Memories: een pittig revalidatietraject

Ineens floept er een foto voorbij van 11 jaar geleden. Een foto met mijn vriendinnen van toen, een herinnering die me dierbaar is. Een blije foto die eigenlijk niet representatief is voor die periode. Het was namelijk een behoorlijk pittige tijd. Ik was bezig met een revalidatietraject en had het gevoel dat mijn leven stilstond. Soms waren er zelfs momenten dat ik het allemaal niet meer zo zag zitten. Hoewel ik ook toen zo positief mogelijk probeerde te blijven, lukte dat me zeker niet altijd. Met het zien van de foto komen de herinneringen weer naar boven.

Chronische pijn door hypermobiliteit

Als kind had ik door mijn hypermobiliteit altijd wel problemen met mijn banden, pezen en gewrichten. Op jonge leeftijd kwam ik al regelmatig bij de fysiotherapeut. Wanneer je jong bent ben je echter ook flexibel en kom je al die kwaaltjes wel weer te boven. Op gegeven moment liet mijn enkel mij echter in de steek en was er een operatie nodig. Na die operatie bleef ik echter pijn houden aan mijn enkel en kwam ik de overbelastingen in andere gewrichten ook steeds minder goed te boven waardoor ik chronische pijn ontwikkelde.

Een pittig revalidatietraject

De situatie was op gegeven moment zodanig dat ik moest stoppen met mijn studie en een revalidatietraject nog de enige optie was. Het stoppen met mijn studie (hbo verpleegkunde) deed mij enorm veel pijn. Daarnaast waren er veel vrienden die mij niet goed begrepen en mij daardoor juist in deze moeilijke periode lieten zitten. Gelukkig waren er ook zeker vriendinnen die mijn steunden in die periode, maar het is toch ook wel erg eenzaam geweest. Vooral omdat niemand weet wat je nu echt voelt. Door de vele pijn waren leuke dingen geen optie meer en zijn er enkele momenten geweest dat ik het allemaal niet meer zo zag zitten.

Leren leven met pijn

Het is een zware periode geweest, maar uiteindelijk heb ik tijdens het revalidatietraject wel geleerd hoe ik het beste met mijn chronische pijn en hypermobiliteit om kan gaan. Het was soms erg confronterend om te horen dat ik zelf de pijn mogelijk nog erger maakte door bijna helemaal niet meer te bewegen. Juist bij chronische pijn is het enorm belangrijk om wél in beweging te blijven. Echter doordat bij mij de hypermobiliteit ook voor pijn zorgde moest ik wel een balans vinden in belasting en ontspanning en dat is niet makkelijk.

Daarnaast heb ik geleerd om te accepteren dat ik nu eenmaal niet het werk kan doen wat ik graag zou willen doen. Ik heb geleerd om te accepteren dat niet alle sporten voor mij weggelegd zijn en dat bepaalde activiteiten geen optie zijn. Ik heb geleerd om te kijken naar wat ik wel kan, tevreden te zijn met minder. Ook al wilt je hoofd bepaalde dingen nog zo graag, als je lichaam je in de steek laat is dat soms helaas geen optie. (Hoewel het soms zeker ook de moeite waard is om over je grenzen heen te gaan om toch ergens van te kunnen genieten. ) Ik heb geleerd om te accepteren dat ik elke dag pijn heb en dat dat oké is. Dat dat niet bepaalt wie ik ben.

Acceptatie

Bij het voorbij komen van deze foto besef ik dat ik in die tijd enorm gegroeid ben. Het was heel erg zwaar maar ik ben er, heel cliché, sterker uitgekomen. Natuurlijk kost dit proces tijd. Het kost jaren om iets wat je leven zo beïnvloed een plekje te geven en om tot acceptatie te komen. En ook nu kunnen dingen soms nog best confronterend zijn. Toch geeft het mij ook wel rust dat ik kan accepteren dat dit nu eenmaal bij mij hoort en dat ik hier altijd rekening mee zal moeten houden. Het maakt me blij dat ik tevreden kan zijn met wat ik wel heb, kan genieten van de kleine dingen. En ja, natuurlijk heb ik ook echt wel eens een rotdag doordat de pijn heel heftig is, maar dat mag er ook gewoon zijn.

Plezier in sporten

SportenSporten is iets waar ik eigenlijk altijd wel mee bezig was. In mijn basisschooltijd deed ik aan turnen en bovendien was ik dagelijks in de voetbalkooi te vinden om te voetballen met vrienden. Daarnaast heb ik van jongs af aan aan twirlen gedaan en pakte ik rond mijn middelbareschooltijd ook het fitnessen op. Skeeleren werd ik ook altijd erg gelukkig van. Kortom, eigenlijk was ik altijd in beweging en hoewel ik al jong met blessures kampte (door mijn hypermobiliteit) kon ik het sporten daarna altijd weer snel oppakken. Op gegeven moment werd mijn overbelastingen door de hypermobiliteit echter zo heftig dat ik chronische pijn ontwikkelde en bewegen ineens een heel groot ding werd. Elke stap was er op dat moment één teveel. Lees verder

Sportschool frustraties

SportenWie mijn blog langer volgt weet dat ik regelmatig naar de sportschool probeer te gaan. Het is zo belangrijk om in beweging te blijven wanneer je chronische pijn hebt en bovendien is het voor mij belangrijk mijn spieren te trainen zodat die mijn hypermobiliteit kunnen opvangen. Braaf ga ik dus minstens een keer per week naar de sportschool en probeer het liefst ook een tweede keer. Samen met een uur yoga in de week is dit het maximale wat haalbaar is. Eerder schreef ik al eens dat ik het gevoel heb stil te staan wat het trainen van mijn spieren betreft. Dat gevoel is er nog steeds en er komen eigenlijk steeds meer frustraties bij. Lees verder

Chronische pijn, een kleine frustratie

chronisch ziekIedereen die mij al wat langer volgt weet dat ik al lange tijd kamp met chronische pijn (chronisch pijnsyndroom/fibromyalgie). Het is iets wat ik al een aantal jaar goed kan accepteren en ik heb mijn leven zo kunnen aanpassen dat ik er eigenlijk niet veel mee bezig ben. Natuurlijk zijn er absoluut dingen die ik hierdoor niet kan. Lang staan lukt bijvoorbeeld niet (geen staconcerten dus) en een uur wandelen is voor mij echt het maximaal haalbare. Daarna is de pijn erg heftig en willen mijn benen ook niet meer vooruit. Dit zijn dingen waar ik rekening mee kan houden en hoewel het een enkele keer nog steeds even jammer is om bepaalde dingen niet te kunnen is het iets waar ik prima mee om kan gaan en ik durf zelfs te zeggen dat ik er helemaal aan gewend ben. Lees verder