Het jaar waarin ik dertig word

De titel verklapt het eigenlijk al, 2018 is het jaar waarin in dertig word. Het komt steeds dichterbij en daardoor is het vaker in mijn gedachten. Het is natuurlijk iets waar ik heel erg dankbaar voor mag zijn, het is niet iedereen gegeven om de leeftijd van dertig te bereiken. Daarnaast is het ook maar een getal, er zal niet ineens van alles veranderen op mijn verjaardag. Anderzijds vind ik het toch ook wel een dingetje. Ik, dertig?!

Het ideaalbeeld

Dat ik jonger was had ik altijd wel een perfect plaatje voor ogen. Op mijn dertigste zou ik getrouwd zijn en met mijn man en twee kinderen in een leuk huis wonen. Werken deed ik parttime zodat ik ook genoeg tijd over zou houden om voor de kinderen te zorgen. Natuurlijk had ik al wat mooie verre reizen achter de rug en een fijne vriendengroep. Ik zou werken als arts wat voor veel voldoening zou zorgen. Ja, op mijn dertigste zou ik het echt helemaal voor elkaar hebben.

De realiteit

Hoe mijn leven er nu ik dertig word daadwerkelijk uitziet is net even anders. Om te beginnen ben ik niet getrouwd en heb ik geen kinderen. Sterker nog, ik heb ook geen vriend en woon nog bij mijn ouders thuis. Mijn baan als arts is door omstandigheden nooit van de grond gekomen, ik werk parttime als doktersassistent. Verre reizen heb ik niet gemaakt en mijn vriendengroep is behoorlijk uitgedund. Dat is dus niet helemaal het ideaalbeeld dat ik voor ogen had.

Is dat erg?

Nee, natuurlijk is dat niet erg. Soms ben ik wel een beetje bang dat het gezin waar ik van droom nooit werkelijkheid gaat worden en dat ik mijn ouders geen kleinkinderen zal schenken, maar dat probeer ik dan snel weer los te laten. We hebben nu eenmaal niet op alle aspecten van het leven invloed. Hoewel ik het op zich liever wel anders had gezien denk ik dat ik echt wel tevreden mag zijn met hoe mijn leven er nu uit ziet.

Zo heb ik, na een revalidatietraject een behoorlijke tijd werkloos thuis gezeten. Uiteindelijk is het mij na vele omzwervingen toch gelukt om een baan te vinden in de zorg, waar ik heel tevreden mee ben. De stap om op mezelf te gaan wonen komt ook steeds dichterbij (het duurt even maar dan heb je ook wat, lang leve de lange wachttijden voor sociale huurwoningen). Stapje voor stapje kom ik steeds een stuk verder in het leven en hoewel het van mij allemaal wat sneller had gemogen (echt, ik had nooit verwacht op mijn dertigste nog thuis te wonen), zijn er gewoon veel omstandigheden geweest die dit in de weg hebben gestaan. Daarom ben ik ondanks dat wel blij met waar ik nu sta en met de stappen die ik de afgelopen jaren gemaakt hebt. En dat prachtige gezin, ik blijf gewoon hopen dat ook dat mij nog gegeven zal zijn.

Advertenties