Op mezelf wonen, kan ik dat wel?

huisjeHet komt steeds een stapje dichterbij, op mezelf gaan wonen. Het is iets waar ik al lange tijd naar uitkijk, een eigen huisje. Hoewel ‘eigen huisje’ niet helemaal juist is, het wordt immers een sociale huurwoning, dus eigenlijk is er helemaal niks van mijzelf bij. Een eigen plekje dan, ik kan er helemaal blij van worden. Elke keer kom ik weer een stapje hoger (of lager, net hoe jet het bekijkt) op de wachtlijst en komt mijn droom dichterbij. Toch word ik erg ergens ook wel een beetje nerveus van. Want op mezelf wonen, kan ik dat wel?

Nee, ik twijfel er niet aan dat ik voor mezelf kan zorgen. Hoewel ik koken bijvoorbeeld echt verre van leuk vind, kan ik zeer zeker wel een maaltijd voor mezelf maken. En anders is er altijd nog Google die mij kan helpen met hoe lang ik nu ook alweer mijn aardappels moet koken. Schoonmaken is ook al niet echt mijn ding, maar uiteraard weet ik prima hoe een stofzuiger werkt en hoe ik de ramen moet lappen. Het kunnen op zich is dan ook niet waar ik mij zorgen om maak.

De vraag hoe ik het moet combineren met mijn werk en chronisch ziek zijn echter wel. Vaak hoor ik om me heen dat het allemaal wel op zijn pootjes terecht komt als ik eenmaal op mijzelf woon, maar als ik heel eerlijk ben durf ik daar niet helemaal in te geloven.

Op dit moment doe ik namelijk zo goed als niks in huis.

Af en toe probeer ik even te stofzuigen op mijn vrije dag, maar verder draag ik vrij weinig bij. Stomweg omdat ik daar gewoonweg geen energie voor heb. Op de dagen dat ik werk ben ik kapot als ik thuis kom. Het enige wat ik dan nog kan is op de bank zitten en ik ben dus ook al te blij dat het eten voor me wordt klaargemaakt. Zelf even wat te drinken voor mezelf inschenken is op sommige momenten nog teveel gevraagd.

Mijn vrije dagen heb ik nodig om bij te komen van de dagen dat ik werk en om goed voor mijn lichaam te zorgen door bijvoorbeeld naar de sportschool te gaan (hoewel dat er vaak bij inschiet). Vaak voel ik me niet lekker deze dagen en heb ik veel hoofdpijn. Heb ik een wat betere dag, dan vind ik het fijn om even iets sociaals te kunnen doen met vrienden of familie. Vaak probeer ik wel even te stofzuigen (omdat ik me toch wel schuldig voel richting mijn ouders dat ik zo weinig doe) maar daar moet ik dan ook echt een paar uur van bijkomen.

Om een lang verhaal kort te maken, ik weet dus echt niet zo goed waar ik de energie vandaan moet halen om voor zowel het huishouden als mezelf te zorgen als ik straks alleen in mijn huisje zit. Natuurlijk zijn er wel mensen die willen helpen, waarbij ik bijvoorbeeld kan eten, maar alsnog baart het me soms echt wel zorgen. Op mezelf wonen, kan ik dat wel?

Advertenties