Over vriendschap, vechten en waardering

Op twitter liet ik het al even vallen, laatst had ik een heel vervelende ervaring met familie van een patiënt. De artsen en assistenten hadden het er gisteren nog over, dus het heeft niet alleen op mij veel indruk gemaakt. De collega met wie ik die dag werkte zei dat ik ondanks alles heel erg vriendelijk en begripvol bleef. In mijn vorige post vertelde ik al dat zij vervolgens zei dat ik nu eenmaal zo ben, maar dat dat soms voor jezelf lastig is.

Op zich ervaar ik het zelf bijna nooit als lastig. Soms vind ik het wel jammer dat vriendinnen niet in zien dat ik dingen soms puur en alleen voor hen doe. Ik hoef geen Koningsdag te vieren bijvoorbeeld, maar als ik weet dat een vriendin dat graag wil ga ik mee voor haar. Zelf had ik liever gewoon een kop thee gaan drinken samen met haar, dan was ik de volgende dag op mijn werk niet zo beroerd geweest. Toch word ik er blij van om iets voor iemand te doen en doe ik dat met alle liefde. Ik hoef hier geen waardering of bedankje voor.

FibroVan de week zag ik dit stukje (klik op de afbeelding om hem te vergroten) van fibromyalgie.nl voorbij komen en ineens besefte ik dat ik me daar soms ook wel in herken. Natuurlijk zijn er mensen die wel laten blijken dat ze de dingen die ik doe waarderen, anderen doen dat minder, of zelfs zo goed als niet. Zoals ik al zei vind ik dat absoluut niet erg. Het wordt echter vervelender als je het gevoel krijgt dat mensen het niet eens zien. Misschien omdat het voor hen zo vanzelfsprekend is geworden?

Tijdens de yogales trokken we laatst aan het eind van de les kaarten. We doen dit eigenlijk nooit en ik heb er niet zoveel mee. Ik denk namelijk dat de kaarten altijd wel bij een bepaalde situatie in je leven aansluiten. Echter zetten de kaarten je wel aan het denken. Ik weet niet meer wat mijn kaarten precies waren  (Op één stond iets over het loslaten van mijn verslaving, haha!), maar het kwam er op neer dat ik niet zo hard moet vechten.

Eerlijk is eerlijk soms vecht ik inderdaad te hard. Over het algemeen word je als je ziek bent toch als minderwaardig gezien. Heb je een ‘onbegrepen ziekte’ dan ben je bovendien een aansteller vol met zelfmedelijden. Ik wil laten zien dat dit niet zo is. Dat je ook als je ziek bent van betekenis kan zijn voor de maatschappij. Dat je gelukkig kan zijn als je ziek bent. Dat je ondanks het ziek zijn een goede vriendin kan zijn. Iets voor een ander kan betekenen.

Het viel mij dan ook rauw op mijn dak dat mijn vriendinnen er mee kwamen dat ze het gevoel hebben dat ik niet in zie dat zij vaak rekening met mij houden. Dat ze niet helemaal zeker weten of ik dit wel waardeer. En dat terwijl ik toch regelmatig letterlijk mijn waardering laat blijken en ook op andere manieren iets voor hen terug doe. Zoals ik al zei, hoef ik hier zelf geen waardering voor, maar om continu het gevoel te krijgen dat ik niet goed genoeg ben is weer het andere uiterste. Om mezelf telkens maar weer te moeten verdedigen, telkens maar weer te moeten uitleggen hoe iets voor mij voelt. Het kost mij gewoon zoveel energie. ‘Neem dan even een break, even me-time’ zeggen mijn vriendinnen dan. Ze hebben niet door dat dat niet gaat werken. Een klein beetje begrip van hen kant, dat is het enige wat ik nodig heb.

Het resultaat van dit verhaal is dat ik me steeds meer achter een muur ga verschuilen. De muur die de laatste jaren stapje voor stapje lager was geworden, wordt op deze manier steen voor steen weer opgebouwd. Eindelijk durfde ik de laatste jaren af en toe eens om hulp of steun te vragen. Nu komen echter weer de gedachten naar boven dat ik het wel gewoon zelf doe allemaal. Ik red me wel alleen. Dat is ook zo, maar toch is dat niet de manier. Ik moet die gedachten loslaten, accepteren dat niet iedereen mij kan of wil steunen op de manier die bij mij aansluit en blij zijn met de mensen die er wél voor me zijn, want die zijn er wel degelijk!

Advertenties

34 gedachtes over “Over vriendschap, vechten en waardering

  1. Fibromyalgie is iets waar ik tot een jaar geleden nog nooit van gehoord, tot een collega ermee te maken kreeg en negen maand thuis bleef. Zeer erg voor haar (in de eerste plaats!), maar voor onze dienst werd ze niet vervangen omdat het ‘tijdelijk karakter’ niet meetbaar was. Nu werkt ze halftijds en krijgen we nog steeds geen vervanging voor die andere helft ‘omdat ze toch terug is?’; Zie het stukje dat ik zondag schreef. Nu die collega halftijds terug is kan ze onmogelijk het werk doen dat ze vroeger deed. Het is gewoon wat behelpen in de voormiddag, en ’s namiddags krijgen we weer het deksel op onze neus. Dan is het heel moeilijk reageren. Ik probeer dit niét te doen, maar een andere collega klaagt tegen haar al eens over het werk dat niet meer doenbaar is. Dan krijgt zij een schuldgevoel en vertelt mij dat collega’s ‘jaloers’ zijn op haar situatie.
    Echt niet makkelijk…

  2. Geen advies, geen wijze woorden want daarvoor is de materie te lastig en te persoonlijk…
    Wel een knuffel omdat het enorm herkenbaar is.

    xxx

  3. Wat vervelend dat je je zo onbegrepen voelt. Dat is niet leuk! Ik lees tussen de regels door dat er veel onuitgesproken blijft tussen jou en je vriendinnen. Daardoor maak je aannamen voor de ander en zij voor jou. Zou het je helpen je behoeften m.b.t de vriendschap meer uit te spreken? Of is daar geen ruimte (meer) voor?

      • Ik denk dat dit het stuk is waar het ‘m in zit. Ik kan je daar niet veel advies over geven, maar je zou hier dus wat mee moeten ipv zeggen: We komen niet verder. Of het niet verder komen accepteren. Dat is misschien ook een optie. Als dit echt goed uitgesproken is dan kun je blijven praten, maar dat gaat je inderdaad niet verder helpen. De vraag is hoe kunnen jullie verder in deze situatie zonder dat jij je gaat terugtrekken? Want dat laatste is hetgene wat je moet zien te voorkomen. Zelf heb ik maar een paar mensen waar ik op die manier op kan bouwen. Voor de anderen heb ik mijn eigen instelling en verwachtingen aangepast. Sterkte.

      • Dank je! In de laatste alinea stond inderdaad mijn oplossing al: ‘accepteren dat niet iedereen mij kan of wil steunen op de manier die bij mij aansluit’. Alleen heb je dat niet zo één twee drie geaccepteerd. Maar dat gaat me uiteindelijk wel lukken denk ik. Dan maar helemaal geen vrienden in de buurt waar ik echt op kan bouwen. (Dit zijn mijn beste vriendinnen.)

  4. Ik lees herkenbare dingen. Gelukkig zijn mijn vriendinnen heel begripvol. Daar ben ik heel dankbaar voor. Het is nooit fijn als je niet begrepen wordt en al helemaal niet dat je zo je best doet en je vriendinnen zeggen dat jij hen net waardeert. Dat lijkt me pijnlijk. Goed om toch te kijken naar de positieve dingen en ga het gesprek met ze aan. Want dit voelt voor jou ook niet prettig. Weten ze wel wat jij doormaakt? Weten ze wel dat jij met ‘effe me-time’ niet geholpen bent? Het zijn van die goedbedoelde adviezen, echt uit een goed hart gezegd, dat voorop gesteld, maar helaas helpt het ons niet. Ik wens je heel veel sterkte en ik gun je dat je muurtje weer wat lager mag worden!

    • Dank voor je lieve reactie. Gelukkig heb jij wel begripvolle vriendinnen! Denk dat het ook wel een probleem is dat zij denken dat zij mij begrijpen, maar dat ze dat op sommige gebieden echt totaal niet doen. Ik blijf ook telkens in mijn achterhoofd houden dat ze het goed bedoelen, daar houd ik me nu maar aan vast en ik probeer te accepteren dat we verschillende verwachtingen hebben van de vriendschap.

  5. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, maar ik vind dat je het heel sterk beschreven hebt en ik vind het heel naar voor je dat dit zo gaat. Ik herken het gevoel wel hoor, ik denk ook vaak juist in termen van rekening houden met anderen en vervolgens gaan de dingen dan niet zoals ik het eerlijk vind.

  6. Toch wel een beetje herkenbaar. Mijn vriendinnen geven ook vaak van dit goed bedoelde advies. Wanneer ik zeg dat ik geen energie heb om af te spreken bijvoorbeeld de reactie ‘dan doen we het heel rustig aan’. Ontzettend lief natuurlijk maar op die manier heb ik er nog niet genoeg energie voor. Het is voor anderen vas ook heel moeilijk te begrijpen in wat voor situatie wij zitten.

  7. Weet je, als je die muur weer opbouwt, probeer hem dan zo te maken, dat er een deur/raam in zit. Dan kun je nl. zelf beslissen wanneer jij het even nodig hebt om er achter te kruipen. Soms tijdens het proces van acceptatie heb je dat eigenlijk gewoon nodig. Niets moeilijker om een middenweg te vinden.
    Een hele dikke knuffel van mij.

  8. Weet je lieverd, niemand kan voelen wat jij voelt, maar jij kan op jouw beurt ook niet voelen wat zij voelen. Misschien doen ze hun uiterste best om het je naar de zin te maken, maar ze kunnen niet in je kruipen, ze kunnen niet je gedachten lezen, ze kunnen je pijn niet voelen. En als klap op de vuurpijl moeten ze dan ook nog hier jouw teleurstelling lezen. Hoe voelt dat dan voor hun?
    100% wederzijds begrip is onmogelijk, denk ik, en jij zal ook wel eens de plank mis geslagen hebben zonder dat je het wist. Maar dat hebben ze je vergeven, want daarvoor ben je vriendinnen!
    Ik ken je maar een beetje, en ik weet dat je ontzettend lief bent, en je vriendinnen ken ik helemaal niet, dus ik begeef me nu op glad ijs, maar voelen zij zich niet net zo onbegrepen als jij?
    Ik hoop dat mijn woorden je niet kwetsen; je weet dat ik het beste met je voor heb, maar het leek mij nu tijd voor een wat andere invalshoek,

    • Het begin van de avond zat ik me nog af te vragen hoe het met je zou gaan en nam ik me voor je dit weekend te mailen en nu… en reactie, leuk! Ik hoop dat dat betekent dat het redelijk met je gaat. 🙂

      Enerzijds is het misschien egoïstisch van mij om hier globaal te vertellen waar ik mee zit. Anderzijds heb ik helaas even niemand om mee te praten en is dit voor mij een manier om toch mijn gedachten kwijt te kunnen en misschien nog een reactie te krijgen die ik kan gebruiken of mij andere inzichten geeft. Ik denk overigens niet dat ze het lezen en alles wat ik heb opgeschreven heb ik ook letterlijk met hen besproken.
      Ik zal ook absoluut niet zeggen dat ik nooit iets verkeerd doe en heb ook aangegeven dat ik in het vervolg dingen anders zal aanpakken voor hen en doe dat ook. Maar als je op gegeven moment alleen nog maar bij elk dingetje aan het bedenken bent of je het wel of niet moet doen/zeggen en alleen nog maar bezig bent om jezelf te bewijzen en het zo goed mogelijk te doen dan is dat ook niet echt gezond. Het is een wisselwerking en een wisselwerking die op dit moment gewoon alleen maar heel veel energie kost voor zowel mij als voor hen. Dus we komen gewoon niet verder op dit moment. (Uitgebreider wil ik het er hier niet over hebben, maar dat snap je wel denk.).
      Je reactie kwetst me trouwens niet hoor, no worries! 🙂

      • Ik probeer je binnenkort te mailen maar vanavond lukt me dat niet meer, al zou ik dat het liefst wel willen, maar mijn rug breekt zo onderhand en mijn ogen zijn vierkant…. je kent dat wel, te lang, nee veeeel te lang achter mijn computer gezeten!

  9. Accepteren dat dingen anders zijn dan dat je hoopt is ontzettend moeilijk. Maar als je het gevoel hebt dat je tegen een muur aanloopt en je eigen muur weer aan het opbouwen bent is dat niet goed. Laat die stenen liggen en focus je op wat je wel kan doen. Niet iedereen kan zich verplaatsen in een ander, maar soms hebben we dat zo hard nodig! Probeer in te zien wat ze wel voor je kunnen betekenen, verleg de focus op iets anders en hopelijk kan je zo meer de positieve dingen ervan inzien. Knuffel meis!

  10. Herkenbaar en vooral lastig. Je word met een onzichtbare ziekte inderdaad vaak als minder of aansteller gezien. Altijd heb ik geprobeerd daar heel hard iets aan te doen, dit ben ik langzaam een beetje aan het loslaten. Je bent goed zoals je bent!

  11. Ik vind het echt geweldig dat je zo graag iets bij wilt dragen. Mijn vriend zou dit eens moeten lezen, want hij is zo iemand die over dit soort dingen altijd meteen met een vooroordeel klaarstaat en daar stoor ik me enorm aan. Hij begrijpt mijn klachten ook niet… Dus ik snap het probleem tussen jou en je vriendinnen wel een beetje. Zo’n verschillende kijk op de zaken is soms moeilijk op te lossen… Niemand kan natuurlijk op elk willekeurig moment voor je klaarstaan maar het is altijd irritant als mensen denken beter te weten wat je nodig hebt dan jijzelf… Ze zouden zich eens een dagje moeten voelen zoals jij. Maarja, helaas kan dat niet.

  12. Ja precies, je redt het wel alleen, dat is het niet. Ik herken de gevoelens, vooral in de relatie met mijn moeder. Ik doe vaak wat voor haar, gewoon om haar een plezier te doen. Maar mij helpen of steunen? Ze zegt wel eens: Dat moet je zelf kunnen. Ik kán het ook wel zelf, maar het zou zoveel schelen als ik een beetje hulp kreeg.

    Voorbeeldje: Afgelopen weekend was er kermis in het dorp en vanaf maandag wordt er rond het appartement gewerkt. Tuinwerk, schoonmaakwerk, enz. Er is bijna constant lawaai. Ik word er gek van, vooral nu ik overdag veel op bed lig. Mijn moeder appte: Dan ga je toch naar het bos, neem je wat lekkers mee. Maar dat kost heel veel energie. Als ik dat dan zeg is ze beledigd. Ik had zo graag gehad dat ze me bijvoorbeeld was komen ophalen voor een beetje rust bij hun thuis. Of dat ze langs was gekomen voor wat afleiding en meteen een beetje had kunnen helpen in huis. Maar nee en ik durf het niet te vragen, want dat krijg ik als antwoord; Dan kom je maar met het ov/er mankeert je niks aan je benen/je moet zelf die huishoudelijke taken leren doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s