Zo simpel is dan geluk

Geluk zit hem in de kleine dingen. Vandaar ook de titel van mijn blog, zo simpel is dan geluk. Het zonnetje dat schijnt, een mooi nummer op de radio… Er zijn heel wat kleine dingen waar ik van geniet. Daarom zal ik regelmatig een lijstje plaatsen met de dingen waar ik blij van word.

  • Op een doordeweekse dag spontaan wat gaan eten aan het strand, samen met familie. Erg gezellig en heerlijk dat het zonnetje ’s avonds nog volop schijnt.
  • Het WK voetval. Ik werd echt blij van al het voetbal op tv. Jammer dat het nu weer afgelopen is. Gelukkig hebben we de Tour de France nog, ook erg leuk. Ik vind sport eigenlijk al snel wel leuk om te zien.
  • Strand, strand en nog meer strand. De laatste tijd ben ik echt veel op het strand geweest. Niet eens om echt te zonnen, maar juist lekker even naar de zon te kijken in de avond en lekker wat te eten.
  • De discipline om op elke vrije dag even een stukje te gaan wandelen. Op die manier krijg ik in ieder geval nog wat beweging.
  • IJsjes eten, ijsjes eten, ijsjes eten.
  • Een bijzondere avond met een vriendin. Herinneringen maken nu het nog kan.
  • Het ging niet zo goed tussen mij en een vriendengroepje. Met een van hen is het contact nu gelukkig weer hersteld en hebben we fijn even bij kunnen kletsen. Blij dat zij onze vriendschap in ieder geval nog wel de moeite waard vindt.
  • Een jonge patiënt die aangeeft blij te zijn dat jij er vandaag bent. Altijd fijn om te horen dat mensen zich bij jou op je gemak voelen.
  • Een presentatie van André Kuipers mogen bijwonen. Echt, wat kan die man ontzettend goed vertellen. Toch jammer dat astronaut worden er niet in zit voor mij.
  • Ein-de-lijk ben ik een keer naar een escape room geweest en het was zo leuk!
  • Vriendinnen die leuke foto’s sturen vanaf hun vakantie adres. Echt heerlijk om al die mooie plaatjes voorbij te zien komen en hen heerlijk te zien genieten. En natuurlijk leuk dat ze er aan denken om even wat te laten horen.
  • Het heerlijke weer wat maar aan blijft houden. Al een aantal keer ben ik lekker naar het strand geweest, zowel overdag als in de avond. Fijn dat ik daar zo dichtbij woon.
  • De mensen om je heen die allemaal blij en vrolijk zijn in de zomer. Zo gezellig is dat.
Advertenties

Lezen | De Zielenbreker, Rico en Het beste van Adam Sharp

De teller staat dit jaar inmiddels alweer op 32 gelezen boeken. Hoewel ik verder geen reading challenge doe ben ik sinds vorig jaar wel gaan bijhouden wat ik lees en dus ook hoeveel ik lees. Gewoon om dat voor mezelf op een rij te hebben en boeken niet per ongeluk dubbel te lezen of kopen. Dat laatste is me wel eens gebeurd overigens, en ik maar denken, wat komt dit verhaal me toch bekend voor. Eigenlijk geniet ik bijna altijd wel van de boeken die ik lees, het komt niet veel voor dat ik een boek echt helemaal niks voor. Hieronder deel ik weer een aantal boeken die ik de afgelopen tijd gelezen heb.

De Zielenbreker – Sebastian Fitzek

De psychologische thrillers van Sebastian Fitzek slepen me altijd helemaal mee in het verhaal en ook dit boek deed dat weer. In het boek lopen twee verhaallijnen door elkaar heen. In het heden heeft een professor zijn studenten uitgenodigd om het dossier van de Zielenbreker te lezen. Op deze manier komt de andere verhaallijn naar voren die zich in het verleden afspeelt in de Teufelskliniek, waar Caspar, een man met geheugenverlies, opgenomen is. In de instelling bevindt zich ook de Zielenbreker die zijn slachtoffers niet vermoord, maar geestelijk opbreekt. Door een sneeuwstorm is de kliniek afgesloten van de rest van de wereld. Kunnen de bewoners elkaar en het personeel wel vertrouwen?
Het is echt geweldig hoe dit boek in elkaar zit en hoe je voor verschillende raadsels komt te staan. Door de plottwisten en de manier waarop het geschreven is, is het erg spannend en wil je het eigenlijk niet weg leggen. Houd je van psychologische thrillers, dan is dit echt een aanrader.

Rico – Leon Verdonschot

Dit boek vertelt het verhaal van Rico Verhoeven, de wereldkampioen kickboksen op dit moment. Hoewel ik dit soort boeken eigenlijk nooit lees, heb ik in dit geval een uitzondering gemaakt. Ik vind Rico echt een geweldige sportman en was eigenlijk wel benieuwd naar zijn verhaal. In het boek komt naar voren dat Rico al van jongs af aan de droom had om wereldkampioen kickboksen te worden. Om dit te bereiken heeft hij hard moeten werken en veel moeten laten. De rol van zijn vader en moeilijke jeugd komen onder andere naar voren in het boek. Het is zo geschreven dat het lekker weg leest en zelf vond ik het erg leuk om eens meer te weten te komen over deze kickboks held.

Het beste van Adam Sharp – Graeme Simsion

Hoewel ik van tevoren dacht dat dit een ‘even tussendoor’ boek zou worden, heb ik oprecht ontzettend genoten van dit boek. In het boek speelt muziek een grote rol, wat ik erg mooi vind. Het boek vertelt het verhaal van Adam die getrouwd is met Claire. Hij ontvangt ineens een berichtje van Angelina, een vrouw met wie hij twintig jaar geleden iets heeft gehad, waardoor hij in gedachten weer teruggaat naar die tijd en denkt aan hoe het toen allemaal begon. Ze ontmoetten elkaar in een bar waar ze vervolgens regelmatig samen optraden. Uiteindelijk moet Adam voor zijn werk weer ergens anders heen en raken ze elkaar uit het oog, tot dit berichtje. Het berichtje zet Adam aan tot nadenken. Over zijn huwelijk nu, over de klik die er toen was met Angelina, over zichzelf. Kan hij het verleden nu eindelijk los gaan laten?
Een mooi boek om te lezen dat meer diepgang heeft dan ik van tevoren had gedacht. Ik heb het dan ook met veel plezier gelezen.

Het jaar waarin ik dertig word

De titel verklapt het eigenlijk al, 2018 is het jaar waarin in dertig word. Het komt steeds dichterbij en daardoor is het vaker in mijn gedachten. Het is natuurlijk iets waar ik heel erg dankbaar voor mag zijn, het is niet iedereen gegeven om de leeftijd van dertig te bereiken. Daarnaast is het ook maar een getal, er zal niet ineens van alles veranderen op mijn verjaardag. Anderzijds vind ik het toch ook wel een dingetje. Ik, dertig?!

Het ideaalbeeld

Dat ik jonger was had ik altijd wel een perfect plaatje voor ogen. Op mijn dertigste zou ik getrouwd zijn en met mijn man en twee kinderen in een leuk huis wonen. Werken deed ik parttime zodat ik ook genoeg tijd over zou houden om voor de kinderen te zorgen. Natuurlijk had ik al wat mooie verre reizen achter de rug en een fijne vriendengroep. Ik zou werken als arts wat voor veel voldoening zou zorgen. Ja, op mijn dertigste zou ik het echt helemaal voor elkaar hebben.

De realiteit

Hoe mijn leven er nu ik dertig word daadwerkelijk uitziet is net even anders. Om te beginnen ben ik niet getrouwd en heb ik geen kinderen. Sterker nog, ik heb ook geen vriend en woon nog bij mijn ouders thuis. Mijn baan als arts is door omstandigheden nooit van de grond gekomen, ik werk parttime als doktersassistent. Verre reizen heb ik niet gemaakt en mijn vriendengroep is behoorlijk uitgedund. Dat is dus niet helemaal het ideaalbeeld dat ik voor ogen had.

Is dat erg?

Nee, natuurlijk is dat niet erg. Soms ben ik wel een beetje bang dat het gezin waar ik van droom nooit werkelijkheid gaat worden en dat ik mijn ouders geen kleinkinderen zal schenken, maar dat probeer ik dan snel weer los te laten. We hebben nu eenmaal niet op alle aspecten van het leven invloed. Hoewel ik het op zich liever wel anders had gezien denk ik dat ik echt wel tevreden mag zijn met hoe mijn leven er nu uit ziet.

Zo heb ik, na een revalidatietraject een behoorlijke tijd werkloos thuis gezeten. Uiteindelijk is het mij na vele omzwervingen toch gelukt om een baan te vinden in de zorg, waar ik heel tevreden mee ben. De stap om op mezelf te gaan wonen komt ook steeds dichterbij (het duurt even maar dan heb je ook wat, lang leve de lange wachttijden voor sociale huurwoningen). Stapje voor stapje kom ik steeds een stuk verder in het leven en hoewel het van mij allemaal wat sneller had gemogen (echt, ik had nooit verwacht op mijn dertigste nog thuis te wonen), zijn er gewoon veel omstandigheden geweest die dit in de weg hebben gestaan. Daarom ben ik ondanks dat wel blij met waar ik nu sta en met de stappen die ik de afgelopen jaren gemaakt hebt. En dat prachtige gezin, ik blijf gewoon hopen dat ook dat mij nog gegeven zal zijn.

Chronisch ziek, ook de leuke dingen zijn niet altijd rooskleurig

chronisch ziekWanneer je online om je heen kijkt lijken veel mensen een prachtig leven te hebben. De mooiste foto’s van alleen maar leuke dingen worden gedeeld. Een sprankelend feest, een dagje naar het strand, of een super gezonde maaltijd. Wie ziet het niet voorbij komen? Natuurlijk zijn er ook mensen die wel laten zien hoe het leven echt is, maar over het algemeen laten veel mensen toch vooral het positieve zien. Zelf doe ik daar ook wel aan mee moet ik eerlijk zeggen. Het liefst probeer ik zo min mogelijk te klagen en als ik al eens een foto deel is dat eigenlijk altijd van iets leuks.

Sowieso ben ik vrij positief ingesteld. Het liefst focus ik me op de leuke en fijne dingen in het leven. De minder fijne dingen benoem ik ook wel – ook op mijn blog vertel ik wel eens over de vervelende dingen waar ik tegenaan loop in mijn leven – maar ik vind zelf al snel dat dat overkomt als klagen. Zeker op Twitter, Facebook en Instagram ben ik toch meer geneigd om de leuke dingen te delen. Dat is wat de mensen om mij heen voorbij zien komen, maar ze zien niet wat daarachter schuilgaat. Dat is niet erg, maar het is aan de andere kant misschien goed om dat ook eens te benoemen.

Een middagje winkelen bijvoorbeeld betekent voor mij hooguit twee of drie winkels bezoeken. Elke stap die ik zet zorgt weer voor een klein beetje meer pijn in met name mijn rug en benen. Ook mijn nek, schouders en armen worden niet heel gelukkig van winkelen en het passen van kleding kost erg veel energie. Tussendoor moet ik dan ook altijd wel even ergens gaan zitten. Vaak doe ik dat dan met een lekkere kop thee of een lunch als het rond lunchtijd is. Op die manier is het in ieder geval leuk om tussendoor even te rusten.

Een dagje uit met een vriendin is eigenlijk hetzelfde verhaal. Meestal moet ik daarvoor eerst een stuk reizen en heb ik tegen de tijd dat ik mijn vriendin zie al aardig wat hoofdpijn. Dat probeer ik dan te negeren want ik wil er immers een leuke dag van maken. Naarmate de dag vordert nemen alle pijntjes toe en ik ben maar al te blij als ik aan het eind van de dag het laatste stukje op de fiets van het station naar huis kan afronden en op de bank kan ploffen. Moe maar voldaan. ’s Nachts slaap ik waarschijnlijk niet omdat ik te veel pijn heb of een mega migraine aanval en ik heb nog dagen nodig om bij te komen.

Het zijn een tweetal voorbeelden die laten zien dat de leuke dingen voor mij dus niet zo rooskleurig zijn als het soms misschien lijkt. Echter vind ik dit soort dingen wel heel erg belangrijk om te blijven doen. Het is fijn om afleiding te hebben en om te kunnen genieten van de mooie dingen in het leven. Daarom kies ik er bewust voor om deze leuke dingen wel te blijven doen en de vervelende dingen die daar toch ook bij komen kijken maar voor lief te nemen. Natuurlijk lukt het niet altijd – met een zware migraine aanval kan ik echt niks anders dan in bed liggen – maar vaak zorgt een goede planning ervoor dat deze leuke dingen haalbaar zijn en dat ik hier ontzettend van kan genieten. Dat is echt iets waar ik heel blij mee ben, want ik besef me ook heel goed dat dit niet voor iedereen geldt.