Vechten of accepteren?

IMG_20131210_133516Al een hele tijd geleden kocht ik het boek Ziekelijk Gelukkig van Janet Bouwmeester. Eerder schreef ik al een blog dat het boek mij tot denken aan zette. Halverwege het boek ben ik op gegeven moment gestopt met lezen, dus ik besloot laatst het boek opnieuw te pakken. Ik heb het nog steeds niet uit, maar ik heb er inmiddels al wel weer wat inzichten uit gehaald. Zo schreef ik laatst dat ik het zo druk druk druk had sinds ik weer aan het werk ben. Ik denk dat ik nu weet waarom dat voor mij niet goed voelt.

Chronisch ziek zijn. Je kunt tegen je pijn, moeheid en andere klachten vechten, maar uiteindelijk kost dat je alleen maar ontzettend veel energie. Het is daarom beter om het te accepteren. Natuurlijk is het niet fijn om pijn te hebben, maar die pijn is er en die kan je maar beter gewoon ondergaan. Afleiding zoeken is daarnaast ook een goede manier om eventjes wat afstand te nemen van het ‘ziek zijn’. Daarnaast is het belangrijk om je te focussen op de dingen die je wel kan en waar je blij van wordt. Kortom, je kan het beste gewoon in je situatie berusten.

Berusting had ik inmiddels al een hele tijd geleden gevonden. Het is wat het is en ik kan niet anders dan er het beste van maken. Ik weet goed waar mij grenzen liggen en weet ook goed wanneer ik veel klachten kan verwachten. Hierdoor kan ik over het algemeen goed rekening houden met mijn beperking (natuurlijk loopt het ook wel eens anders dan je verwacht) en hier ook prima mee omgaan. Sterker nog, ik geniet van het leven en alle leuke en mooie dingen om mij heen.

Op gegeven moment kwam er echter een moment dat er gewerkt moest gaan worden. Natuurlijk wil ik niets liever dan werken, maar het ook kunnen, dat is nog een ander verhaal. Daardoor ben ik denk ik de ‘controle’ een beetje kwijtgeraakt. Ineens moest er gewerkt worden en was ik aan het eind van de dag (of eigenlijk halverwege al) helemaal kapot. Ik kon er niet voor kiezen om het rustiger aan te doen en op die manier een balans te vinden in mijn klachten.

Toegeven aan de pijn lukte niet meer zo goed. In plaats daarvan kwamen er weer irritaties. Ik zei wel tegen iedereen dat er niks anders op zat dan gewoon aan het werk te zijn en dat het zwaar was, maar dat ik het prima aan kon. Maar eigenlijk was dit helemaal niet zo. Ik werd helemaal gek van die stomme pijn. Ik begon weer tegen de pijn te vechten in plaats van hem te accepteren. En ik had het niet eens door. Totdat ik weer in bovengenoemd boek begon en me ineens realiseerde dat ik niet zo handig bezig was. Ik zal weer die berusting moeten vinden en ik weet zeker dat dat me gaat lukken!

Advertenties

9 gedachtes over “Vechten of accepteren?

  1. IK ben sinds mijn “aanvaarding “een gelukkig mens geworden! Ik doe alleen nog dingen waar ik gelukkig van wordt. Maar ik geef eerlijk toe, dat ik niet werk en daar anders ook de energie voor zou hebben. Ik wens je heel veel sterkte meid.

    • Mooi om te lezen! Dank je wel!
      Ik had het inderdaad ook allemaal aanvaard, maar nu is de situatie door het werken weer heel anders geworden en moet ik dit stukje ook gaan aanvaarden. Ineens heb je meer klachten om iets waar je verplicht toe bent en niet door een leuk uitje. En daarnaast heb je ineens weer heel veel verplichtingen. Best een verandering. Overigens ben ik nog steeds heel gelukkig hoor. 🙂

  2. Ach meisje toch. Ik denk dat het accepteren van je ziek zijn (als dat überhaupt al mogelijk is) gaat met vallen en opstaan. Net als je denkt dat je volledig zen bent, als het helemaal rustig is in je hoofd piept er toch weer ergens een duiveltje op. Nu is het in jouw geval duidelijk waar dat duiveltje vandaan komt en dat maakt het er zeker niet gemakkelijker op. Ik moet toegeven dat ik net als Chrissebie hierboven niet meer werk en dat sindsdien mijn leven echt wel beter is geworden. Gewoon kunnen doen, en vooral de keuze hebben om niks te doen maakt dat mijn lijf echt beter voelt. Hoop dat er voor jou ook een weg komt om die keuze te kunnen maken.

  3. Ik aanvaard mij een ongeluk… Dan gaat het weken, maanden goed en ineens val ik weer in mijn eigen valkuil en in plaats van daar een lesje uit te leren ga ik tegen de pijn in om….
    Pfff…
    Het is een harde leerschool. Eentje met vallen en opstaan…. En (soms) ballen dat je door het moetje (werken) geen energie meer hebt voor de krenten uit de pap….

    Sterkte…

  4. Phoe ………….. dat zijn zware levenslessen zeg, maar zo te lezen ga je ze wel aan door er om te beginnen eens goed naar te kijken. Lees het boek gewoon rustig uit en ga dan plan de campagne maken. Weet je, toen je ging/moest werken, had je geen tijd om deze overstap voor te bereiden, maar nu wel. Ga het vechten langzaam los laten en het inruilen voor acceptatie. Ik weet zeker dat je over een poosje kunt besluiten wat het wel of niet waard is om dan over je eigen grenzen heen te gaan. Je kunt het , want met je zelf reflexterende vermogen is gelukkig helemaal niets mis.

  5. Pingback: Workin’ 9 to 5 | Zo simpel is dan geluk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s