Chronisch ziek, schaam je!

chronisch ziekIn mijn dagelijks leven heb ik het eigenlijk nooit over mijn chronische ziekte. Voor een groot deel komt dit omdat ik mijn beperkingen inmiddels geaccepteerd heb. Daarbij heb ik er ook nauwelijks behoefte aan om erover te praten. Wanneer ik wel even mijn ei kwijt wil schrijf ik het vaak van mij af. Hier op mijn blog of in het kort op twitter. Dat is voor mij dan genoeg, ik kan het dan loslaten. Toch is er soms ook wel een bepaald gevoel in mij waardoor ik het niet altijd fijn vind om over mijn ziek zijn te praten. Tot voor kort kon ik mijn vinger hier niet helemaal op leggen.

Eigenlijk heb ik het met mijn familie, vrienden en collega’s zo goed als nooit over mijn chronisch ziek zijn. Ook andere klachten breng ik niet snel ter sprake. Dat ik bijvoorbeeld al een aantal maanden last van mijn duim heb, dat weet maar een deel van de mensen om mij heen. Zo kwamen mijn collega’s er bijvoorbeeld achter doordat ik een brace ging dragen. Dat ik sinds een aantal weken ook een blessure aan mijn knie heb, is eigenlijk alleen binnen ons gezin bekend.

Enerzijds komt dit omdat ik sowieso niet zo’n prater ben. Anderzijds komt het doordat het niet goed voelt om na mijn duim nu ook weer over mijn knie te beginnen. Waarom dat niet goed voelt kon ik eerst niet goed duiden. Tot ik het artikel las van de nieuwsbrief van www.pain2power.nl dat ging over je schamen voor je chronische ziekte. Ineens viel bij mij het kwartje. Dat is precies waarom ik niet snel over mijn klachten begin. Ik hoor de mensen om mij heen immers al denken ‘daar heb je haar ook weer’.

Natuurlijk weet ik dat ze dit niet echt zullen denken, althans de mensen die echt om mij geven doen dat niet. Toch is dat wel het gevoel dat in mij zit. Ik heb hier eens goed over nagedacht en ik weet denk ik wel hoe dit komt. Al van jongs af aan heb ik verschillende klachten gehad. Met name op de middelbare school had ik een vriendengroep die twijfelde of mijn klachten wel echt waren. Hetzelfde gold voor mijn klasgenoten. Tot ik ineens aan mijn enkel geopereerd moest worden en ze beseften dat ik niet zomaar wat verzon.

Ik denk dat die gedachten bij de mensen om mij heen mij onzeker hebben gemaakt. Mij het gevoel hebben gegeven dat ik me aanstel, dat ik mijn klachten verzin. Natuurlijk weet ik zelf beter en heb ik hier ook altijd boven gestaan, maar op die leeftijd doet het blijkbaar toch onbewust wat met je.

Op dit moment heb ik een groep mensen om mij heen waarvan ik weet dat zij niet op deze manier denken. Ik vertrouw ze en weet dat ze mij steunen als dat nodig is en dat zij absoluut niet aan mijn klachten zullen twijfelen. Hoewel schaamte misschien een groot woord is, blijft er toch een gevoel in mij waardoor ik het niet prettig vind om te vertellen dat ik nu weer hier last van heb en dan weer een blessure daar heb. Een gevoel wat absoluut nergens voor nodig is. Ook op andere manieren komt de schaamte wel eens naar boven. Reden waarom ik bijvoorbeeld wel eens over mijn grenzen ga. Ik ben immers jong en moet dit of dat toch gewoon kunnen? Het is soms lastig toe te geven dat iets niet lukt of om eerder naar huis te gaan omdat het niet gaat.

Ik besef nu wat dit gevoel is en waar dit vandaan komt. Dat is stap één. Nu ik dit weet moet ik dit gevoel langzaam los proberen te laten. Het is oké dat ik niet altijd de behoefte heb om over mijn chronische ziekte te praten. Het is echter ook oké om er wel over te praten. Het is bovendien oké dat ik beperkt word in bepaalde dingen. Ik hoef me er absoluut niet voor te schamen.

En jij, als je chronisch ziek bent en dit leest, dus ook niet! 🙂

Vakantieheimwee

De één heeft er meer last van dan de ander, heimwee. Bij een tijd van vakantie hoort voor sommige mensen dit begrip erbij. Ze verlangen ontzettend terug naar huis. Naar de lieve mensen die ze achterlaten of hun eigen fijne spulletjes. Soms zijn mensen er letterlijk ziek van. Heel erg vervelend lijkt me dat. Gelukkig heb ik hier zelf geen last van en heb ik hier als jong meisje ook nooit problemen mee gehad. Ik vond het altijd heerlijk om uit logeren te gaan of lekker op vakantie te zijn. Waarom dan toch een blogje over heimwee? Lees verder

Werk, moed en schoenen

In deze post vertelde ik jullie dat er een sollicitatiegesprek aan zat te komen. Ik solliciteer inmiddels op alle functies die ik tegenkom (ik heb heel hard werk nodig), maar dit leek me echt een leuke functie om te doen. Ik had niet helemaal de juiste diploma’s voor de functie, maar ze hadden me niet voor niks uitgenodigd voor een gesprek toch?! Vol goede moed stapte ik op een zonnige donderdag dan ook in de auto.

Lees verder