Even bijkletsen #8 | Tijd voor mezelf

ijsjeHet is inmiddels alweer zaterdag en ik bedenk me net dat er opnieuw geen blogje online is gekomen vanochtend. Eigenlijk had ik best een goed ritme te pakken, elke zaterdagochtend een nieuwe blog online, maar ik ben er nu volgens mij al bijna een maand uit. Hoewel ik enerzijds wel inspiratie had om te bloggen, had ik er anderzijds gewoon even geen energie voor en daardoor ook geen zin in. Daarbij heb ik ook gewoon even wat tijd voor mezelf genomen.

Het gaat lichamelijk gezien nog steeds niet zo heel erg lekker. De overbelasting van mijn knie ging beter en ik was dus weer begonnen met het opbouwen van beweging door middel van lopen en fietsen. Dat ging goed en ik besloot dus naar de sportschool te gaan en daar vanaf min honderd te beginnen, maar toen ging het meteen weer mis. Voorlopig hou ik het dus bij lopen en fietsen en ik ben weer begonnen met de oefeningen die ik nog weet van mijn revalidatie. Oefeningen die niks voorstellen (je beenspier aanspannen, vasthouden en weer loslaten), maar al behoorlijk pijnlijk zijn. Hopelijk kan ik zo toch langzaam weer opbouwen en er voor zorgen dat de overbelasting verdwijnt.

De overbelasting van mijn duim schiet niet heel erg op en de fysiotherapeut weet het ook niet zo heel erg goed meer. Ik weet het zelf dus ook niet zo heel erg goed meer. Enerzijds denk ik, oké, het is chronisch, leer er maar meeleven. Aan de andere kant is mijn gewricht dik en wordt in de loop van de dag steeds dikker. Er is dus wel degelijk iets aan de hand met het gewricht. Het is alleen de vraag wat.

Helaas zit ik ook nog steeds niet zo heel erg lekker in mijn vel. Het meest maak ik me zorgen om mijn vriendin. Haar situatie is zo zorgwekkend dat ik elke keer dat mijn telefoon gaat schrik en bang ben dat het hét telefoontje is. Ik vind het moeilijk om te weten dat ze zo ontzettend lijdt en bang is om dood te gaan. Het maakt me zo verdrietig.

Daarnaast heb ik er de laatste tijd ineens weer moeite mee om dingen niet te kunnen. Al jaren kan ik bijvoorbeeld niet naar festivals en zie ik mijn familie en vrienden daar wel van genieten. Dan geniet ik gewoon mee van hun verhalen en foto’s. De laatste maand voel ik me er echter niet fijn bij en kan ik alleen maar denken ‘ik wil ook’. Iets wat ik niet van mezelf gewend, bent. Waarschijnlijk ben ik op dit moment door alles wat er speelt wat kwetsbaarder en kan ik het daardoor even niet zo goed hebben.

Net als dat ik me er eens bewust van ben dat ik nog maar weinig vrienden over heb en het soms best wel jammer vind om hen echt weken of maanden niet te zien. Dat ik me door kleine dingetjes soms ook afvraag of onze vriendschap voor hen wel net zoveel betekent als voor mij.

En zo zijn er nog wel meer kleine dingetjes waar ik me zorgen om maak en waardoor ik gewoonweg even niet zo lekker in mijn vel zit.

Toch probeer ik nog wel te genieten van de kleine dingen. Een heerlijk ijsje halen, een lieve kaart krijgen, een fijn boek lezen. Dat lukt gelukkig wel en ik kan het ook heel erg waarderen dat deze kleine fijne dingen er zijn. De komende tijd heb ik gelukkig weer wat leuke dingen op de planning staan. Momenten waar ik heel erg naar uitkijk en die mij denk ik wel een positieve boost zullen geven. Natuurlijk zullen alle dingen die ik in deze blog beschreef daarmee niet ineens verdwenen zijn, maar het zorgt er hopelijk wel voor dat het mij weer lukt om met deze dingen te leven zonder me er rot door te voelen. Eerder lukte mij dat ook prima, dus ik weet zeker dat het goed komt!

Advertenties