Chronisch ziek, schaam je!

chronisch ziekIn mijn dagelijks leven heb ik het eigenlijk nooit over mijn chronische ziekte. Voor een groot deel komt dit omdat ik mijn beperkingen inmiddels geaccepteerd heb. Daarbij heb ik er ook nauwelijks behoefte aan om erover te praten. Wanneer ik wel even mijn ei kwijt wil schrijf ik het vaak van mij af. Hier op mijn blog of in het kort op twitter. Dat is voor mij dan genoeg, ik kan het dan loslaten. Toch is er soms ook wel een bepaald gevoel in mij waardoor ik het niet altijd fijn vind om over mijn ziek zijn te praten. Tot voor kort kon ik mijn vinger hier niet helemaal op leggen.

Eigenlijk heb ik het met mijn familie, vrienden en collega’s zo goed als nooit over mijn chronisch ziek zijn. Ook andere klachten breng ik niet snel ter sprake. Dat ik bijvoorbeeld al een aantal maanden last van mijn duim heb, dat weet maar een deel van de mensen om mij heen. Zo kwamen mijn collega’s er bijvoorbeeld achter doordat ik een brace ging dragen. Dat ik sinds een aantal weken ook een blessure aan mijn knie heb, is eigenlijk alleen binnen ons gezin bekend.

Enerzijds komt dit omdat ik sowieso niet zo’n prater ben. Anderzijds komt het doordat het niet goed voelt om na mijn duim nu ook weer over mijn knie te beginnen. Waarom dat niet goed voelt kon ik eerst niet goed duiden. Tot ik het artikel las van de nieuwsbrief van www.pain2power.nl dat ging over je schamen voor je chronische ziekte. Ineens viel bij mij het kwartje. Dat is precies waarom ik niet snel over mijn klachten begin. Ik hoor de mensen om mij heen immers al denken ‘daar heb je haar ook weer’.

Natuurlijk weet ik dat ze dit niet echt zullen denken, althans de mensen die echt om mij geven doen dat niet. Toch is dat wel het gevoel dat in mij zit. Ik heb hier eens goed over nagedacht en ik weet denk ik wel hoe dit komt. Al van jongs af aan heb ik verschillende klachten gehad. Met name op de middelbare school had ik een vriendengroep die twijfelde of mijn klachten wel echt waren. Hetzelfde gold voor mijn klasgenoten. Tot ik ineens aan mijn enkel geopereerd moest worden en ze beseften dat ik niet zomaar wat verzon.

Ik denk dat die gedachten bij de mensen om mij heen mij onzeker hebben gemaakt. Mij het gevoel hebben gegeven dat ik me aanstel, dat ik mijn klachten verzin. Natuurlijk weet ik zelf beter en heb ik hier ook altijd boven gestaan, maar op die leeftijd doet het blijkbaar toch onbewust wat met je.

Op dit moment heb ik een groep mensen om mij heen waarvan ik weet dat zij niet op deze manier denken. Ik vertrouw ze en weet dat ze mij steunen als dat nodig is en dat zij absoluut niet aan mijn klachten zullen twijfelen. Hoewel schaamte misschien een groot woord is, blijft er toch een gevoel in mij waardoor ik het niet prettig vind om te vertellen dat ik nu weer hier last van heb en dan weer een blessure daar heb. Een gevoel wat absoluut nergens voor nodig is. Ook op andere manieren komt de schaamte wel eens naar boven. Reden waarom ik bijvoorbeeld wel eens over mijn grenzen ga. Ik ben immers jong en moet dit of dat toch gewoon kunnen? Het is soms lastig toe te geven dat iets niet lukt of om eerder naar huis te gaan omdat het niet gaat.

Ik besef nu wat dit gevoel is en waar dit vandaan komt. Dat is stap één. Nu ik dit weet moet ik dit gevoel langzaam los proberen te laten. Het is oké dat ik niet altijd de behoefte heb om over mijn chronische ziekte te praten. Het is echter ook oké om er wel over te praten. Het is bovendien oké dat ik beperkt word in bepaalde dingen. Ik hoef me er absoluut niet voor te schamen.

En jij, als je chronisch ziek bent en dit leest, dus ook niet! 🙂

Blogalcious #5

BlogaliciousBloggen is voor mij meer dan het schrijven van stukjes op mijn eigen weblog. Ik vind het namelijk heerlijk om andere blogs te lezen. Veel bloggers inspireren mij. Zij betoveren me met hun mooie woorden. Laten mij nadenken over dingen waar ik anders mijn gedachten niet snel over zou laten gaan. Nemen mij mee naar de mooiste plekken op deze wereldbol… Eigenlijk vind ik het zonde om hier verder niks mee te doen. Daarom wil ik zo nu en dan eens een overzicht maken van blogposts die mij raakten, op welke manier dan ook. Lees verder

Hoe ga ik om met onbegrip?

chronisch ziekDe invloed van een chronische ziekte, daar schreef ik laatst over op mijn blog. Zoals ik in dat stuk ook vertelde, ben ik eigenlijk vrij weinig bezig met mijn gezondheid. Ik heb geaccepteerd dat het is zoals het is en probeer daar zo goed en positief mogelijk mee om te gaan. Het heeft mij veel moeite gekost om te accepteren dat mijn klachten er nu eenmaal zijn en ik er vrij weinig aan kan doen. Toch probeer ik om mijn klachten niet mijn leven te laten bepalen. Mentaal gezien voel ik me bijna altijd goed en ik heb het dus niet nodig om over mijn chronische ziekte te schrijven. Echter inspireerde een aantal reacties mij wel om eens te vertellen hoe ik met de negatieve dingen omga of ze ombuig naar iets positiefs. Het onderwerp waar ik vandaag is over wil vertellen is onbegrip. Lees verder

Hoe ga ik om met pijn, moeheid en andere ellende?

chronisch ziekDe invloed van een chronische ziekte, daar schreef ik laatst over op mijn blog. Zoals ik in dat stuk ook vertelde, ben ik eigenlijk vrij weinig bezig met mijn gezondheid. Ik heb geaccepteerd dat het is zoals het is en probeer daar zo goed en positief mogelijk mee om te gaan. Het heeft mij veel moeite gekost om te accepteren dat mijn klachten er nu eenmaal zijn en ik er vrij weinig aan kan doen. Toch probeer ik om mijn klachten niet mijn leven te laten bepalen. Mentaal gezien voel ik me bijna altijd goed en ik heb het dus niet nodig om over mijn chronische ziekte te schrijven. Echter inspireerde een aantal reacties mij wel om eens te vertellen hoe ik met de negatieve dingen omga of ze ombuig naar iets positiefs. Om te beginnen vertel ik daarom hoe ik omga met de pijn, moeheid en andere ellende die ik ervaar. Lees verder