Chronische pijn, een kleine frustratie

chronisch ziekIedereen die mij al wat langer volgt weet dat ik al lange tijd kamp met chronische pijn (chronisch pijnsyndroom/fibromyalgie). Het is iets wat ik al een aantal jaar goed kan accepteren en ik heb mijn leven zo kunnen aanpassen dat ik er eigenlijk niet veel mee bezig ben. Natuurlijk zijn er absoluut dingen die ik hierdoor niet kan. Lang staan lukt bijvoorbeeld niet (geen staconcerten dus) en een uur wandelen is voor mij echt het maximaal haalbare. Daarna is de pijn erg heftig en willen mijn benen ook niet meer vooruit. Dit zijn dingen waar ik rekening mee kan houden en hoewel het een enkele keer nog steeds even jammer is om bepaalde dingen niet te kunnen is het iets waar ik prima mee om kan gaan en ik durf zelfs te zeggen dat ik er helemaal aan gewend ben.

Hierdoor heb ik ook eigenlijk nooit veel behoefte om te praten over mijn chronische pijn en ben ik er zelf niet mee bezig. Ik voel het elke dag, sommige activiteiten maken het heftiger, maar daar denk ik verder helemaal niet meer bij na.

Het is maar een enkele keer zo dat het bij mijn nog frustratie oplevert. Vaak is het dan niet eens de pijn zelf die daarvoor zorgt, maar bijvoorbeeld eerder iets wat ik graag zou willen, maar niet kan.

Iets wat me soms ook kan frustreren is de focus van mijn omgeving op de pijn. Wanneer iemand mij vraagt hoe het met me gaat en ik geef eerlijk aan dat het even wat minder gaat is de volgende vraag al snel: “Oh, heb je veel pijn?” Het is natuurlijk goed bedoeld en ik zal dus ook niks met mijn frustratie doen, maar zo’n vraag kan me soms wel een klein beetje irriteren. Niet alles draait om de pijn. Als het even minder gaat is het niet altijd de pijn die daarvoor zorgt. Sterker nog, het is vaak juist eerder iets anders wat speelt.

Gelukkig kan ik deze frustratie altijd wel snel weer loslaten en tegen mezelf zeggen dat iemand het alleen maar goed bedoelt en dat de interesse die getoond wordt alleen maar heel erg lief is. Dat voelt voor mij ook zeker zo en heel vaak zorgt het ook niet eens voor frustratie. Maar soms, soms wel. (En dan schrijf ik het even lekker van mij af op mijn blog!)

Advertenties

Stoppen met bloggen?

vakantieHet is een beslissing waar ik serieus over na aan het denken ben. Is het niet verstandiger om te stoppen met bloggen? Zelf heb ik genoeg inspiratie voor blogs en ook al heel wat ideeën staan op papier. Het is dus zeker niet zo dat ik om deze reden zou stoppen met bloggen. Daarbij vind ik het ook nog steeds heerlijk om rond te snuffelen op andere blogs. Lekker lezen, reageren en leuke interactie, het maakt me blij! Echter wordt mijn duim steeds minder blij en moet ik dus misschien niet kiezen met mijn gevoel maar met mijn verstand. Lees verder

Een beetje teveel

LichtHet is de laatste weken stil op mijn blog. Enerzijds heb ik niet heel erg veel inspiratie op dit moment, anderzijds kom ik door omstandigheden ook gewoon niet aan bloggen toe. Af en toe probeer ik wel wat bij anderen te lezen en een heel enkele keer reageer ik even. Veelal echter ben ik de laatste tijd nauwelijks met bloggen bezig. Niet omdat het me geen plezier meer brengt (ik mis het juist heel erg), maar omdat het gewoonweg even niet lukt. Lees verder

Even bijkletsen #6 | Rust

PijnHoewel ik mezelf eigenlijk wat rust moet gunnen, kan ik het toch niet laten om even een stukje te schrijven hier. Eigenlijk moet ik vooral mijn duim wat rust geven. Het gewricht is ontstoken en met elke zin die ik type gaat hij meer en meer pijn doen. Heel erg lastig, want op mijn werk zit ik het grootste deel van de dag achter de computer. Daarom probeer ik thuis dus zo min mogelijk met mijn duim te doen en mijn laptop en telefoon dus ook zoveel mogelijk links te laten liggen. Lees verder