The day after

zierikzeeOp mijn blog lees je regelmatig over de leuke en fijne dingen die ik meemaak. De uitjes die mijn leven net een beetje mooier maken. Zo heb ik enorm genoten van een vakantiegevoel tijdens een dagje varen. Ook kan ik erg blij worden van een gezellige dag met vrienden en familie en maken ook concerten mij gelukkig. Lekker genieten in het Vondelpark is ook zeker iets wat mij heel erg goed doet. Genoeg vermaak dus en er lijkt dan ook geen vuiltje aan de lucht. De lezers die mij echter al langer volgen weten dat dit niet helemaal waar is.

Omdat ik weer een aantal nieuwe lezers heb leek het mij goed om toch weer eens te belichten dat het allemaal niet zo mooi is als het soms lijkt. Juist omdat ik wil laten zien dat het leven niet alleen uit mooie momenten bestaat, maar ook uit minder mooie momenten die mensen vaak niet laten zien. Ook ik heb altijd de neiging om alleen de fijne dingen te delen, omdat dat nu eenmaal de dingen zijn waar ik blij van word en ik dat graag deel.

Voor mij hebben de uitjes echter altijd een keerzijde: the day after. Door mijn chronische pijn en hoofdpijn is een dagje weg voor mij nooit zorgeloos. Sowieso is het al geen optie als ik weet dat ik ergens niet kan zitten. Ik kan namelijk best een tijdje staan of lopen, maar op gegeven moment doen mijn benen zo’n zeer dat ik echt even bij moet komen. Een beetje afwisseling werkt dan vaak het best.

Toch is het niet zo dat als ik wel de hele dag kan zitten, ik nergens last van heb. Een dagje hangen op een boot is heerlijk, maar op gegeven moment zijn mijn nek en schouders echt niet meer zo blij en krijg ik hoofdpijn. Uitjes gaan bij mijn dan ook bijna altijd gepaard met een dagje pijnstilling slikken. Anders is het al snel klaar.

The day after is vaak het ergst. Ik heb dan ondraaglijke pijnen en mijn hoofd knalt uit elkaar. Vaak voel me ook misselijk, waarschijnlijk door de overprikkeling. Even naar de wc moeten is dan al een uitdaging.  Meestal is de eerste dag het ergst en gaat het dan langzaamaan weer beter. Bij het plannen van een uitje moet ik er dus altijd rekening mee houden dat ik daarna een dag rust kan houden en een niet al te drukke week in het vooruitzicht heb.

Het is soms dus allemaal wat minder rooskleurig dan het lijkt en ook dat is goed om te delen. Het hoort namelijk bij het leven. Ik geniet echt enorm van mijn uitjes en ben blij dat ik die kan doen. (Dat is ook wel eens anders geweest.) Dat ik daarna veel pijn heb en soms dagen moet bijkomen neem ik dan ook voor lief. Inmiddels ben ik er ook aan gewend dat het voor mij op deze manier werkt. Dat is oké, ik kan ondanks alles toch enorm genieten van fijne dingen!

Memories: een pittig revalidatietraject

Ineens floept er een foto voorbij van 11 jaar geleden. Een foto met mijn vriendinnen van toen, een herinnering die me dierbaar is. Een blije foto die eigenlijk niet representatief is voor die periode. Het was namelijk een behoorlijk pittige tijd. Ik was bezig met een revalidatietraject en had het gevoel dat mijn leven stilstond. Soms waren er zelfs momenten dat ik het allemaal niet meer zo zag zitten. Hoewel ik ook toen zo positief mogelijk probeerde te blijven, lukte dat me zeker niet altijd. Met het zien van de foto komen de herinneringen weer naar boven. Lees verder

Plezier in sporten

SportenSporten is iets waar ik eigenlijk altijd wel mee bezig was. In mijn basisschooltijd deed ik aan turnen en bovendien was ik dagelijks in de voetbalkooi te vinden om te voetballen met vrienden. Daarnaast heb ik van jongs af aan aan twirlen gedaan en pakte ik rond mijn middelbareschooltijd ook het fitnessen op. Skeeleren werd ik ook altijd erg gelukkig van. Kortom, eigenlijk was ik altijd in beweging en hoewel ik al jong met blessures kampte (door mijn hypermobiliteit) kon ik het sporten daarna altijd weer snel oppakken. Op gegeven moment werd mijn overbelastingen door de hypermobiliteit echter zo heftig dat ik chronische pijn ontwikkelde en bewegen ineens een heel groot ding werd. Elke stap was er op dat moment één teveel. Lees verder

Sportschool frustraties

SportenWie mijn blog langer volgt weet dat ik regelmatig naar de sportschool probeer te gaan. Het is zo belangrijk om in beweging te blijven wanneer je chronische pijn hebt en bovendien is het voor mij belangrijk mijn spieren te trainen zodat die mijn hypermobiliteit kunnen opvangen. Braaf ga ik dus minstens een keer per week naar de sportschool en probeer het liefst ook een tweede keer. Samen met een uur yoga in de week is dit het maximale wat haalbaar is. Eerder schreef ik al eens dat ik het gevoel heb stil te staan wat het trainen van mijn spieren betreft. Dat gevoel is er nog steeds en er komen eigenlijk steeds meer frustraties bij. Lees verder