Gelukkig hebben we de foto’s nog

Laatst bladerde ik door mijn vakantiefoto’s heen. Hoewel mijn vakantie op Kos vooral in het teken stond van het genieten van de zon, lekker eten en ontspannen, vond ik het toch wel zo leuk om ook iets te zien van het eiland. Op de middelbare school heb ik Grieks gehad, dus het kriebelde ook wel een beetje om in ieder geval iets van de cultuur te zien. Het is voor mij anderzijds best wel lastig om zo´n uitstapje te maken. Vaak moet je toch een stukje reizen en ik kan nu eenmaal niet zo lang lopen.

Toch zijn we tijdens onze vakantie twee keer naar Kos-stad geweest. Een heel erg lief stadje met leuke pleintjes en schattige winkeltjes. De haven is heel erg mooi en het uitzicht op de pier geweldig. Daarnaast waren er echt hele leuke straatjes. Ook zijn er in Kos-stad een aantal oude opgravingen te vinden. Heel erg mooi om te zien. Ik heb dan ook echt genoten van onze tijd daar. Als toppunt hebben we de boom van Hippocrates gezien. Stiekem toch ook wel erg leuk.

Hoewel ik de vakantiefoto’s allemaal met mijn telefoon heb gemaakt, zitten er een aantal tussen die ik zelf erg mooi vind. Zonde om die niet even met jullie te delen. (Je kan op de foto klikken om hem te vergroten. De kwaliteit is voor mijn gevoel alleen wel verslechterd na het uploaden van de foto’s, dat is wel jammer.)

De invloed van pesten

Pesten, het is helaas iets van alle tijden. Laatst las ik dit artikel van Marion en het raakte me ontzettend. Ik heb er gewoon geen woorden voor dat anderen door middel van pesten zo’n grote invloed kunnen hebben op iemand zijn leven. Ook meneer Pannenkoek schreef een artikel over pesten. Het zette mij aan het denken. Zelf ben ik ook gepest, maar ik ben daar sterker uit gekomen. Dat is echt zo. Anderzijds heb ik toch ook wel ervaren de afgelopen jaren dat het gepest worden toch meer invloed op mij heeft gehad dan ik in eerste instantie dacht.

Het begon eigenlijk allemaal op de basisschool. Ik kon wel erg goed leren en hoewel ik daar nooit over opschepte is dat denk toch een punt geweest waarop ze mij konden pakken. Daarnaast was ik altijd eerlijk en kwam voor mijn mening uit. Ook als dit tegen de mening van de rest van de klas in ging. Enerzijds was ik hierin dus heel sterk, maar aan de andere kant zorgde dit er wel voor dat ik gepest wordt. Niet een klein beetje ook. In de heftigste periode heb ik een half jaar lang iedere dag moeten overgeven van de spanningen en al vanaf dat ik een jaar of 7 à 8 was had ik last van hoofdpijn, spanningshoofdpijn.

Uiteindelijk is in groep 8, nadat er een een klasgenoot van mij die door hetzelfde groepje gepest werd van school ging, eindelijk aan de bel getrokken door de juf en is dit groepje ten overstaan van de hele klas op hun gedrag aangesproken. Hierdoor heb ik mijn basisschoolperiode uiteindelijk op een normale manier kunnen afsluiten. Overigens heb k wel gemerkt dat een deel van de klas – een aantal van deze jongens werden later goede vrienden – eigenlijk nooit heeft doorgehad hoe heftige de pesterijen naar mij (en later ook naar dat klasgenootje van mij) waren. Best wel gek, want het gebeurde gewoon midden in de klas. Kun je nagaan hoe iedereen dingen anders beleeft.

Op de middelbare school ging het beter. Ik werd niet gepest, maar hoorde er in de klas ook niet altijd helemaal bij. Dit kwam voor een deel ook door mijzelf. Ik had namelijk een vriendinnengroep met meiden uit andere klassen en trok meer met hen op dan met mijn klas. Daarnaast speelden er ook een aantal heftige dingen (neefje van drie met kanker, beste vriendin die suïcidaal was) die ervoor zorgden dat ik me in mijzelf keerde. Op wat kleine dingetjes na, ben ik echter nooit echt gepest. Ik werd ook niet buitengesloten, maar er echt bij horen deed ik ook niet. Achteraf gezien zijn er ook wel dingen waarbij ik voor het blok werd gezet, maar ik ondervond daar niet zoveel van.

De laatste jaren werden de klassen door elkaar heen gegooid in verband met het kiezen van een profiel. Ik kwam toen in een klas waar ik twee goede vriendinnen kreeg. Dat was heel erg fijn. Ook die jaren verliepen niet helemaal soepel omdat ik ruzie kreeg met mijn vriendengroep, maar al met al heb ik vooral een fijne tijd gehad. Ondanks verschillende gebeurtenissen, zowel privé als op school, heb ik de middelbare school tijd niet als vervelend beschouwd. Toch denk ik wel dat deze dingen een invloed hebben gehad op mijn ontwikkeling.

Tijdens de verschillende studies die ik heb gedaan, ben ik niet meer tegen problemen aan gelopen op dit gebied. Ik ben niet meer gepest of voor het blok gezet. Ik had fijne vriendinnen en hoorde er gewoon helemaal bij. Heel erg fijn.

Zoals ik al vertelde ben ik voor mijn gevoel vooral sterker geworden door de situaties met pesten die ik heb meegemaakt. Het is niet niks geweest, maar het heeft absoluut niet voor een trauma gezorgd. Daar ben ik heel erg blij om.

Toch merk ik dus wel dat het invloed heeft gehad op de persoon die ik ben. Op zich ben ik niet onzeker en heb ik ook geen laag zelfbeeld. Dat heb ik wel gehad overigens en natuurlijk heb ik ook wel mijn onzekerheden, maar niet zodanig dat het mijn leven beïnvloedt. Wat ik wel merk is dat het mijn vriendschappen beïnvloedt. Wanneer een groep vriendinnen mij bijvoorbeeld vergeet mee te vragen heb ik hier (denk ik) sneller moeite mee dan een ander, om even een voorbeeld te noemen. Daarnaast heb ik er ook sneller moeite mee als ik meer energie in een vriendschap steek dan de ander. Bovendien voel ik me sneller buitengesloten. Natuurlijk zijn sommige dingen echt niet oké in een vriendschap, maar ik merk dat ik me bepaalde dingen wel sneller aantrek.

De vriendschappen die verloren zijn gegaan waren uiteindelijk toch wel verloren gegaan, ook als dit geen invloed had gehad. Sommige dingen zijn nu eenmaal gewoon echt onvergeeflijk of werken op gegeven moment niet meer. Toch ben ik wel blij dat ik tot dit inzicht ben gekomen. Nu ik dat weet kan ik hierin aan werken, zodat het mijn vriendschappen nu minder zal beïnvloeden. Ik heb op dit moment zulke fijne vriendinnen en mooie vriendschappen, dat het zonde zou zijn als die door mijn verleden worden beïnvloed.

Zo simpel is dan geluk #35

toetje

Geluk zit hem in de kleine dingen. Vandaar ook de titel van mijn blog, zo simpel is dan geluk. Het zonnetje dat schijnt, een mooi nummer op de radio… Er zijn heel wat kleine dingen waar ik van geniet. Daarom zal ik regelmatig een lijstje plaatsen met de dingen waar ik blij van word.

  • Een collega die ons tijdens het harde weken even komt storen omdat we een blik naar buiten moeten werpen. Daar is een prachtige, dubbele, regenboog te zien.
  • Dochter van een vriendin die tijdens een wedstrijd gezellig bij me op schoot komt zitten.
  • Nagenieten van mijn vakantie.
  • Op een koude regenachtige dag heerlijk op de bank kruipen met een dekentje en een schaaltje pepernoten (die eigenlijk kruidnoten heten, maar dat klinkt niet leuk).
  • Regelmatig een bezoekje brengen aan de sportschool en merken dat het steeds een heel klein beetje beter gaat.
  • The Bodyguard! Ik heb echt ontzettend genoten van deze geweldig musical!
  • Op de foto met mijn nichtje, omdat ze dat zo graag wil. Vervolgens is het de bedoeling dat ik die foto als achtergrond op mijn telefoon instel. Eens in de zoveel tijd maken we dan weer een nieuwe foto en is mijn achtergrond weer up to date.
  • Griepvaccinaties. Allemaal lekkers voor patiënten neerzetten, maar er zelf nog het meest van eten. En natuurlijk op het moment dat het even rustig is even bij de andere praktijken buurten of zij nog iets lekkers te smikkelen hebben.
  • Op regenachtige dagen zowel op de heen- als terugweg droog overkomen. Zo fijn.
  • Uiteten met een groepje doktersassistenten van praktijken bij ons in de buurt. Gewoon om elkaar eens beter te leren kennen. Zo leuk.
  • Plannen maken met vriendinnen voor een weekendje weg.
  • De zon die door de bomen schijnt en zorgt voor een prachtig uitzicht met mooie warme herfstkleuren.
  • Via de sms lol maken met mijn lieve vriendinnetje en haar op die manier een beetje afleiding bezorgen. Het ging overigens over een demente Sinterklaas.
  • Na een stressvolle week even lekker tot rust kunnen komen met een goed boek.
  • Schaaaaaaaaaatsen!! Hello Sven, hello Koen. (Die laatste moet nog wel even een beetje beter zijn best doen.)
  • Gezellig met het gezin uiteten op mijn ouders hun trouwdag. Als toetje had ik een choco pallet. Mmmmmmmmm.
  • Een nieuwe header gemaakt voor mijn blog. Heel simpel, maar toch ben ik er erg blij mee.

Knagende gevoelens

zeeDe herfst is begonnen en om heel eerlijk te zijn is dat niet mijn favoriete seizoen. Natuurlijk het is prachtig om naar buiten te kijken en de mooie warme herfstkleuren te aanschouwen. Echter zie je ook regelmatig de regen met bakken naar beneden komen. Op zich niet erg overigens, tot je erdoorheen moet, dat vind ik toch altijd wat minder. Ik vind het heerlijk om lekker onder een dekentje op de bank te kruipen met een goed boek en een kop thee. Dat ik continu verkouden en ziek ben vind ik dan toch weer iets minder. Doe mij maar gewoon de lente of zomer, daar word ik een stuk gelukkiger van.

Het grijze en grauwe weer dat de herfst met zich mee brengt laat eigenlijk goed zien hoe ik mij de laatste weken voel. Hoewel dat misschien net even iets neerslachtiger klinkt dan het daadwerkelijk is. Ondanks de verkoudheidjes en keelontstekingen functioneer ik redelijk normaal en ben ik gewoon lekker aan het werk. Af en toe komt er een leuk uitje voorbij of heb ik andere verplichtingen. Veel afleiding, waardoor ik weinig tijd heb om bij dingen stil te staan en me op die momenten eigenlijk gewoon helemaal oké voel.

Wanneer de afleiding wegvalt beginnen mijn gevoelens aan mij te knagen. Vlak na mijn vakantie had ik (via sms) een gesprek met mijn beste vriendin. Het was een behoorlijk zwaar gesprek. Nu hebben we die gezien haar situatie (ongeneeslijk ziek) wel vaker, maar deze keer raakte het me meer dan anders. Eigenlijk kwam het er op neer dat we afscheid namen, niet wetend of zij de operatie de dag erna zou overleven. Een wonder heeft ervoor gezorgd dat het goed is afgelopen, maar de gevoelens die er toen zijn ontstaan blijven in mij rond dwarrelen. Verschillende gevoelens die ik eigenlijk nauwelijks kan benoemen, maar wel zwaar op me drukken. Ervoor zorgen dat er veel aan me voorbijgaat en ik me gewoon niet zo fijn voel als ik even geen afleiding heb.

Omdat ik het moeilijk vind om überhaupt te benoemen wat ik nu precies voel, is het ook heel erg moeilijk om bespreekbaar te maken. Ergens heb ik ook helemaal niet de behoefte om er over te praten. Het is mijn verdriet en ik wil het graag voor mezelf houden. Aan de andere kant zorgt dat er ook wel voor dat ik mij terug ga trekken en me alleen ga voelen.

Een aantal andere situaties helpen daar ook niet echt bij. Situaties waardoor ik me onbedoeld ‘minder’ voel dan een ander. Ik weet dat dit geheel aan mij ligt en puur en alleen mijn verkeerde interpretatie is. Maar het helpt op dit moment niet echt mee om me wat beter te gaan voelen.

Een goede manier voor mij om wel even mijn hart te kunnen luchten is schrijven. Het is voor mij een eerste stap om te benoemen dat het even niet lekker gaat. In eerste instantie wil ik deze gevoelens er gewoon even laten zijn. Vervolgens kan ik hopelijk de gevoelens bespreken en een plekje geven zodat ze wat minder heftig worden en ik ze uiteindelijk wat meer los kan laten. Het zal even tijd nodig hebben, maar ik weet dat het weer helemaal goed gaat komen.