject een behoorlijke tijd werkloos thuis gezeten. Uiteindelijk is het mij na vele omzwervingen toch gelukt om een baan te vinden in de zorg, waar ik heel tevreden mee ben. De stap om op mezelf te gaan wonen komt ook steeds dichterbij (het duurt even maar dan heb je ook wat, lang leve de lange wachttijden voor sociale huurwoningen). Stapje voor stapje kom ik steeds een stuk verder in het leven en hoewel het van mij allemaal wat sneller had gemogen (echt, ik had nooit verwacht op mijn dertigste nog thuis te wonen), zijn er gewoon veel omstandigheden geweest die dit in de weg hebben gestaan. Daarom ben ik ondanks dat wel blij met waar ik nu sta en met de stappen die ik de afgelopen jaren gemaakt hebt. En dat prachtige gezin, ik blijf gewoon hopen dat ook dat mij nog gegeven zal zijn.

Chronisch ziek, ook de leuke dingen zijn niet altijd rooskleurig

chronisch ziekWanneer je online om je heen kijkt lijken veel mensen een prachtig leven te hebben. De mooiste foto’s van alleen maar leuke dingen worden gedeeld. Een sprankelend feest, een dagje naar het strand, of een super gezonde maaltijd. Wie ziet het niet voorbij komen? Natuurlijk zijn er ook mensen die wel laten zien hoe het leven echt is, maar over het algemeen laten veel mensen toch vooral het positieve zien. Zelf doe ik daar ook wel aan mee moet ik eerlijk zeggen. Het liefst probeer ik zo min mogelijk te klagen en als ik al eens een foto deel is dat eigenlijk altijd van iets leuks. Lees verder