Naar de huisarts? Liever niet!

coronaDe huisarts is een plek waar ik niet veel kom. Mijn eigen huisarts dan, want op mijn werk zie natuurlijk ook dagelijks huisartsen. Hoewel ik soms wel degelijk klachten heb, ben ik ook team ik-kijk-het-wel-even-aan en gaan bovendien veel dingen daadwerkelijk uit zichzelf wel weer over. Heb ik last van spieren of gewrichten, dan ga ik meteen naar de fysiotherapeut, daar kan een huisarts toch helemaal niks mee. Mijn huisarts verdient dus niet heel erg veel geld aan mij. Toch is er ook nog iets anders dan meespeelt.

Eigenlijk heb ik al van jongs af aan regelmatig vage klachten. Een deel daarvan kon uiteindelijk wel verklaard worden – zo ontdekte mijn fysiotherapeut bijvoorbeeld dat door mijn hypermobiliteit mijn gewrichten soms ‘verkeerd schieten’ – maar een deel ervan was ook een kwestie van ‘leer er maar mee leven’ (de chronische vermoeidheid bijvoorbeeld). Gelukkig nam mijn huisarts mij wel altijd serieus en ook de andere specialisten deden dat gelukkig ook wel. Inmiddels kan ik prima met mijn chronische klachten omgaan en kan ik ook accepteren dat niet altijd overal een diagnose voor te vinden is.

Toch heeft dit wel een bepaalde weerslag op mij gehad. Ik was het meisje ‘dat altijd wat heeft’ en hoewel ik daar zeker niet mee werd gepest, was het wel iets wat de mensen om mij heen dachten. Mijn klasgenoten, maar bijvoorbeeld ook mijn vriendinnen. Bovendien ga je toch aan jezelf twijfelen. ‘Voel ik die pijn nu echt, of word ik gek?’

Dit zorgt ervoor dat ik bij nieuwe klachten onbewust toch snel geneigd ben om te denken dat het geen zin heeft om naar de huisarts te gaan. Ze kunnen immers vast toch weer niks vinden. Zo loop ik eigenlijk al drie jaar met tintelingen in mijn arm rond. Waarschijnlijk een zenuw die ergens onderweg klem zit. Eigenlijk dus wel een bezoek aan een neuroloog waard. Maar denk ik dan al snel, wat gaat die er aan doen? Ofwel ze kunnen niet vinden waar het vandaan komt, ofwel ze geven me het advies om naar de fysiotherapeut te gaan en daar loop ik al. Misschien dat een operatie ook nog tot de mogelijkheden behoort, maar zit ik daar op te wachten? Nee, laat maar.

Zo zijn er dus wel meerdere dingen die ik maar gewoon op zijn beloop laat omdat ik er wel mee kan leven. Maar daarachter zit waarschijnlijk toch ook een gevoel van ‘ze vinden vast niks’, ‘ik stel me vast aan’ en ‘ze kunnen er waarschijnlijk toch niks mee’.

Toch ben ik laatst wel een keer naar de huisarts geweest. Ik vertelde het al eerder, ik ben elke keer zo snel kortademig. Bij inspanning, maar ook met het warme weer kon ik eigenlijk nauwelijks de deur uit. Daarbij had ik een aantal keer een licht beklemmend gevoel op mijn borst en zijn mijn voeten met dat warme weer net de voeten van een olifant. Het zou zomaar een restverschijnsel van de corona kunnen zijn, maar voor hetzelfde geld is er toch meer aan de hand. Ik heb me dus over mijn schaamte en angst heengezet en een bezoek aan de huisarts gebracht. Hij was het met mijn eens dat mijn klachten wel vreemd waren, dus heeft me doorgestuurd voor verder onderzoek. Waarschijnlijk zal hier niks uitkomen, maar dan heb ik voor mezelf in ieder geval iets ernstigs uitgesloten.

Chronisch ziek, schaam je!

chronisch ziekIn mijn dagelijks leven heb ik het eigenlijk nooit over mijn chronische ziekte. Voor een groot deel komt dit omdat ik mijn beperkingen inmiddels geaccepteerd heb. Daarbij heb ik er ook nauwelijks behoefte aan om erover te praten. Wanneer ik wel even mijn ei kwijt wil schrijf ik het vaak van mij af. Hier op mijn blog of in het kort op twitter. Dat is voor mij dan genoeg, ik kan het dan loslaten. Toch is er soms ook wel een bepaald gevoel in mij waardoor ik het niet altijd fijn vind om over mijn ziek zijn te praten. Tot voor kort kon ik mijn vinger hier niet helemaal op leggen. Lees verder

Hoe ga ik om met pijn, moeheid en andere ellende?

chronisch ziekDe invloed van een chronische ziekte, daar schreef ik laatst over op mijn blog. Zoals ik in dat stuk ook vertelde, ben ik eigenlijk vrij weinig bezig met mijn gezondheid. Ik heb geaccepteerd dat het is zoals het is en probeer daar zo goed en positief mogelijk mee om te gaan. Het heeft mij veel moeite gekost om te accepteren dat mijn klachten er nu eenmaal zijn en ik er vrij weinig aan kan doen. Toch probeer ik om mijn klachten niet mijn leven te laten bepalen. Mentaal gezien voel ik me bijna altijd goed en ik heb het dus niet nodig om over mijn chronische ziekte te schrijven. Echter inspireerde een aantal reacties mij wel om eens te vertellen hoe ik met de negatieve dingen omga of ze ombuig naar iets positiefs. Om te beginnen vertel ik daarom hoe ik omga met de pijn, moeheid en andere ellende die ik ervaar. Lees verder

Geef mij een naam

Ze is moe, heel erg moe en het lijkt wel alsof het steeds erger wordt. Bovendien voelt ze zich veelvuldig ziek. Keelontsteking, ontstoken holten, de infecties vliegen haar om de oren. De huisarts stuurt haar naar het ziekenhuis om bloed af te nemen. Er komt niks uit. De moeheid wordt steeds erger, tot ze zelfs niet meer op haar benen kan staan. Nog een aantal keer laat ze bloedprikken. Nog een aantal keer krijgt ze te horen dat er niks afwijkends te vinden is. Dan wijst iemand haar op cmv. Gevonden! Dat vervelende virus heeft haar in zijn greep.

Lees verder