De sportschool, een update

SportenHet is inmiddels alweer zo’n tien weken geleden dat ik een nieuwe start maakte op de sportschool. Vol goede moed ben ik de afgelopen tijd dan ook regelmatig hard aan het trainen geweest. Hard voor mijn doen dan. Soms voelde ik me wel een beetje suf hoor tijdens het planken, ik denk niet dat dat ooit mijn ding wordt. Het is mij (op één week na) wel gelukt om elke week te gaan sporten, dus daar ben ik heel erg blij mee. Vorige week kreeg ik ineens een bericht dat mijn trainingsprogramma erop zat en ik contact moest opnemen met mijn instructeur. Tijd voor de volgende stap!

De eerste tien weken zijn goed verlopen. Aangezien er bijna niks van mijn spieren over is (ja, zo is dat letterlijk tegen mij gezegd door mijn mensendieck therapeut) was het begin niet makkelijk. Vroeger sportte ik altijd heel erg veel, waardoor ik eigenlijk veel minder kan dan ik in mijn hoofd heb. Had, eigenlijk, want inmiddels weet ik dat ik gewoon rustig aan moet beginnen en dat lukte goed. De knop is om, ik heb niet meer het sportieve lichaam en de conditie die ik vroeger had.

Week na week gingen de oefeningen steeds wat makkelijker. Ik merk dus wel degelijk dat ik langzaamaan wat vooruit ga. Om echt progressie te boeken zou je eigenlijk minimaal 2 tot 3 keer per week moeten sporten, maar dat is gewoon echt niet haalbaar voor mij, dus doe ik het rustig aan. Het is geweldig om te merken dat het elke week een beetje beter gaat. Ik voel ook wel dat mijn spieren zich iets meer beginnen te vormen, dus dat is een goed teken.

Het effect op mijn gezondheid merk ik (nog) niet. De laatste weken heb ik juist erg veel pijn, meer dan normaal. Of dit door het sporten komt weet ik niet. Het zou kunnen, maar dat is moeilijk te bepalen. Uiteindelijk zou dat dan langzaamaan wel minder moeten worden, dus voor nu wil ik gewoon even doorzetten met sporten en kijken hoe dat gaat. Ik ben ook wel heel erg moe de laatste tijd, dus het zou ook best kunnen dat er iets anders aan de hand is. Ik wacht het rustig af.

Begin van deze week heb ik mijn instructeur gesproken en hebben we wat aanpassingen gedaan aan mijn schema. Ondanks de pijn haal ik toch ook wel een soort van voldoening uit het sporten. Ik ben op een goede manier met mijn lichaam bezig en dat is fijn. Ik ga dus vol goede moed aan de slag met mijn nieuwe schema. Bring it on!

Hoe ga ik om met pijn, moeheid en andere ellende?

chronisch ziekDe invloed van een chronische ziekte, daar schreef ik laatst over op mijn blog. Zoals ik in dat stuk ook vertelde, ben ik eigenlijk vrij weinig bezig met mijn gezondheid. Ik heb geaccepteerd dat het is zoals het is en probeer daar zo goed en positief mogelijk mee om te gaan. Het heeft mij veel moeite gekost om te accepteren dat mijn klachten er nu eenmaal zijn en ik er vrij weinig aan kan doen. Toch probeer ik om mijn klachten niet mijn leven te laten bepalen. Mentaal gezien voel ik me bijna altijd goed en ik heb het dus niet nodig om over mijn chronische ziekte te schrijven. Echter inspireerde een aantal reacties mij wel om eens te vertellen hoe ik met de negatieve dingen omga of ze ombuig naar iets positiefs. Om te beginnen vertel ik daarom hoe ik omga met de pijn, moeheid en andere ellende die ik ervaar.

Acceptatie

Acceptatie is denk ik heel erg belangrijk bij chronische klachten. Het is niet makkelijk en het kost absoluut erg veel tijd om een chronische ziekte te kunnen accepteren. Accepteren wil voor mij niet zeggen dat ik er blij mee ben dat ik deze klachten heb, nee, ik heb me er bij neergelegd. Ik vecht niet langer tegen mijn klachten, maar laat ze er gewoon zijn. Vechten kost ontzettend veel energie en levert helemaal niks op. Door mij beperkingen te accepteren is er voor mij ruimte om me te focussen op andere belangrijke dingen en kan ik de klachten die ik heb laten voor wat ze zijn.

Balans

Chronische pijn is heel erg lastig, zeker als het door zo’n beetje je hele lichaam zit en erger wordt bij inspanning. Om de pijn dragelijk te houden probeer ik daarom een goede balans te vinden tussen inspanning en ontspanning. Het is belangrijk om ondanks de pijn wel in beweging te blijven en actief te blijven. Overbelasting is niet goed, maar onderbelasting ook niet. In eerste instantie was ik wel bang om te bewegen, maar dankzij mijn revalidatie weet ik dat er bij chronische pijn geen schade is en dat bewegen dus helemaal geen kwaad kan (ook al voelt dat wel zo). Ditzelfde verhaal geldt eigenlijk ook voor de chronische vermoeidheid, hoofdpijn en andere klachten die ik ervaar.

Het vinden van een goede balans is overigens niet altijd makkelijk. Op dagen dat ik werk heb ik bij thuiskomst zo ontzettend veel pijn en ben ik zo kapot, dat ik niet anders kan dan me erbij neerleggen en het ondergaan (en helemaal niks meer doen). Rondom het werk probeer ik genoeg te rusten zodat ik mijn werkdagen aan kan. Eigenlijk plan ik alles rondom mijn werk in. Hoewel het absoluut zwaar blijft kan ik het op deze manier redelijk volhouden om te werken, heel erg fijn!

Afleiding

Daarnaast is afleiding heel erg belangrijk bij chronische klachten. Alles wat je aandacht geeft groeit, dat geldt ook voor pijn, vermoeidheid en andere klachten. Wanneer je continu bezig bent met bijvoorbeeld de pijn komt deze heel erg op de voorgrond te staan en wordt het eigenlijk alleen maar erger. Je kan je aandacht dus beter verleggen. Dit is natuurlijk niet makkelijk, maar het helpt wel. Ik zoek vaak afleiding in het lezen van een boek, het luisteren van muziek of het lezen en schrijven van blogs. Ik vind het heerlijk om met vriendinnen af te spreken en lekker over van alles en nog wat te kletsen. Lekker tv kijken is ook afleiding. Daarnaast ga ik af en toe naar de zonnebank omdat de warmte mij goed doet of zit ik bij lekker weer in de tuin.

Grenzen?

Hoewel het belangrijk is om niet over mijn grenzen heen te gaan, kan ik het soms echt niet laten om dat toch te doen. Ik houd ontzettend van leuke uitjes en soms moet ik daarbij wel over mijn grenzen gaan. Helemaal niet erg. Ik heb op dat moment een geweldige dag en die neemt niemand mij meer af. Op zo’n moment dat ik ultiem geniet, vergeet ik even al mijn klachten en al mijn zorgen. Dat ik daarna op de blaren moet zitten en een paar dagen helemaal kapot ben, dat neem ik absoluut voor lief!

Volgende keer lees je hoe ik omga met onbegrip!

Vakantiegevoel

vakantieDe zomervakantie is aangebroken. We worden regelmatig verblijd met heerlijk weer (op het moment dat ik dit typ komt de regen met bakken uit de hemel). Het vakantiegevoel kan beginnen. Hoewel ik zelf pas half september vakantie heb en dus gewoon aan het werk ben de komende weken, heb ik al wel echt een vakantiegevoel. De zon zien opkomen wanneer je ‘s ochtends naar je werk fietst. In de lunchpauze heerlijk een wandeling maken en genieten van de warmte op je gezicht. Het is zo fijn.

Veel mensen vinden het jammer als ze moeten werken met mooi weer en voor hen is het vakantiegevoel dan ver te zoeken. Ik word alleen maar heel erg blij als het mooi weer is, ook als ik  moet werken. Het is heerlijk om naar buiten te kijken en de zon te zien schijnen. Iedereen is vaak heel erg blij door het mooie weer en dat vind ik alleen maar fijn om te zien. Wanneer ik thuis kom uit mijn werk geniet ik in de tuin nog even van de zon en droom ik weg. Ja, ook op dagen dat ik moet werken maakt het goede weer mij blij.

In mijn vrije tijd lig ik lekker met een boek in de tuin. Fiets ik naar het strand voor een wandeling een terrasje of lig ik op mijn handdoek en ben ik hard aan het werk om een bruin kleurtje op te doen. Geniet ik van de vakantiefoto’s van vrienden en familie, die de meest prachtig reizen maken of simpel genieten op de camping. Ga ik lekker ergens een ijsje halen of koel ik binnen even af met sport op tv.

Het duurt nog even voor ik vakantie heb, maar het vakantiegevoel is nu al aanwezig. Het leven is zo fijn in de zomer. Daar kan deze regenbui helemaal niks aan veranderen.